ตอนที่7 น้องสารเลวเจ้าผัวชั่ว

หว่านชิงเดินออกมาถึงหน้าจวนอ๋อง ก็เห็นคุณหนูใหญ่กู้ซินหยานที่กำลังก้าวลงมาจากรถม้า เมื่อเห็นเช่นนั้นหว่านชิงก็คิดจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่กู้ซินหยานให้บ่าวของนางรีบมาขวางทางเอาไว้

“จะกลับแล้วหรือ? เหตุใดวันนี้ถึงเลิกงานเร็วนักเล่า?” กู้ซินหยานเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง เมื่อก่อนกู้หว่านชิงรังแกนางสารพัด ถูกนางเอาคืนแค่นี้ถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ

เพียะ! กู้ซินหยานฟาดฝ่ามือลงไปบนใบหน้าของหว่านชิงสุดแรง “ข้าถามทำไมไม่ตอบ ได้ข่าวว่ามารดาของเจ้าเปลี่ยนแซ่ใหม่แล้ว เพราะตระกูลฟ่านก็ไม่ต้อนรับ ตระกูลกู้ก็ไม่เหลียวแล ไม่รู้ว่าข้าจะสงสารหรือว่าสมเพชเจ้าดีนะหว่านชิง”

หว่านชิงมองสตรีตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ข้าจะจดจำทุกการกระทำของเจ้าเอาไว้ ข้าจะไม่ตบคืนเจ้าและจะไม่ตอบโต้ด้วยการใช้กำลัง เพราะหากนางลงมือทุกคนจะยิ่งมองว่านางร้ายไม่เลิก นางจะรอเอาคืนอย่างใช้สติปัญญา ดั่งคำที่ว่าแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย นางจะเก็บความเจ็บปวดนี้ เอาไว้เป็นเครื่องเตือนใจให้นางต่อสู้เพื่อกลับมาอย่างสง่างาม

หว่านชิงเดินจากมาทันทีโดยไม่พูดสิ่งใด นางกำลังครุ่นคิดว่าต่อจากนี้จะทำอย่างไรต่อดี จากตอนแรกที่คิดจะเกาะขาทองคำ ยามนี้นางคิดว่าเปลี่ยนขาตนเองให้เป็นทองคำน่าจะง่ายกว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน นางมาจากยุค2026 จะกลัวอะไรกับการใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณที่ยังไม่ทันสมัย

ยามนี้นางมีเงินอยู่150ตำลึง นางจะต้องหาบ้านเช่าใหม่และนางต้องรีบคิดวิธีหาเงิน แต่ตอนนี้ร่างกายของนางเหมือนจะมีไข้ คงต้องรีบกินยาแล้วหาบ้านเช่าใหม่

แต่พอเดินมาถึงตลาดเพราะเป็นทางผ่านที่จะกลับไปที่บ้านเช่าของนาง สตรีที่นางเคยทักไปเมื่อนานมาแล้วก็วิ่งมาจับมือนางด้วยความดีใจ

“แม่นางน้อยข้ามาดักรอเจ้าทุกวัน โชคดีจริง ๆ ที่พบเจอเจ้าในวันนี้ วันนั้นข้าตัดสินฟังคำทัดทานของเจ้าก็เลยไม่กลับจวน ปรากฏว่ามีโจรมาปล้นจวนข้าจริง ๆ เมื่อไม่มีข้าอยู่โจรก็แค่รื้อข้าวของกระจุยกระจาย ได้ทรัพย์สินไปส่วนหนึ่ง คนในจวนไม่ได้ขัดขืนจึงไม่มีใครเป็นอะไร แม่นางน้อยข้าอยากจะตอบแทนเจ้า เจ้าอยากได้อะไรตอบแทนบอกมาได้เลย” หญิงผู้นั้นเอ่ยขึ้นมาอย่างสำนึกในบุญคุณ เพราะหากหว่านชิงไม่ทักบอกนางในวันนั้น นางคงกลับจวนและขัดขืนโจรจนถูกฆ่าตายไปแล้ว

“ข้ากำลังมองหาบ้านเช่าเจ้าค่ะ”

“ข้าชื่อว่าตงเหม่ยเจ้าชื่อว่าอะไร?”

“ข้าชื่อหว่านชิงเจ้าค่ะ”

“ดูเจ้าอายุยังน้อยเรียกข้าว่าป้าตงเหม่ยก็แล้วกัน หากว่าเจ้าอยากได้บ้านเช่า ข้ามีร้านเก่าที่ไม่ได้ใช้อยู่ท้ายตลาด เพราะทำเลไม่ดีไม่ค่อยมีคนเดิน พอเปิดกิจการจึงไปไม่รอด ข้าทำค้าขายหลายอย่างจึงมีหลายร้าน ข้าจะปล่อยให้เจ้าเช่าราคาถูก ๆ ไปเลย” นางเอ่ยอย่างใจดี หว่านชิงตาโตด้วยความดีใจ สวรรค์นางรอดแล้ว

“ท่านป้าตงเหม่ยขอบคุณมากเจ้าค่ะ ข้าย้ายเข้าอยู่วันนี้เลยได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“ได้สิข้าจะพาเจ้าไปดูเดี๋ยวนี้เลย”

เมื่อมาถึงร้านหลังหนึ่งท้ายตลาดที่เป็นเรือนไม้สองชั้น หว่านชิงกวาดตามองด้วยความพอใจ เพราะนางจะทำชั้นบนเป็นที่พัก ส่วนด้านล่างอาจจะค้าขาย นางยังไม่รู้ว่าจะทำอะไร เพียงมีที่อยู่ก็ถือว่าดีมากแล้วอย่างอื่นค่อย ๆ คิดก็แล้วกัน

“ท่านป้าจะคิดค่าเช่าเท่าไหร่เจ้าคะ?”

