บทที่ 2 กลั่นแกล้ง 1

“คุณแม่ อย่ามาคิดทำร้ายฉันกับลูกอีก เพราะฉันไม่ใช่เฟยห่วงลี่คนที่ยอมไปหมดเสียทุกอย่างเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

“แกกล้าดียังไง กล้ามาหือกับฉัน”

“ก็กล้าพอที่จะตบคนแก่ยังไงล่ะค่ะ ฉันทนมือทนตีนป้ามานานแล้ว ฉันไม่ยอมให้ป้ามาทำร้ายฉันอีก แก่ ๆ แบบป้าเนี่ย ถ้าโดนตบสักทีสองที รับรองป้านอนโรงพยาบาลแน่นอน” เฟยห่วงลี่พูดตามบทที่ตนเองเคยเล่นบทร้ายซึ่งเธอนั้นถนัดเชียวล่ะ พร้อมกับหันไปยิ้มให้เด็ก ๆ ด้านหลัง ดูสิลูกกลัวจนตัวสั่นเชียว

“แก ปล่อยฉันนะ ฮุ่ยหนิง ลี่ฉุน มาช่วยแม่หน่อย” เจียงหงไม่อาจสู้แรงของสะใภ้รองได้ เมื่อก่อนมันยังไม่มีเรี่ยวแรงเยอะขนาดนี้ แล้วสะใภ้ที่ไม่คิดเลยว่าจะกล้าต่อกรกับเธอ เฟยห่วงลี่จะมาสู้กลับ

ฮุ่ยหนิง และ ลี่ฉุนก็รีบวิ่งเขามาจะตบสะใภ้รองของบ้าน เฟยห่วงลี่เลยทำการปล่อยแขนของแม่สามีพร้อมกับผลักร่างของแม่สามีให้ทั้งสองคนรับ ก่อนปิดประตูห้องครัวทันที

ปึก!

“เย่ เย่ เย่ แม่ของเยว่เล่อเก่งที่สุด”

“แม่เก่งมากครับ”

เด็กน้อยทั้งสองต่างพากันปรบไม้ปรบมือกันใหญ่ เฟยห่วงลี่ยิ้มตามด้วยหัวเราะออกมาเสียงดัง

“เด็ก ๆ จำเอาไว้นะคะ ต่อไปนี้เราอย่ายอมให้ใครมาทำร้ายเราได้นะ เราต้องปกป้องตัวเองเข้าใจไหมคะ เยว่ส่างหนูต้องปกป้องน้องนะ ส่วนเยว่เล่อหนูก็ต้องปกป้องพี่เช่นกันนะคะ”

แฝดชายหญิงพยักหน้าพร้อมกัน เฟยห่วงลี่อดไม่ได้ที่ขยี้ศีรษะของเด็กทั้งสอง ก่อนเดินมาเปิดตู้กับข้าวเห็นเนื้อสดที่ลูกชายและลูกสาวอยากกิน คนเป็นแม่เห็นแล้วก็ดีใจ ดูสายตาทั้งสองคู่มองเนื้อด้วยความละห้อย.....

ดาราสาวคิดแล้วก็เอ็นดูเด็ก ๆ แถมมีไข่เป็ดด้วย บ้านสามีของเธอมีเงินมีใช้ไม่น้อย แต่ทำไมกันเลี้ยงดูสะใภ้และหลาน ๆ ไม่เท่ากัน

“นั่งอยู่ตรงนี่นะเด็ก ๆ เดี๋ยวคุณแม่คนสวยจะทำให้ดู” เฟยห่วงลี่สั่งให้เด็กน้อยทั้งสองนั่งรออยู่ส่วนเธอก็ลงมือทำอาหาร

เสียงหัวเราะอันแสนสดใสทำให้คนเป็นแม่ตัวปลอมผู้สวมบทบาทอดคิดไม่ได้ว่า ก่อนหน้านี้เด็ก ๆ ต้องโดนหนักขนาดไหน

จะว่าไปมันยากนักสำหรับเธอต้องมาอยู่ในร่างกายของนางเอกคนนี้ คิดได้แต่ว่าอย่างน้อยก็ดีกว่าตายไปโดยที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย

ทางเลือกของเฟยห่วงลี่คนเดิม เลือกที่อยู่ในบ้านแสนคับใจแห่งนี้ยอมให้สามีมีเมียใหม่โดยที่เธอเลี้ยงลูกสองคนเพียงลำพัง ยอมให้สะใภ้ทั้งสองรังแก ไม่สิ ต้องเรียกว่าเธอมีศัตรูเพิ่มคือ สะใภ้คนใหม่ กว่าเรื่องจบได้คือ เฟยห่วงลี่ต้องระเห็จออกจากบ้านหลังนี้ เริ่มต้นใหม่ด้วยการทำธุรกิจค้าขายเสื้อผ้า เลี้ยงลูกทั้งสอง.....

ตอนจบนั้นเป็นการจบแสนน้ำเน่าสิ้นดี แต่อย่างว่าแหละมันได้ใจคนดู ซึ่งต่างกันจากตอนนี้เหลือเกินชิวซูหนี่ว์ตายจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ มาเกิดใหม่ที่นี่ความทรงจำความเจ็บปวดหญิงสาวยังคงจดจำได้เป็นอย่างดี โชคชะตาคงเห็นว่าเธอนั้นยังมีค่าเลยไม่ตาย มาอยู่ในบทละคร

ร่างกายที่มีเลือดมีเนื้อหิวเป็นก็นับว่าไม่ใช่ฝันแล้ว

เฟยห่วงลี่คิดไปพลางทำอาหารให้ลูก ๆ ไปพลางมองเด็ก ๆ สองคนที่กำลังเล่นกัน เฟยเยว่ส่างดูแลน้องสาวอย่างดีพฤติกรรมเลียนแบบผู้เป็นแม่ทำให้เธอเอ็นดู มือป้อม ๆ ลูบศีรษะของเฟยเยว่เล่อทำให้เธอเอ็นดูลูกเข้าไปใหญ่ ถึงเฟยห่วงลี่จะมีลูกกับสามีที่ไม่เอาไหน แต่เด็กทั้งสองก็ไม่ได้ผิดอะไร ไม่ควรที่มีพ่อที่ไม่ใส่ใจอะไรเลย นอกจากเมียใหม่

จู่ ๆ ความรู้สึกสองฝักสองฝ่ายกับตีรวนในใจเธอ ถ้าเธอขอหย่ากับสามีไม่เอาไหนคนนี้ เลือกหนทางที่ต่างจากบทจะเป็นเช่นไร แต่ถ้าเธอขอหย่าเด็ก ๆ จะอยู่โดยไม่มีพ่อได้หรือ

“คิดอะไรอยู่เนี่ย”

หญิงสาวพึมพำเบา ๆ

“แม่พูดอะไรเหรอครับ” เฟยเยว่ส่างเดินมาหาผู้เป็นแม่กำลังทอดไข่ และทอดเนื้อให้เจ้าหนูทั้งสอง

“กำลังคิดอะไรบางอย่าง”

“เอ๋ อะไรบางอย่างคืออะไรเหรอครับ คิดถึงพ่อเหรอ” เฟยเยว่ส่างเอ่ยถามด้วยความไร้เดียงสา โธ่.....เจ้าหนูน้อย....พ่อของหนูไม่เคยให้ความสนใจหนูเลยสักครั้ง

“อือ ไม่บอกหรอก” เฟยห่วงลี่เลือกที่จะบ่ายเบี่ยงให้เธอตอบว่าคิดถึงพ่อของเด็กน้อยทั้งสองก็คงไม่ถูกนัก เธอไม่ควรคิดถึงคนแบบนั้น คนที่กำลังพาเมียน้อยเข้ามาในบ้าน ไม่เคยปกป้องลูกเมียเลยสักครั้ง

“ตะไม....”

เด็กน้อยพยายามถามมารดาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นทำให้เฟยห่วงลี่เอ็นดูเด็กน้อยเข้าไปอีก ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรถ้าหากเธอจะเอ็นดูทั้งสองไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ

อย่างไรแล้วเธอต้องเป็นแม่ของเด็กสองคนนี้....