ตอนที่ 5: ภารกิจง้อสามี

แสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง ทอแสงสีส้มฉาบไล้ไปทั่วหมู่บ้านชนบทที่เงียบสงบ ควันไฟจากการหุงหาอาหารลอยอ้อยอิ่งขึ้นมาจากปล่องไฟของบ้านเรือนแต่ละหลัง บรรยากาศดูอบอุ่นและผ่อนคลายสำหรับใครหลายคน.. ยกเว้น ซูหว่าน

ภายในห้องครัวเล็กๆ หญิงสาวร่างบางกำลังยืนมือกุมเอวตัวเองด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว

"ระบบ.. ขอซื้อ 'พลาสเตอร์แปะแก้ปวด' อีกสักโหลได้ไหม?" เธอคร่ำครวญในใจ

'ติ๊ง! แต้มความรักของคุณมีเพียงพอ.. แต่ระบบขอแนะนำว่า การแก้ปัญหาที่ต้นเหตุจะดีกว่าการรักษาที่ปลายเหตุ'

"ต้นเหตุเหรอ? ต้นเหตุก็คือไอ้หมาป่าหิวโซกู้เจวี๋ยคนนั้นน่ะสิ!"

ซูหว่านถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่าย หลังจากบทลงโทษรอบสองจบลง กู้เจวี๋ยก็ออกไปทำงานต่อที่กองพลน้อยอย่างหน้าตาเฉย ทิ้งให้เธอนอนระบมอยู่บนเตียงกว่าจะลุกไหวก็ปาเข้าไปบ่ายคล้อย

เธอรู้ดีว่าขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ร่างกายนี้คงพังก่อนวัยอันควรแน่ๆ กู้เจวี๋ยมีความต้องการทางเพศที่สูงจนน่าตกใจ แถมยังขี้โมโหและขี้หึงชนิดที่เรียกว่าตามติดวิญญาณ เธอต้องหาวิธีลดความดุของเขาลงบ้าง อย่างน้อยก็ต้องทำให้เขาอารมณ์ดี หรือไม่ก็ทำให้เขาหมดสภาพไปเลยยิ่งดี

ดวงตากลมโตของซูหว่านเป็นประกายวาบเมื่อนึกแผนการบางอย่างออก

ในยุค 70 แบบนี้ ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบอะไร? คำตอบคือ เหล้า และ บุหรี่!

โดยเฉพาะทหารที่ต้องกรำศึกหนัก การได้จิบเหล้าชั้นดีและสูบบุหรี่รสเลิศน่าจะเป็นการผ่อนคลายที่ดีที่สุด ถ้าเธอมอมเหล้าเขาให้เมาหลับไป คืนนี้เธอก็จะรอดพ้นจากเงื้อมมือมาร และได้นอนหลับอย่างสงบสุข!

"ระบบ เปิดร้านค้า!"

ซูหว่านกวาดตามองสินค้าในหมวด 'เครื่องดื่มและยาสูบ' อย่างรวดเร็ว เธอตัดสินใจทุ่มทุนสร้าง ใช้แต้มความรักที่แลกมาด้วยเลือดและน้ำตาเกือบทั้งหมดกดซื้อสินค้าสองอย่าง

1.เหล้าเหมาไถ ปี 1970: สุราขาวชื่อดังของจีน ดีกรีแรงบาดคอแต่รสชาตินุ่มลึก เป็นของหายากและราคาแพงระยับในยุคนี้

2.บุหรี่จงหัว ซองแข็ง: บุหรี่เกรดพรีเมียมสีแดงสด สัญลักษณ์แห่งเกียรติยศที่ชาวบ้านธรรมดาไม่มีวันได้แตะต้อง

"ฮึๆ เสร็จฉันแน่สหายกู้.. เจอของดีขนาดนี้เข้าไป ต่อให้เป็นหินผาก็ต้องละลาย" ซูหว่านยิ้มกริ่มอย่างมั่นใจ

เธอเริ่มลงมือทำอาหารมื้อเย็นสุดพิเศษ โดยใช้เนื้อหมูสามชั้นที่แลกมาทำหมูสามชั้นน้ำแดงที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม ละลายในปาก และถั่วลิสงคั่วเกลือกรอบๆ แกล้มเหล้า กลิ่นหอมยั่วน้ำลายตลบอบอวลไปทั่วบ้าน

