บทที่ 3 ภรรยาใหม่ 1

“คุณแม่ทำแบบนี้มันจะมากไปแล้วนะ” เฟยห่วงลี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ตั้งแต่เธอเกิดมา เธอก็มีเลือดนักสู้มาตลอด เธอไม่ยอมให้ใครมารังแกเธออยู่ฝ่ายเดียว

เฟยห่วงลี่เหลียวมองเด็กแฝดที่หนาวสั่นเพราะน้ำเย็นจัดหลบอยู่หลังเธอด้วยความหวาดกลัวเจียงหงแม่สามีใจอำมหิต

หญิงสาวลูบหน้างดงามของเธอก่อนก้าวไปหาแม่สามีด้วยแววตากรุ่นโกรธ

เพียะ!!!!

กูทนมาแล้วนะ

ทุกคนต่างพากันตรงตะลึงทั้งฮุ่ยหนิงกับลี่ฉุนอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าสะใภ้เจียมเนื้อเจียมตัวจะกล้าตบหน้าผู้เป็นแม่สามี ปกติแล้วมีเพียงแม่สามีเท่านั้นที่รังแกเฟยห่วงลี่และเด็กแฝด ครานี้ต่างจากคราวก่อน

“แก กล้าตบฉันเหรอ นังเฟยห่วงลี่” เจียงหงใบหน้าชาไปด้วยแรงมือของสะใภ้รองยังไม่เจ็บเท่าเจ็บใจที่สะใภ้ต่ำตมอย่างเฟยห่วงลี่กล้าเหิมเกริม

“เออ ฉันกล้า แล้วฉันกล้ามากกว่านี้อีก ฉันไม่ยอมให้คุณแม่มาทำร้ายฉันอีก คุณแม่รอวันแก่ตายดีกว่านะคะ อย่ามารอตายเพราะฉันเลย”

เฟยห่วงลี่ไม่ได้แค่ขู่ ปกติแล้วเธอไม่อยากทำร้ายคนแก่หรอกนะ แต่แม่สามีคนนี้เธอขอยกเว้นเอาไว้คนหนึ่ง กล้าเอาน้ำมาสาดลูกชายกับลูกสาวของเธอ เฟยห่วงลี่ไม่ยอมเด็ดขาด แม่สามีของเธอก็สาสมแล้วที่จะโดนเธอตบ

“แก! ฮุ่ยหนิง ลี่ฉุน จัดการมัน ลูก”

ทั้งฮุ่ยหนิงและลี่ฉุนมองหน้ากันด้วยความหวั่นกลัวในตัวของเฟยห่วงลี่ ในเมื่อเฟยห่วงลี่กล้าตบหน้าเจียงหงได้พวกเธอจะมีแรงไปสู้สะใภ้รองได้อย่างนั้นหรือ

“อย่าเข้ามานะ ถ้าอยากเจอฉันตบหน้าก็เข้ามา คราวนี้ไม่ได้แค่ตบ เดี๋ยวขอถีบให้”

เฟยห่วงลี่ลุกขึ้นมาเผชิญหน้าชี้หน้าสะใภ้ใหญ่และสะใภ้สาม เธอไม่ยอมหรอกนะถ้าคิดอยากจะหมาหมู่กับเธอ แววตาของเฟยห่วงลี่ยืนยันเธอนั้นยิ่งกว่านักสู้

“กลัวอะไรฮุ่ยหนิง ลี่ฉุน มันทำร้ายแม่นะ” เจียงหงเอ่ยสั่งให้สะใภ้สุดรักทั้งสองให้จับตัวของสะใภ้ตัวดีเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวทั้งสองจะหวาดกลัวกับเฟยห่วงลี่ซะงั้น

“คุณแม่ นังนี่มันบ้า....”

