ตอนที่ 2 ทำหน้าที่ให้ดีกว่าเดิม

เฉินอี้ไม่อยากจะเชื่อคำพูดของหลินชิงแม้เพียงครึ่งคำ เพราะผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวจนเข้ากระดูกดำอย่างหล่อนทำให้เขาเจ็บช้ำน้ำใจมานับครั้งไม่ถ้วน หลินชิงรักความสบายจนเคยตัว หล่อนจะยอมมาลำบากตรากตรำเพื่อครอบครัวของเขาได้อย่างไร?

หลินชิงมีหรือจะมองไม่ออกว่าเฉินอี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่ แต่เธอไม่รีบร้อนที่จะทำให้เขายอมรับตัวเธอในตอนนี้ ร่างเดิมทำไม่ดีมามากอย่างไรก็ย่อมต้องใช้เวลาสักหน่อย

เมื่อเห็นว่าหลินชิงไม่เอ่ยวาจาถกเถียงหรือลงไม้ลงมือกับเขาเหมือนเช่นแต่ก่อน เฉินอี้ก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยเลย หลินชิงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาสงสัยใคร่รู้ของเฉินอี้ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อจะหาอะไรมาทำให้สองพ่อลูกกิน แต่เมื่อได้เห็นเสบียงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดหลินชิงก็ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความเวทนา สิ่งที่เธอพบมีเพียงแป้งข้าวโพดหยาบกระด้างที่กลืนลงคอได้ยากกับผักเหี่ยวเฉาเพียงไม่กี่ต้นที่วางแช่น้ำเอาไว้อยู่ในอ่างใบเก่าๆ

‘ระบบ ข้าวของในบ้านมีแค่เพียงหยิบมือฉันทำอาหารไม่ได้หรอก ถ้าเป็นแบบนี้แล้วฉันจะรับรางวัลภารกิจได้อย่างไร?’

เธอเอ่ยถามเจ้าระบบปริศนาในใจอย่างร้อนรน เมื่อเห็นสภาพความอดอยากตรงหน้าแล้วเธอก็แทบอยากจะกระโดดน้ำตายไปอีกรอบ

ติ๊ด เนื่องจากโฮสต์ยอมรับภารกิจและเริ่มลงมือปฏิบัติ ระบบขอมอบชุดเสบียงเริ่มต้น ให้ล่วงหน้าเพื่อช่วยสนับสนุนภารกิจแรกให้สำเร็จ

สิ้นเสียงเอ่ยตอบอันไร้อารมณ์ ในตะกร้าสานใบเก่าพลันปรากฏถุงข้าวสารขาวเมล็ดอิ่มสวยและไข่ไก่สดลูกโตอีก 5 ฟอง รวมไปถึงน้ำมันพืชขวดเล็กแถมมาให้อีกหนึ่งขวด ข้าวของเหล่านี้หากอยู่ในยุค 2026 คงหาได้ทั่วไปไม่ยากเลย แต่ในยุค 70นี้ครอบครัวของคนยากคนจนจะมองว่าเจ้าสิ่งนี้เป็นความฟุ่มเฟือยอย่างยิ่ง

หลินชิงหันมองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าเฉินอี้ไม่ได้มายืนจับผิด เธอก็รีบก่อไฟในเตาดินอย่างคล่องแคล่ว ทักษะการเข้าป่าสมัยเป็นนักศึกษาเกษตรถูกนำมาใช้ได้อย่างดีเยี่ยม เธอจัดการล้างข้าวสารจนสะอาดแล้วนำไปหุงในหม้อใบเก่าๆ ไม่นานนักกลิ่นหอมละมุนของข้าวขาวก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน

"หอมจัง"

เสี่ยวเป่าที่แอบเกาะขอบประตูห้องครัวอยู่เผลอหลุดปากพูดออกมาเบาๆ พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอตามประสาเด็กน้อยจอมตละกละ ดวงตาคู่น้อยที่เคยหม่นแสงกลับส่องประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น เสี่ยวเป่าจำได้ว่านานมากแล้วที่เขาแทบไม่เคยได้ลิ้มรสข้าวขาวบริสุทธิ์เช่นนี้ ส่วนใหญ่ที่ตกถึงท้องก็มีเพียงน้ำข้าวต้มใสๆ หรือแผ่นแป้งแข็งๆที่ฝาดคอจนน้ำตาแทบไหล แรกเริ่มเขายังได้กินของดีดีอยู่บ้างทว่าตั้งแต่พ่อแต่งภรรยาใหม่เข้ามาเงินในบ้านก็เริ่มหร่อยหรอจนสุดท้ายก็แทบไม่มีเงินจะซื้อข้าวกรอกหม้อ

หลินชิงเมื่อได้ยินเสียงของเสี่ยวเป่าจึงหันไปมองด้วยความเอ็นดู ในใจอดสงสารเด็กน้อยเสี่ยวเป่าไม่ได้ ดูสิ เขาก็ตัวแค่นั้นแล้วยังต้องมาอดมื้อกินมื้อจนร่างกายผอมโซอีกหลินชิงคนเก่าช่างใจดำเสียเหลือเกิน

"เสี่ยวเป่า หิวแล้วใช่ไหมจ๊ะ? รอเดี๋ยวนะ ฉันกำลังจะเจียวไข่ให้หนูกิน"

เอ่ยจบหลินชิงก็ยื่นมือไปหยิบไข่ในตระกร้ามาสามฟองและตอกลงไปในชามใบเก่าๆ แล้วจึงโรยเกลือเล็กน้อยจากนั้นก็ตีจนไข่ฟูฟ่อง ก่อนจะเทลงไปในกระทะที่มีน้ำมันร้อนจัด เสียง 'ซู่!' ดังขึ้นเบาๆตามมาด้วยกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย ทำเอาเสี่ยวเป่าอดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ เขาค่อยๆ ขยับก้าวเข้าไปใกล้เตาไฟทีละนิดโดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นจากเตาไฟและรอยยิ้มที่แสนใจดีของหลินชิงเริ่มหลอมละลายความหวาดกลัวในใจของเขาลงไปทีละน้อย

เขาก็เป็นแค่เด็กชายที่ไร้เดียงสาคนหนึ่ง หากมีใครมาทำดีด้วยและยังเอาของกินมาหลอกล่อเขาก็จะเข้าหาคนผู้นั้นอย่างง่ายดาย ทำให้หลินชิงเริ่มเอ็นดูเสี่ยวเป่ามากขึ้นกว่าเดิม

เพราะยังต้องประหยัดกินประหยัดใช้ หลินชิงจึงไม่ได้ทำกับข้าวอย่างอื่นเพิ่มอีก เมื่อทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็ยกจานข้าวสวยร้อนๆและไข่เจียวสีเหลืองทองมาจัดวางลงบนโต๊ะไม้ที่ถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้าน ส่วนเฉินอี้ก็ไปหาบน้ำที่บ่อน้ำหลังหมู่บ้าน เมื่อเขาเดินกลับเข้ามาในบ้านก็ถึงกับต้องชะงักงันไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มจ้องมองอาหารบนโต๊ะด้วยแววตาที่สงสัยใคร่รู้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหลินชิง

"เธอไปเอาของพวกนี้มาจากไหน ไปกู้หนี้ยืมสินใครมาอีก หรือว่าเธอไปขโมยเงินใครมา!?"

เฉินอี้เอ่ยถามเสียงเข้ม คิ้วหนาขมวดมุ่นด้วยความระแวง สีหน้าฉายแววไม่พอใจและเหนื่อยหน่ายเป็นอย่างมาก หลินชิงที่ได้ฟังก็ใจหายวูบ เธอรีบดึงสติกลับมาโดยเร็วที่สุด ตอนนี้ต้องหาข้ออ้างมาบอกเฉินอี้เพื่อไม่ให้เขาหวาดระแวงเธอไปมากกว่านี้ เดิมทีเธอก็เข้าใจเขาอยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้ที่บ้านแทบไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน แต่อยู่ๆกลับมีของกินวางอยู่บนโต๊ะ ด้วยนิสัยของหลินชิงคนเก่าที่ย่ำแย่เธอก็ไม่แปลกใจเลยที่เฉินอี้จะเอ่ยถามเช่นนี้

"ไม่ได้ขโมย นี่เป็นของที่ฉันแอบซ่อนเอาไว้ในห่อผ้าตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา ตอนนั้นฉันเห็นแก่ตัวก็เลยคิดจะเก็บเอาไว้กินคนเดียว แต่พอรอดตายจากการตกน้ำและนายยังช่วยดูแลฉันอีก ฉันถึงได้คิดได้ว่าถ้าไม่มีนายกับลูก ฉันก็คงไม่มีชีวิตรอดมาจนวันนี้ก็เลยเอาของที่ซ่อนไว้มาทำกับข้าวให้พวกนายสองคนได้กินเพื่อเป็นการตอบแทน อย่ามัวยืนนิ่งอยู่เลยพวกเรามากินข้าวด้วยกันเถอะ"

หลินชิงพยายามหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลเพื่อไม่ให้เฉินอี้จับพิรุธได้ เฉินอี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภรรยาสลับกับอาหารตรงหน้าอย่างไม่ลดละ หลินชิงถูกมองจนรู้สึกประหม่าแต่ต้องพยายามรักษาท่าทีเอาไว้อย่างสุดกำลัง

"กินเถอะเฉินอี้ นายทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว เสี่ยวเป่าเองก็กำลังโตต้องกินเยอะๆนะ"

หลินชิงเลื่อนจานข้าวไปตรงหน้าทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม เสี่ยวเป่ารีบหันหน้าไปมองพ่อของตนอย่างกล้าๆกลัวๆ เมื่อเฉินอี้พยักหน้าเบาๆ เด็กน้อยก็เริ่มพุ้ยข้าวเข้าปากทันที

"หอม หวานจังเลยครับ!"

คำเอ่ยชมอย่างใสซื่อของเสี่ยวเป่าทำให้หัวใจของหลินชิงพองโต เฉินอี้เองเมื่อได้ลิ้มรสข้าวขาวที่นุ่มละมุน เขาก็รู้สึกถึงเรี่ยวแรงที่กลับคืนมาอย่างน่าประหลาด เขาแอบใช้สายตาคมชำเลืองมองภรรยาครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่าตอนนี้หลินชิงกำลังตักไข่เจียวชิ้นโตที่สุดวางลงบนถ้วยข้าวของเสี่ยวเป่า มันทำให้เขารู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก หลินชิงในตอนนี้เหตุใดจึงดูไม่เหมือนผู้หญิงร้ายกาจคนเดิมเหลือเกินเล่า

ติ๊ด ภารกิจสำเร็จ! คุณได้รับข้าวสารขาว 5 กิโลกรัมและไข่ไก่เพิ่มอีก 10 ฟอง จัดเก็บในคลังระบบเรียบร้อยและได้รับแต้มสะสม 10 แต้ม พร้อมปลดล็อกเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวสายพันธุ์พิเศษ

เมื่อได้ยินเสียงอันไร้อารมณ์ของเจ้าระบบปริศนาดังขึ้นมาอีกครั้ง หลินชิงก็ลอบอมยิ้มอย่างมีความสุข ตอนนี้เธอไม่ได้เพียงแค่ชนะใจเด็กน้อยเท่านั้น แต่ยังเริ่มสั่นคลอนหัวใจสามีของเธอได้อีกด้วย ทว่าในขณะที่สามคนพ่อแม่ลูกกำลังนั่งกินอาหารอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน

"ปัง! ปัง! ปัง!"

"นังหลินชิง! แกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! เอาเงินที่ค้างค่าแป้งผัดหน้ามาคืนฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะยกพวกมาพังบ้านพวกแกให้ราบเลย!"

เสียงทุบประตูดังสลับกับเสียงแผดด่าอย่างเกรี้ยวกราดของใครบางคนที่ดังขึ้นทำเอาหลินชิงถึงกับชะงัก เสี่ยวเป่ามีท่าทีหวาดกลัว ส่วนเฉินอี้ก็หันมามองหลินชิงแวบหนึ่งก่อนจะรีบเดินออกไปดู เมื่อออกมาถึงเขาก็พบว่าคนที่กำลังทุบประตูบ้านของเขาอยู่ก็คือป้าจาง เจ้าหนี้ที่หลินชิงไปติดหนี้เอาไว้นั่นเอง ป้าจางนอกจากจะปล่อยเงินกู้แล้วยังรับของจากโรงงานและร้านค้าใหญ่ๆมาขายเพิ่มราคาเพื่อหวังผลกำไรอีกด้วย!