เวลาพลบค่ำ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าบ้าน หัวใจของซูหว่านเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยด้วยความประหม่า

กู้เจวี๋ยเดินเข้ามาในบ้าน ถอดหมวกทหารวางไว้บนโต๊ะ ใบหน้าคมเข้มยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่แววตาดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยจากการทำงาน ซูหว่านรีบปรี่เข้าไปต้อนรับพร้อมรอยยิ้มหวานหยด

"กลับมาแล้วเหรอคะพี่กู้.. เหนื่อยไหม?" เธอถามเสียงอ่อนเสียงหวาน พลางยื่นมือไปช่วยรับเสื้อคลุมของเขา

กู้เจวี๋ยชะงักเล็กน้อย เขาก้มลงมองภรรยาที่จู่ๆ ก็เอาใจเขาเป็นพิเศษ สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อหาความผิดปกติ เมื่อไม่พบอะไรนอกจากรอยยิ้มประจบประแจง เขาก็เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ

"อืม"

"ฉันทำกับข้าวเสร็จพอดี รีบไปล้างมือแล้วมาทานข้าวเถอะค่ะ วันนี้มีของดีด้วยนะ"

กู้เจวี๋ยเดินไปล้างมือที่อ่างน้ำหลังบ้าน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ‘ทำดีไถ่โทษงั้นหรือ? หรือว่ามีแผนอะไรอีก?’ สัญชาตญาณระแวดระวังภัยของทหารทำงานทันที

เมื่อเขาเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร ดวงตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย บนโต๊ะไม้เก่าๆ มีจานหมูสามชั้นน้ำแดงที่ดูน่ากินระดับภัตตาคาร จานถั่วลิสงคั่ว และที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดคือ.. ขวดกระเบื้องสีขาวที่มีฉลากสีแดงคาด เขียนว่า 'เหมาไถ' และซองบุหรี่สีแดงสด 'จงหัว' วางอยู่ข้างๆ

ของพวกนี้.. ต่อให้เป็นผู้บังคับบัญชาของเขาก็ยังหาดื่มหาเสพได้ยาก แล้วเมียชาวบ้านอย่างเธอไปเอามาจากไหน?

"นี่มัน.." กู้เจวี๋ยชี้ไปที่ขวดเหล้า เสียงทุ้มต่ำถามด้วยความสงสัย

"อ๋อ.. เป็นของที่ฉัน.. เอ่อ.. ฝากเพื่อนซื้อมาจากตลาดมืดในเมืองน่ะค่ะ เก็บเงินสะสมไว้นานแล้ว ตั้งใจจะซื้อมาให้คุณ" ซูหว่านโกหกหน้าตาย "เห็นช่วงนี้คุณทำงานหนัก ก็เลยอยากให้ผ่อนคลายบ้าง"

กู้เจวี๋ยหรี่ตามองเธอ แววตาจับผิดฉายชัดวูบหนึ่ง แต่กลิ่นหอมของอาหารและเหล้าชั้นดีก็ยั่วยวนเกินห้ามใจ เขาจึงเลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้ก่อน แล้วนั่งลงที่หัวโต๊ะ

"กินสิคะ.. เหนียนเหนียนกินอิ่มแล้วหลับไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่เรา" ซูหว่านพูดพลางรินเหล้าใส่แก้วใบเล็กให้เขาจนปริ่ม

กลิ่นสุราแรงดีกรีสูงลอยแตะจมูก กู้เจวี๋ยยกแก้วขึ้นจิบ รสชาติเผ็ดร้อนบาดคอแต่ทิ้งความหวานนุ่มไว้ที่ปลายลิ้น สมกับเป็นยอดสุรา ร่างกายที่ตึงเครียดของเขาเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"ดี.." เขาพึมพำ

ซูหว่านยิ้มแก้มปริ รีบคีบหมูสามชั้นใส่ชามให้เขา "ทานเยอะๆ นะคะ กับแกล้มดีๆ ต้องกินคู่กับเหล้าแรงๆ ดื่มอีกสิคะพี่กู้ ดื่มให้หมดขวดเลยก็ได้ วันนี้วันดี"