ฮุ่ยหนิงแบะปาก รู้ว่าจะทำตามคำสั่งของเจียงหงมีหวังเจ็บปวด หันกลับไปมองใบหน้าของแม่สามีแดงซ่านไปด้วยรอยนิ้วของเฟยห่วงลี่

“แกเป็นใคร แกไม่ใช่เฟยห่วงลี่ใช่ไหม ผีบ้าตนไหนเข้าร่างของแก” ลี่ฉุนสะใภ้คนเล็กที่ไม่ค่อยมีปากมีเสียงเท่าไหร่ แต่ก็มันเหน็บแนมเฟยห่วงลี่อยู่บ่อยครั้งเอ่ยปากขึ้นถาม

เฟยห่วงลี่ยิ้มเยาะ ข้อดีของการเป็นนักแสดงที่เธอเคยท่องบทจนรู้นิสัยของตัวละครทั้งหมดในเรื่อง ในเมื่อลี่ฉุนอยากจะรู้

“ผีบ้าอะไรสวยขนาดนี้คะ อย่างน้อยถ้าฉันเป็นผี ฉันคงเป็นผีที่สวยมาก ฉันเตือนดี ๆ นะ เธอ และ เธอ และ คุณแม่ อย่ามายุ่งกับฉันดีกว่า ถ้าเรายังต้องอยู่ในบ้านเดียวกันก็ต่างคนต่างอยู่ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”

พูดจบเฟยห่วงลี่จูงลูก ๆ เข้าไปในห้องนอนเช่นเดิมปิดประตูดังปัง

“ทำอะไรลงไปเนี่ย คราวนี้ไม่สงบสุขสักวัน” เฟยห่วงลี่พึมพำกับตัวเอง ทั้งเฟยเยว่เล่อและเฟยเยว่ส่างก็โผตัวเข้ามากอดขามารดาเอาไว้

หญิงสาวเห็นแบบนั้นแล้วก็ใจอ่อนลงเยอะ จากที่เมื่อครู่หัวใจเต็มไปด้วยความพิโรธแม่สามี ตอนนี้สงบลงเพียงเพราะได้รับอ้อมกอดของจากเด็กหน้าจิ้มลิ้มกลมป้อมขนาดนี้ ไม่ได้รักได้ยังไงล่ะ

“เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะเด็ก ๆ”

เฟยห่วงลี่พูดขึ้นก่อนก้มจุมพิตขมับของเด็กน้อยทั้งสอง มองลึกเข้าไปในดวงตาใสแป๋วเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา และเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้ถ้าโลกของตัวละครมีจริง สามคนแม่ลูกจะต้องเจ็บปวดขนาดไหน เด็กแฝดชายหญิงถึงได้มีหน้าตาเศร้าถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าได้ใช้เวลาตามช่วงวัยอย่างเช่นเด็กคนอื่นด้วยหรือเปล่า ถ้าให้เดาเด็ก ๆ คงใกล้เข้าโรงเรียนแล้ว

“แม่ของพวกเราเก่งที่สุดแล้วครับ” เฟยเยว่ส่างปากหวานชมมารดา ก่อนลูบแก้มนุ่ม ๆ ของหญิงสาว

“ใช่ แม่เก่งที่สุด พวกเราไม่เคยเห็นแม่สู้กับเจ้าของบ้านได้เลยค่ะ วันนี้แม่คือคนเก่งของหนู” เฟยเยว่เล่อก็ไม่เบา ๆ ฉีกยิ้มกว้าง ปากหวานเอาใจมารดา

หญิงสาวเห็นแบบนี้ก็รู้สึกชื่นใจที่อย่างน้อยเด็กน้อยทั้งสองก็ยังปลอดภัยในอ้อมกอดของเธอ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีอะไรรอพวกเขาอยู่

เจียงหงคับแค้นใจเสียเหลือเกินเฝ้ารอวันที่ลูกชายคนรองสุดรักกลับมาจากค่ายทหาร มาเฝ้ารอลูกชายปลดประจำการอยู่ หลังจากเหตุการณ์ที่สะใภ้ตัวดีผีเข้ากล้าลุกขึ้นมาต่อกรกับเธอ เจียงหงก็เจ็บใจอย่างมากที่นอกจากแรงไม่สู้เฟยห่วงลี่เลยสักนิด โดนมันตบหน้านอกจากเจ็บกายแล้วเจ็บใจมากเสียยิ่งกว่า ทั้งสะใภ้ใหญ่และสะใภ้คนเล็กก็พลอยไม่กล้าทำอะไรสามคนแม่ลูกนั้นด้วย