ตอนที่ 3 อาบน้ำ

ตอนที่ 3 อาบน้ำ

“ปล่อยข้า!  ข้าไม่อาบ!” หลี่เจียวซินดิ้นรนสุดแรง แต่ร่างสูงใหญ่ของหวังต้าซานก็ยังคงลากนางไปตามทางอย่างไม่สะทกสะท้าน ผ้าไหมสีแดงของชุดเจ้าสาวลากไปกับพื้นดินจนชายกระโปรงเปรอะเปื้อน

ในที่สุด หวังต้าซานก็ลากหลี่เจียวซินมาจนถึงริม ลำธารเล็ก ๆ ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน มีเพียงแสงจันทร์เสี้ยวที่ส่องกระทบผิวน้ำริบหรี่ให้พอเห็นทาง น้ำในลำธารดูตื้นเขิน ไม่ได้ไหลเชี่ยวมากนัก มีก้อนหินเล็กใหญ่กระจัดกระจายอยู่ทั่วไป บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ ที่ทำให้รู้สึกวังเวง

หวังต้าซานปล่อยมือจากแขนนางอย่างไม่ไยดีจนคนร่างบางเซไปเล็กน้อย “รีบลงไปอาบซะ”

หลี่เจียวซินทรุดลงกับพื้นทันที นางกอดตัวเองแน่นแล้วส่ายหน้าอย่างแรง

“ไม่!…ข้าไม่ลง! ข้าไม่อาบน้ำตรงนี้!” นางพูดเสียงสั่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเมื่อครู่ ตอนนี้กลับฉายแววหวาดกลัวอย่างชัดเจน

“ทำไมถึงไม่ลง?” หวังต้าซานเลิกคิ้วมองนางอย่างไม่เข้าใจ “น้ำก็ไม่ได้สกปรกอะไรนักหนา นี่มันลำธารที่ใสที่สุดในแถบนี้แล้ว”

“ไม่ใช่เรื่องน้ำสกปรก!” หลี่เจียวซินตะคอกกลับ นางกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความโกรธของเขา แต่ไม่สามารถทนต่อความรู้สึกอับอายได้ “ข้าไม่…อยากไม่แก้ผ้าต่อหน้าท่าน!”

สีหน้าของหวังต้าซานเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยทันที เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านางเป็นหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงาน และยังไม่เคยร่วมหอกับเขาเลยสักครั้ง

“หึ! จะอายไปทำไม? อีกไม่นานเจ้าก็ต้องเป็นภรรยาข้าอยู่แล้ว” คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความไม่แยแส ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องฟ้าดินอากาศ

“ไม่! ข้าไม่ยอมเป็นภรรยาของท่าน!” นางร้องเสียงดังลั่นป่า นางพยายามลุกขึ้นยืน แต่ขาของนางกลับอ่อนเปลี้ยจนทรุดลงไปอีกครั้ง

หวังต้าซานถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่าย เขามองไปยังดวงหน้าของนางที่ตอนนี้มีทั้งน้ำตาและความโกรธแค้น

“ฟังนะ หลี่เจียวซิน” เขาเอ่ยชื่อนางด้วยน้ำเสียงที่ผิดแผกไปจากเดิม มันไม่ได้ห้วนจัด แต่ก็ยังคงความเย็นชาไว้ “ข้าไม่มีเวลามานั่งรอเจ้าทั้งคืนหรอกนะ”

เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วจ้องมองนางด้วยสายตาคมกริบ ดวงตาของเขาล้ำลึกจนทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในวังวน

“เจ้ามาที่นี่เพราะพ่อแม่ของเจ้าขายเจ้าให้ข้าด้วยเงินห้าตำลึงทอง และสิ่งที่ข้าต้องการคือลูกชาย ยังไงเจ้าก็ปฏิเสธเรื่องนั้นไม่ได้!”

“ถ้าเจ้าไม่อยากให้ข้าเห็นเจ้าแก้ผ้า ข้าก็จะหันหลังให้” หวังต้าซานพูดอย่างเด็ดขาด ก่อนจะยื่นคำขาด “แต่ถ้าเจ้ายังดื้อรั้น ข้าจะจับเจ้าโยนลงไปทั้งชุด แล้วข้าจะอยู่ตรงนี้ ดูเจ้าอาบน้ำจนกว่าจะพอใจ”

หลี่เจียวซินตัวสั่นเทาด้วยความโมโห นางรู้ว่าคนแบบหวังต้าซานเป็นคนพูดจริงทำจริง และการถูกโยนลงน้ำทั้งชุดเจ้าสาวที่เปียกปอนในป่ากลางดึกไม่ใช่เรื่องสนุกแน่ๆ

“แล้วท่านจะให้ข้าอาบน้ำอย่างไร! เสื้อผ้าของข้า…ข้าไม่มีชุดเปลี่ยน!” นางพยายามหาข้ออ้างสุดท้าย

หวังต้าซานเงยหน้าขึ้นมองแสงจันทร์แล้วยิ้มหยันที่มุมปาก “ไม่ต้องห่วง เรื่องนั้นข้าจัดการให้แล้ว”

เขาโยนผ้าฝ้ายสีน้ำตาลหยาบๆ ที่ถืออยู่ในมืออีกข้างให้นาง

“ใส่ชุดนี้ไปก่อน”

“นี่มัน…” หลี่เจียวซินอ้าปากค้าง นี่เป็นชุดชั้นในของเขาหรือเปล่า?  แต่มันก็ดีกว่าการไม่มีอะไรใส่เลย

“เอาล่ะ! ข้าจะหันหลังให้” หวังต้าซานพูดเสียงดัง “ข้าจะนับถึงสาม…ถ้าเจ้ายังไม่เริ่มถอดเสื้อผ้า ข้าจะเป็นคนถอดให้เจ้าเอง!”