กู้เจวี๋ยเคี้ยวหมูตุ๋น สายตายังคงจจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของซูหว่านไม่วางตา วันนี้เธอดูสวยผิดปกติ แก้มแดงปลั่งเพราะความร้อนจากเตาไฟ ริมฝีปากที่บวมเจ่อจากจูบของเขาเมื่อกลางวันดูเย้ายวนชวนให้ลิ้มลองอีกครั้ง

เขาดื่มเหล้าแก้วที่สอง แก้วที่สาม.. ตามคำคะยั้นคะยอของเธอ

แต่สิ่งที่ซูหว่านคำนวณพลาดไปมีอยู่สองอย่าง หนึ่ง.. กู้เจวี๋ยเป็นทหารที่คอแข็งมาก เหล้าแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้ สอง ยิ่งดื่ม แอลกอฮอล์ยิ่งไปกระตุ้นเลือดลมให้สูบฉีด และสิ่งที่ตื่นตัวตามมาไม่ใช่ความง่วง แต่เป็น 'ความต้องการ'

"พี่กู้.. เมาหรือยังคะ?" ซูหว่านถามอย่างมีความหวัง เมื่อเห็นใบหน้าเขาเริ่มแดงระเรื่อและดวงตาเริ่มฉ่ำเยิ้ม

"ทำไม?" กู้เจวี๋ยถามกลับเสียงเรียบ วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะดัง กึ้ก สายตาที่มองมาเปลี่ยนไป มันดูอันตรายและลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม "คุณอยากให้ผมเมา?"

"กะ.. ก็แหม คนเมาจะได้หลับสบายไงคะ" ซูหว่านหัวเราะแห้งๆ "พักผ่อนเยอะๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง.."

"หลับสบาย.." กู้เจวี๋ยทวนคำช้าๆ มุมปากยกยิ้มเหยียดหยัน "พอผมหลับ.. คุณจะได้ทำอะไรสะดวกๆ งั้นสิ?"

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากอบอุ่นเป็นเย็นยะเยือกทันที

"คะ? ทำอะไรคะ? ฉันไม่เข้าใจ" ซูหว่านเริ่มเหงื่อตก

"อย่ามาแกล้งไขสือ!"

จู่ๆ กู้เจวี๋ยก็ตบโต๊ะดังปัง! จนจานชามกระโดด ซูหว่านสะดุ้งสุดตัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่โอนเอนเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ท่าทางคุกคามนั้นน่ากลัวกว่าตอนมีสติเสียอีก เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอช้าๆ

"มอมเหล้าผัว.. เพื่อจะหนีไปหามันใช่ไหม?" เขาคำรามเสียงต่ำ คว้าข้อมือเธอแล้วกระชากให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้า

"มันไหน? ฉันไม่ได้จะไปหาใครนะ!" ซูหว่านร้องปฏิเสธ พยายามแกะมือเขาออก "ฉันแค่หวังดีอยากให้คุณพักผ่อน!"

"โกหก!" กู้เจวี๋ยตะคอก กลิ่นเหล้าคลุ้งผสมกับกลิ่นอายความโกรธ "เหล้าแพงๆ บุหรี่นอก.. ลำพังเงินเก็บเมียชาวบ้านจะไปซื้อของพวกนี้ได้ยังไง! ไอ้เฉินหมิงมันให้มาใช่ไหม! มันให้คุณเอามามอมผม เพื่อที่คุณจะได้หนีไปกับมันคืนนี้!"

สมองของคนขี้หึงมักจะเชื่อมโยงเรื่องราวได้อย่างไร้เหตุผลที่สุด และตอนนี้กู้เจวี๋ยกำลังตกอยู่ในวังวนนั้น

"คุณมันบ้าไปแล้ว! เงินนั่นฉันหามาเอง! ไม่เกี่ยวกับเฉินหมิง!"

"งั้นก็พิสูจน์สิ!" เขาบีบข้อมือเธอแน่นจนเจ็บร้าว "ถ้าไม่ได้คิดจะหนี ถ้าอยากให้ผมพักผ่อนจริงๆ ก็ทำหน้าที่เมียให้มันสมบูรณ์แบบสิ!"