“เจ้าอยู่ไปก่อนหากถูกใจจะซื้อเลยก็ได้” นางเอ่ยออกมาอย่างใจดีเพราะเริ่มถูกชะตากับหว่านชิง

“จริงหรือเจ้าคะ?” หว่านชิงและอี๋เหยารีบคุกเข่าให้นางทันที เพราะกลัวว่านางจะเปลี่ยนใจ ตงเหม่ยรีบมาดึงร่างของหว่านชิงให้ลุกขึ้น แต่แล้วจู่ ๆ ภาพนิมิตก็มาปรากฏตรงหน้าหว่านชิงอีกครั้ง

“ท่านป้าสตรีที่มีไฝที่ข้างจมูกด้านซ้าย ที่อยู่ที่จวนของท่าน ท่านป้าต้องระวังนางให้ดีนะเจ้าคะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ! เจ้าเห็นอะไร? นางทำอะไร?”ตงเหม่ยเอ่ยถามความตกใจ นั้นมันตงฟางน้องสาวของนางเพราะนางมีไฝข้างจมูกด้านซ้าย

“เอ่อคือ…นางกับเอ่อสามีของท่านป้า” หว่านชิงเอ่ยเพียงแค่นั้น เพราะแค่นี้ป้าตงเหม่ยก็เหมือนจะเดาได้บ้างแล้ว

“นังน้องสารเลว! เจ้าผัวชั่ว! หว่านชิงนี่กุญแจ ข้าขอกลับไปจัดการ น้องชั่วกับสามีเลวของข้าก่อน” เอ่ยจบนางก็เดินตัวปลิวไปด้วยความโกรธแทบไฟลุก หว่านชิงรู้สึกผิดขึ้นมา นางไม่ควรบอกสิ่งที่เห็นให้นางรู้เลย ไม่รู้ว่ากลับไปถึงนางจะจัดการอย่างไร หวังว่านางคงไม่เผาจวนหรอกนะ

จวนเสวียนอ๋อง

ยามนี้นางกำนัลและขันทีมายืนรวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ พ่อบ้านป๋อเฉิงที่ดูแลบ่าวในจวนครุ่นคิดอย่างแปลกใจว่า ท่านอ๋องมีเรื่องอันใดสำคัญหรือ ถึงเรียกประชุมกันหมดทั้งจวนเช่นนี้ สีหน้าขององค์ไท่จื่อก็เย็นชาอย่างน่ากลัว ท่านอ๋องก็ไม่ต่างกัน มีใครทำอะไรให้เขาทั้งสองไม่พอใจอย่างนั้นหรือ

“ใครสั่งให้ไปรังแกคุณหนูฉือหว่านชิง” เสวียนอ๋องเอ่ยขึ้นมาด้วยแววตาดุดันสาดประกายความอำมหิตออกมา เมื่อทุกคนได้ยินก็ตกใจจนหน้าซีดเผือดต่างรีบคุกเข่าลงทันที

“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ เอ่อคือ…ไม่มีใครสั่ง หม่อมฉันทำไปเองโดยพลการเพคะ” นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยตอบเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว

“ทูลท่านอ๋อง โปรดลงโทษกระหม่อม ที่ดูแลบ่าวได้ไม่ดีพอพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านป๋อเฉิงรีบคุกเข่ารับผิดทันที เขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนไปกลั่นแกล้งคุณหนูฉือ เพราะนางก็ไม่เห็นพูดสิ่งใดออกมา

“บังอาจนัก!” เสวียนอ๋องตบโต๊ะอย่างเกรี้ยวกราด “จัดการโบยให้หลาบจำ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ทูลท่านอ๋องคุณหนูกู้แวะมาพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าต้อนรับนางก็แล้วกันข้าขอตัว” ไท่จื่อสะบัดชายอาภรณ์เดินจากไปทันทีเพราะใจของเขายามนี้ไม่สงบเอาเสียเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้น นึกเป็นเป็นห่วงหว่านชิงอย่างบอกไม่ถูก นางถูกกลั่นแกล้งตลอดระยะเวลาที่มาทำงานอยู่ที่นี่ นางต้องเข้าใจว่าพวกเขาสั่งการลงไปเป็นแน่ นางถึงมีท่าทีโกรธมากขนาดนั้น

“เจ้ารีบตามไปสืบดูหน่อยว่านางเป็นอย่างไรบ้าง”

“พ่ะย่ะค่ะ”