“หนึ่ง!”

หลี่เจียวซินมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่ค่อยๆ หันไปทางอื่น นางกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนรู้สึกเจ็บ

“สอง!”

หลี่เจียวซินจำต้องแกะปมชุดเจ้าสาวออกอย่างรวดเร็ว นางถอดชุดสีแดงสดออก แล้วทิ้งมันไว้บนพื้นหินอย่างไม่ไยดี

“สาม!” หวังต้าซานหยุดการนับ แต่ยังคงยืนนิ่งหันหลังให้

หลี่เจียวซินรีบเดินลงไปในลำธารอย่างรวดเร็ว น้ำเย็นเฉียบทำให้ร่างกายของนางสั่นเทาเล็กน้อย

“เร็วๆ หน่อย!” หวังต้าซานเอ่ยเร่งโดยไม่ได้หันกลับมามอง

“จะเสร็จแล้ว” หลี่เจียวซินตะโกนตอบ นางรีบหยิบผ้าฝ้ายหยาบๆ ขึ้นมาเช็ดตัวอย่างลวกๆ แล้วสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ที่เขาโยนมาให้ ซึ่งมันทั้งใหญ่และหลวมโพรก

เมื่อนางแต่งตัวเสร็จแล้ว หวังต้าซานก็หันกลับมามอง ดวงตาคมกริบของเขาสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพานางเดินกลับไปที่กระท่อม

เมื่อกลับมาถึงกระท่อม หวังต้าซานก็จุดตะเกียงน้ำมัน ทำให้ภายในกระท่อมเล็กๆ มีแสงสลัวๆ

หลี่เจียวซินไม่ได้พูดอะไร นางมองไปยังเตียงไม้เก่าๆ ที่มีฟางรองอยู่ด้านล่างใต้ฟูก

หวังต้าซานเดินไปหยิบผ้าห่มหนาๆ ผืนหนึ่งมาปูลงบนพื้นข้างเตียง ก่อนจะหันมามองนางด้วยสีหน้าจริงจัง

“เจ้าต้องนอนที่พื้นส่วนข้าจะนอนบนเตียง”

“ทำไมข้าต้องนอนที่พื้น!” หลี่เจียวซินประท้วงทันที

หวังต้าซานถอนหายใจอย่างหนักแน่น “ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้ต้องการเมีย แต่ข้าต้องการแค่คนมาคลอดลูกชายให้ข้าเท่านั้น”

หลี่เจียวซินมองใบหน้าคมเข้มภายใต้หนวดเคราของเขาอย่างพิจารณา นางเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความมุ่งมั่นอย่างแปลกประหลาด

‘หรือว่า…เขามีเหตุผลบางอย่างที่ต้องมีลูกชาย’

“ข้าเข้าใจ” หลี่เจียวซินพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม “แต่…ข้าขอนอนบนเตียงกับท่านได้ไหม? ข้ากลัว…” นางแสร้งทำเสียงสั่นเล็กน้อย

หวังต้าซานมองนางด้วยสายตาที่ไม่เชื่อถือ แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยอมแพ้

“เอาเป็นว่า! เจ้าจะนอนบนเตียงก็ได้! แต่ถ้าเจ้าคิดจะหนีอีกครั้ง หรือทำอะไรโง่ๆ อีก ข้าจะจับเจ้ามัดไว้กับเสาไม้สามวันสามคืน” เขาขู่

หลี่เจียวซินรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าหวังต้าซานจะเปลี่ยนใจแล้วให้นางลงไปนอนพื้น นางรีบก้าวขึ้นไปบนเตียงทันที ตัวเตียงถึงจะมีฟูกรองอยู่แต่ก็แข็งกระด้าง แต่นางก็ไม่ได้สนใจ มันดีกว่าต้องนอนกับพื้นดินเย็นๆ ที่อาจจะมีแมลงหรือสัตว์เลื้อยคลานน่าขนลุกคลานเข้ามาหานาง

นางขยับตัวไปชิดขอบด้านในสุดของเตียง ปล่อยให้พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ด้านนอกสำหรับชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างๆ หวังต้าซานมองการกระทำของนางอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาหยิบผ้าห่มหนาที่เคยจะใช้ปูพื้นขึ้นมาคลี่ออก แล้วโยนมันลงบนตัวหลี่เจียวซินโดยไม่พูดอะไร

“นี่มัน…” หลี่เจียวซินมองผ้าห่มเนื้อหยาบที่คลุมตัวนางอยู่ มันหนักและหนากว่าที่นางคิด และมันก็ช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นได้มาก

“ห่มซะ” หวังต้าซานพูดเสียงห้วน ก่อนจะดับตะเกียงน้ำมันที่ให้แสงสลัว ๆ อยู่ในทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วทั้งกระท่อมอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวสิ!” หลี่เจียวซินร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อความมืดเข้าจู่โจม นางไม่ชินกับการอยู่ในความมืดสนิทแบบนี้เลย “ทำไมต้องดับไฟด้วย?”

“เปลืองน้ำมัน” หวังต้าซานตอบกลับมาในความมืด เสียงของเขาอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย คงกำลังล้มตัวลงนอน “รีบนอนซะ!”