บทที่ 2 กลั่นแกล้ง 2

อย่างไรแล้วเธอต้องเป็นแม่ของเด็กสองคนนี้....

“เอาเป็นว่าเยว่เล่อ เยว่ส่าง ต่อไปนี้พวกหนูเป็นลูกของแม่นะคะ แม่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกหนูได้เด็ดขาด” เฟยห่วงลี่ยิ้มพร้อมกวักมือเรียกเด็กหญิงเข้ามาใกล้เธอ ก่อนเฟยห่วงลี่จะกอดเด็กทั้งสองเอาไว้ด้วยความรัก ถึงเธอจะเพิ่งมาอยู่ในร่างนี้ไม่นานแต่ก็รับรู้ถึงความรู้สึกห่วงหาอาทรจากผู้เป็นมารดากับลูก ๆ ทั้งสอง

หลังจากเฟยห่วงลี่พาเด็กทั้งสองทานข้าวก็รีบพากันเข้าห้องนอนทันที เฟยห่วงลี่ไม่อาจปล่อยใจไว้ใจสิ่งใดได้เลยในบ้านหลังนี้ หญิงสาวบอกให้เด็ก ๆ รอในห้องเธอจะไปหาน้ำใส่ถังไม้เพื่อมาเช็ดตัวให้ลูกน้อยแสนมอมแมมทั้งสอง

“นังห่วงลี่มันกล้าดียังไง กล้ามาทำร้ายฉันจนเจ็บแขนไปหมด” เจียงหงบ่นอุบถึงสะใภ้รองแสนชังของเธอ ขณะที่แขนกำลังถูกฮุ่ยหนิงสะใภ้คนที่หนึ่งดูแลไม่ห่างด้วยการเช็ดแขนให้สะอาดก่อนทายาบัวหิมะอย่างดี

ฮุ่ยหนิงหันมองสะใภ้อีกคนอย่างลี่ฉุนก่อนยกยิ้มอย่างสะใจขึ้นพร้อมกัน เหตุที่พวกเธอไม่ชอบสะใภ้รองเท่าไหร่นักเพราะพ่อสามีดูรักและเอ็นดูสะใภ้รองเสียเหลือเกิน คงเป็นเพราะเฟยห่วงลี่เป็นลูกสาวของเพื่อนรัก หลังจากพ่อสามีตายไปเฟยห่วงลี่ก็โดนแม่สามีรังแกสารพัด พวกเธอก็รังแกเฟยห่วงลี่และลูก ๆ ด้วย เนื่องจากเฟยห่วงลี่ถึงแม้จะเป็นคุณแม่ลูกสอง แต่กลับยังสาวและสวยมากทีเดียว

บ้านนี้ว่ากันว่าฮุ่ยหนิงผู้มีใบหน้าสวยงามราวเทพเซียนลงมาจุติ พอเจียงเฟยอวี่แต่งงานกับเฟยห่วงลี่และพาเธอเข้ามา เธอก็กลายเป็นหมาหัวเน่า ทั้งพ่อสามีและสามีของเธอต่างก็พากันชื่นชมในความงามของเฟยห่วงลี่ เธอมีเพียงแม่สามีและสะใภ้สามเท่านั้นที่เป็นพวก

บุญวาสนาของเฟยห่วงลี่นั้นดีแค่ไหนแต่งงานเข้ามาไม่นานถึงสามเดือนก็ตั้งครรภ์ พ่อสามีประมุขใหญ่ของตระกูลเจียงถูกใจถึงกลับออกปากยกบ้านหลังนี้ให้เด็กทั้งสอง แม้ผู้เป็นภรรยาอย่างเจียงหงทัดทานก็ไม่อาจเปลี่ยนใจผู้เป็นสามีได้ ไม่นานฝันของเฟยห่วงลี่จบลงกลายเป็นฝันร้ายเมื่อพ่อสามีตายจากไปด้วยโรคร้าย เจียงหงกลายเป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้เฟยห่วงลี่ถูกปฏิบัติไม่ต่างจากคนใช้

“คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ นังห่วงลี่มันกล้าทำร้ายคุณแม่อีก เดี๋ยวเราหาทางจัดการมันได้แน่” ฮุ่ยหนิงกระซิบกระซาบข้างหูของแม่สามี

“อะไรเหรอคะซ้อใหญ่ เราจะจัดการมันยังไงดี” ลี่ฉุนเอ่ยปากถามด้วยความสงสัยเช่นกันเมื่อเห็นซ้อใหญ่บอกแผนการแก่คุณแม่

เจียงหงที่หงุดหงิดที่ไม่สามารถทำอะไรเฟยห่วงลี่พอได้ฟังเรื่องราวจากฮุ่ยหนิงแล้วเรื่องราวของลูกชายคนรองสุดรักของเธอ

“ดี นังเฟยห่วงลี่จะพาลูกของมันออกจากบ้านไปได้สักที” เจียงหงจงเกลียดจงชังเฟยห่วงลี่นัก แพศยาไม่รู้ตอนนั้นสามีของเธอเอ็นดูอะไรสะใภ้คนนี้

แผนการของสามแม่ลูกกำลังเริ่มขึ้น.....เฟยห่วงลี่จะจัดการกับเรื่องเหล่านั้นเช่นไร ในเมื่อเธอเองก็รู้เรื่องราวเหล่านี้อยู่แล้ว

กว่าจะผ่านไปได้หนึ่งคืนไม่ง่ายเลยทีเดียวสำหรับเฟยห่วงลี่ หญิงสาวนอนกอดเด็กทั้งสองเอาไว้กลัวว่าจะมีคนมาทำร้าย เธอแทบนอนไม่หลับมาตลอดคืนผล็อยหลับก็เกือบเช้า ในหัวของเธอคิดถึงเรื่องของเฟยห่วงลี่ตามเนื้อเรื่อง ต่อจากนี้เธอและลูกต้องเจอกับอุปสรรคอย่างหนักหน่วง

ถ้าเป็นตามบทละครเธอต้องยอมจำนนทุกทาง.....แต่นี้คือ เฟยห่วงลี่ ผู้ไม่ยอมทำตามบทเด็ดขาด เธอมีโอกาสได้เลือกสิ่งที่ดีเพื่อลูกและตัวเธอเอง

หญิงสาวบอกตัวเองเช่นนั้นก่อนจะหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิด

รุ่งเช้าสามแม่ลูกตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียเพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย โดยเฉพาะเสียงของแม่สามีเหมือนจงใจปลุกให้พวกเธอตื่นขึ้นมา

เฟยห่วงลี่ไม่ค่อยพอใจนัก....เธออยากให้ลูกทั้งสองนอนสบายไม่อยากปลุกให้ตื่นแต่เช้า จะเป็นเรื่องอะไรได้ล่ะนอกจากเรื่องของแม่สามี

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ตื่นได้แล้วจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงเมื่อไหร่ บ้านฉันไม่ได้มีเงินเลี้ยงคนขี้เกียจแบบพวกแก” เสียงโวยวายหวีดแหลมของเจียงหงทำให้เฟยห่วงลี่เริ่มรำคาญ เธออยากนอนกอดลูกนาน ๆ เสียหน่อย ต้องมาตื่นเพราะเสียงน่ารำคาญของแม่สามี

เฟยห่วงลี่ไม่ชอบให้ใครมาปลุกยามนอนก่อน แม้กระทั่งผู้จัดการส่วนตัวที่เคยดูแลเธอในอดีตยังไม่กล้าปลุก

กำลังหลับฝันหวานเชียว

เฟยห่วงลี่ปลุกให้เด็ก ๆ ตื่น ทั้งเฟยเยว่ส่างและเฟยเยว่เล่อขยี้ตาดวงตากลมโตลืมตามองมาอย่างงวยงง เด็กน้อยทั้งสองน่ามันเขี้ยวเสียจริง

ฟอด

ฟอด

เฟยห่วงลี่หอมแก้มลูกทั้งสอง เด็กน้อยทั้งสองตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่ามารดาจะมาหอมแก้มแบบนี้ มารดาของพวกเขามักจะลูบหัวมากกว่าแสดงความรักเช่นนี้

“ตาโตเชียว ตกใจอะไร” หญิงสาวหัวเราะหึ ๆ ในลำคอกับท่าทางของเด็กน้อยทั้งสองที่หน้าแดงซ่านขวยเขินมารดา นิ้วเรียวยาวอดไม่ได้ที่สัมผัสแก้มนุ่ม ๆ ของเยว่เล่อ

“แม่หอมแก้มพวกเรา” เฟยเยว่ส่างเอ่ยเสียงอ้อแอ้ หลุบตามองพื้นก่อนเหลือบมองมารดาคนสวยของพวกเขา ตั้งแต่จำความได้เด็กน้อยทั้งสองก็มีเพียงมารดาคอยเป็นนางฟ้าปกป้องพวกเขาอยู่ไม่ห่าง ส่วนผู้เป็นบิดาอยู่ห่างไกลแทบจะจดจำหน้าไม่ได้อยู่แล้ว

“ปะ ออกไปข้างนอกเถอะนะเด็ก ๆ พวกเราโดนเจ้าของบ้านหลังนี้ปลุกแล้ว เดี๋ยวนางมารร้ายจะมาไล่เราอีก” เฟยห่วงลี่เปรียบเทียบเจียงหงเป็นนางมารร้าย แล้วดูเด็กน้อยหัวเราะถูกใจกันใหญ่

เฟยห่วงลี่จูงมือเด็กทั้งสองออกไปหวังจะเผชิญหน้ากับแม่สามีที่มาปลุกพวกเธอตั้งแต่ฟ้ายังไม่ส่าง

ข้อมือกำลังหมุนลูกบิดเปิดประตูออกไปเพื่อเผชิญหน้ากับแม่สามีตัวร้าย

สาด!!!

น้ำเย็นสาดใส่ร่างกายของสามแม่ลูกจนเนื้อผ้าห่อหุ้มกายเปียกลู่ เฟยห่วงลี่ไม่ลืมกอดลูกเอาไว้ในสภาพเปียกชุ่มไปด้วยน้ำเย็น

เฟยห่วงลี่ดูถูกแม่สามีของเธอเกินไป ไม่คิดว่าจะเจอเหตุการณ์แบบนี้จริง ๆ

เหตุการณ์ไม่มีในบทที่เธอเคยอ่าน

เหตุการณ์ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับการเลือกของเธอจริง ๆ ไม่ต้องสงสัยว่าแม่สามีของเธอคงรักเธอมากจริงเชียวถึงได้ต้อนรับด้วยน้ำเย็น ๆ ในยามเช้า

“แม่...”

“แม่”

เด็กแฝดทั้งสองเรียกมารดาด้วยความกลัว ไม่กล้าเงยหน้ามองเจ้าของบ้าน

“สั่นเป็นหมาเชียวนะพวกแกสมแล้ว” เจียงหงเท้าเอวหลังจากสาดน้ำเย็นใส่สะใภ้แสนน่ารังเกียจอย่างเฟยห่วงลี่ สะใจยิ่งนักที่เมื่อวานไม่สามารถทำอะไรมันได้ มาทำวันนี้แทนก็ยังไม่สาย สภาพของเฟยห่วงลี่เปียกไปด้วยน้ำเย็น ใบหน้าซีดเซียวของมันทำให้เจียงหงยิ้มเยาะออกมา

“คุณแม่ทำแบบนี้มันจะมากไปแล้วนะ” เฟยห่วงลี่เอ่ยปากถามเจียงหงด้วยใบหน้าโกรธไม่น้อย ไม่ให้เธอโกรธได้อย่างไร เจียงหงช่างไร้เหตุผลจ้องอาฆาตเธอเพียงเพราะสามีของเจียงหงเอ็นดูเธอเท่านั้น