บทที่ 3 ภรรยาใหม่ 2

อีกไม่กี่วันเจียงเฟยอวี่ก็จะกลับมาแล้ว ในบรรดาลูกชายทั้งสามคนเจียงหงนั้นรักลูกชายคนรองยิ่งกว่าคนโต เจียงชุน และ เจียงเจียว ที่เป็นลูกชายคนเล็กตามลำดับ สามีของเจียงหงนั้นรักลูกชายคนโตมากที่สุด ลูกชายคนโตที่ไม่เคยทำตามคำสั่งของเธอเลยสักครั้ง พอไม่ได้ดั่งใจเธอก็หันมาใส่ใจลูกชายคนรองที่เรียนหนังสือไม่เก่งแต่รู้จักเอาอกเอาใจผู้เป็นแม่ พอโตเป็นหนุ่มก็ไปหลงรักผู้หญิงที่เป็นลูกของเพื่อนสามีเธอ....ไม่รู้เห็นดีเห็นงามนักหนา สามีหาแต่ว่าเธอรักลูกไม่เท่ากันสามีของเธอนั่นแหละตัวดี

รักลูกคนโตกว่าใครไม่พอรักลูกสะใภ้คนรองคนที่เกลียดเธอที่สุด ลูกแฝดที่มันคลอดออกมาเธอยิ่งรังเกียจเข้าไปอีกเพราะเด็กสองคนนั้นแย่งความรักที่สามีเธอเคยให้เธอมอบให้เด็กสองคนนั้น ทางเดียวที่จะกำจัดเฟยห่วงลี่ออกไปจากชีวิตของครอบครัวตระกูลเจียงได้คือ กดขี่มันจนมันตรอมใจได้

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอก็พยายามทำทุกทางให้เฟยห่วงลี่และลูก ๆ ของมันออกจากบ้านหลังนี้ไป เธอเกือบทำสำเร็จแล้ว ไม่รู้ว่าผีตนไหนเข้าร่างของเฟยห่วงลี่กลายเป็นคนที่กล้าทำร้ายเธอได้ ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนมันไม่กล้าแม้แต่มองหน้าเธอด้วยซ้ำจนมันกล้าตบหน้าต่อหน้าสะใภ้ทั้งสองคน

แล้วสะใภ้ทั้งสองก็ไม่ได้ดั่งใจเธอเสียเลยให้จัดการเฟยห่วงลี่กลับกลัวมันจนตัวสั่น

ให้มันได้แบบนี้สิ

ลูกชายลูกสะใภ้แต่ละคนไม่เคยตามใจเธอเลยสักครั้ง..... ไม่รู้รักเธอบ้างไหม คงมีแต่ลูกเจียงเฟยอวี่ที่ยังเห็นเธอเป็นแม่อยู่บ้าง

กว่าจะผ่านไปแต่ละวันไม่ต่างจากสงครามเลยสักนิดสำหรับเฟยห่วงลี่และเด็กแฝดทั้งสอง เธอบอกตนเองต้องเข้มแข็งเอาไว้ เก็บแรงเอาไว้สู้กับครอบครัวตระกูลที่คอยแต่จะจ้องกินเลือดกินเนื้อเธอ วันนี้ก็มาถึงแล้วสินะ.....

เด็ก ๆ ตื่นเต้นกันมากเมื่อรู้ว่าพ่อของเขากำลังจะมาถึงในช่วงสายของวันนี้ ซึ่งเฟยห่วงลี่รู้แก่ใจเป็นอย่างดีว่า....เจียงเฟยอวี่นั้นจะพาภรรยาใหม่มาแนะนำแก่แม่สามีตัวร้ายของเธอ

แล้วมือที่สามคนนั้นก็คือ....พี่สาวของฮุ่ยหนิง สะใภ้ใหญ่ของตระกูลนี้อยู่ก่อนแล้ว แปลกดีคนที่กำลังจะมาเป็นสะใภ้รองคนใหม่แทนที่เธอ คือพี่สาวของสะใภ้ใหญ่ ดูท่าต่อไปบ้านหลังนี้คงเคารพสะใภ้รองกันหมด

“แม่ดีใจไหมครับ วันนี้พ่อของเราจะกลับมาแล้ว” เฟยเยว่ส่างเขย่ามือมารดา กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงแสนสดใส

เฟยห่วงลี่ฟังแล้วรู้สึกจุกขึ้นมาที่คอ เด็กหนอเด็กช่างไร้เดียงสาเสียเหลือเกิน.....

“เยว่เล่อก็ดีใจ” เด็กหญิงพยักหน้าเออออตามพี่ชาย

เด็กทั้งสองไม่ได้รู้เหตุการณ์ล่วงหน้าแบบเธอเสียหน่อย เธอคือผู้หยั่งรู้ทุกอย่าง ทำได้เพียงส่ายหน้าไปมา น้ำตาเอ่อคลอด้วยความสงสารเด็กน้อยทั้งสอง พ่อของเด็ก ๆ ไม่เคยมองว่าเด็กทั้งสองเป็นลูกเลยสักนิด ถ้าเห็นว่าเด็กทั้งสองเป็นลูกไม่ทัดทานไม่ยอมให้เจียงหงกลั่นแกล้งต้องมาใช้แซ่ของเธอ หลังจากพ่อสามีของเธอตายจาก ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว สงสารเฟยห่วงลี่และเด็กแฝด

จะสงสารตัวเองทำไมล่ะ ตอนนี้เธอก็คือ เฟยห่วงลี่แล้ว สิ่งที่จะหาหนทางต่อไปคือ หาทางให้เด็ก ๆ พร้อมรับกับความผิดหวังมากกว่าที่สุด

สำหรับเธอนั้นเธอไม่ได้รู้สึกอันใดต่อเฟยห่วงลี่แล้ว ไม่สิ เธอไม่เคยรักคนแบบนั้นเลยต่างหาก แต่เป็นเฟยห่วงลี่คนเก่าต่างหากล่ะ.....

“ผมกลับมาแล้ว”

ท่ามกลางความเงียบงันของสามคนแม่ลูกที่นั่งกอดกันอยู่ในห้องอันเงียบสงบ เด็ก ๆ ดีใจกันเนื้อเต้นเมื่อได้ยินเสียงของชายผู้เป็นพ่อ

เฟยห่วงลี่ขมวดคิ้วสงสัยเร่งฝีเท้าตามเด็ก ๆ เดินผ่านห้องรับแขกที่แม่สามีและสะใภ้ทั้งสองนั่งอยู่ ต่างก็พากันพัดวีและจิบชากันสบายใจเฉิบ

แน่เชียวล่ะ....

เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์สำคัญที่เฟยห่วงลี่ในอดีตแทบใจสลาย.... แต่สำหรับเฟยห่วงลี่คนใหม่ไม่ขอเลือกหนทางเช่นนั้น เหลียวมองใบหน้าของผู้เป็นแม่สามียิ้มเยาะ รอหัวเราะเยาะเธอสิท่า แต่อย่าหวังจะได้หัวเราะเธอเชียว

เสียงฝีเท้าของเด็ก ๆ หยุดชะงัก ทั้งเฟยเยว่ส่างและเฟยเยว่เล่อหยุดนิ่งเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อควงแขนมาพร้อมกับผู้หญิงคนใหม่

เฟยห่วงลี่เห็นหน้าตาของพ่อเด็ก ๆ เห็นใบหน้าของพระเอกของเรื่องนี้...... หล่อแต่ถ้านิสัยไม่ดี เธอไม่ขอเอามาทำสามีหรอกนะ

“พ่อ พาใครมาหรือคะ” เฟยเยว่เล่อเอ่ยถามบิดาด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา สตรีที่กอดแขนบิดาเธอเอาไว้มองเด็กสาวแววตาอาฆาต ริมฝีปากสีแดงสาดยิ้มเยาะ มองเด็กแฝดอย่างอาฆาตมาดร้าย

“โห๊ะ ๆ ๆ จะใครได้เล่าเยว่เล่อ เด็กน้อย แม่ใหม่ของเยว่เล่ออย่างไรล่ะ” เป็นเสียงหัวเราะขับขันของแม่สามีเดินมาพร้อมสะใภ้ทั้งสอง

เฟยห่วงลี่ยิ้มวิ่งเข้ามากอดลูกทั้งสองเอาไว้ หญิงสาวสงสารเด็กแฝดจับใจ แม้เธอจะไม่มีความผูกพันอันใดกับชายตรงหน้า แต่กับเด็ก ๆ ไม่ใช่ ทั้งเฟยเยว่เล่อ และเฟยเยว่ส่างเริ่มแบะปากน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ สิ่งที่ทำให้เฟยห่วงลี่โกรธยิ่งกว่าสิ่งใด คนเป็นพ่อของเด็กไม่มี ความเป็นพ่อเอาเสียเลย

“จริงหรือครับคุณพ่อ” เฟยเยว่ส่างเอ่ยถามเสียงสั่น