กู้เจวี๋ยไม่รอฟังคำแก้ตัว เขาปัดขวดเหล้าเหมาไถราคาแพงตกลงพื้นจนแตกกระจาย น้ำเมาส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้อง ราวกับเป็นเชื้อเพลิงที่ราดรดลงบนกองไฟแห่งราคะ

"ว้าย! เสียดายของ!" ซูหว่านร้องเสียงหลง นั่นมันแต้มความรักตั้งเท่าไหร่!

"ห่วงเหล้ามากกว่าผัวตัวเอง.." กู้เจวี๋ยกัดฟันกรอด "ดี ในเมื่อคุณอยากให้ผมดื่มนัก คืนนี้ผมจะดื่มคุณแทน!"

เขาโน้มตัวลง สอดท่อนแขนแข็งแรงเข้าที่ใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังของเธอ ก่อนจะยกร่างบางขึ้นพาดบ่ากว้างอย่างง่ายดายราวกับแบกกระสอบข้าวสาร

"ปล่อยนะ! กู้เจวี๋ย! วางฉันลง! ฉันจุก!"

ซูหว่านดิ้นพล่าน ทุบกำปั้นลงบนแผ่นหลังของเขา แต่มันไม่ต่างอะไรกับการเอานุ่นไปทุบหิน ร่างกายของเขานิ่งสนิทและมั่นคง

"เก็บแรงไว้ร้องครางดีกว่า ซูหว่าน" เขาตบก้นเธอดัง เพียะ เป็นการสั่งสอน "วันนี้คุณก่อเรื่องไม่หยุด.. ทั้งเรื่องเมื่อเช้า เรื่องป้าหวัง แล้วยังมาแผนตื้นๆ มอมเหล้าผมอีก.. โทษทัณฑ์มันทบต้นทบดอกแล้วรู้ไหม"

กู้เจวี๋ยพาเธอเดินดุ่มๆ ตรงไปยังห้องนอน บรรยากาศรอบตัวเขาน่ากลัวจนซูหว่านขนลุกซู่ แผนการง้อสามีล้มเหลวไม่เป็นท่า แถมยังกลายเป็นการราดน้ำมันเข้ากองไฟชัดๆ

เขาถีบประตูห้องนอนเปิดออก แล้วโยนร่างของเธอลงบนเตียงที่เพิ่งจะแห้งจากศึกเมื่อกลางวัน อย่างไม่ปรานีปราศรัย ฟูกที่นอนยุบตัวลงตามแรงกระแทก ซูหว่านมึนหัวตึ้บ ยังไม่ทันจะตั้งตัว กู้เจวี๋ยก็ปลดเข็มขัดทหารออกด้วยความเร็วแสงแล้วโยนมันทิ้งไปที่มุมห้อง

เขาตามลงมาคร่อมทับทันที กักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและความหึงหวงจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกิน

"คุณคิดว่ามอมเหล้าผมแล้วผมจะหลับเป็นตายงั้นเหรอ?" เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "คุณประเมินทหารลาดตระเวนต่ำไปแล้ว.. ยิ่งเหล้าเข้าปาก เลือดผมยิ่งร้อน.. แรงผมยิ่งเยอะ.."

มือหนากระชากเสื้อของเธอออกจนกระดุมกระเด็นหลุด รอยสักสีเขียวจางๆ บนต้นแขนของเขาดูน่าเกรงขามภายใต้แสงจันทร์

"อยากหนีนักใช่ไหม? อยากไปหามันมากใช่ไหม?"

เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอ เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยคำขาดที่ทำให้ซูหว่านรู้ชะตากรรมของตัวเองในคืนนี้

"ฝันไปเถอะ.. คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้นอน.. ผมจะทำให้คุณลุกไม่ขึ้นไปอีกสามวัน คราวนี้ต่อให้ประตูเปิดอ้าซ่า คุณก็คลานหนีผมไปไม่ได้!"

สิ้นคำประกาศิต กู้เจวี๋ยก็บดขยี้ริมฝีปากลงมา ปิดกั้นทุกหนทางหนี และเริ่มต้นบทลงโทษที่ยาวนานและเร่าร้อนยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา..

ภารกิจง้อสามี.. ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง!