หากมีวาสนาต่อกัน

หลังจากสอนนางอาบน้ำเจินเจินเรียบร้อยแม่เฒ่าลี่ฮวาก็มาแจ้งแก่นางว่า อีกสองวันข้างหน้าแม่เฒ่าและสามีจะเดินทางไปเยี่ยมบุตรชายอีกเมือง ทำนางใจหายไม่น้อย

“เจ้าไม่ต้องห่วงไป บุตรชายข้ายังอยู่ที่บ้าน ลูกสะใภ้ข้าก็อยู่เช่นกัน มีสิ่งใดให้ช่วยเหลือไปร้องเรียกได้เสมอ” แม่เฒ่าลี่มองดูคนที่มีน้ำขังจับตา

“ท่านยายเมื่อวานที่ท่านทำคลอดให้ข้า ข้าอยากตอบแทนเจ้าค่ะ” นางรู้ว่าชาวบ้านแถวนี้ไม่มีอันจะกินกันนัก ติดจะอดอยากเสียด้วยซ้ำ เพราะอยู่ไกลจากตำบลหลี่พอสมควร

“ตอบแทนอันใดกันข้าช่วยเจ้าด้วยใจบริสุทธิ์ เพราะเห็นเทียนเฉินมาแต่อ้อนแต่ออก ยามก่อนชายผู้นั้นมารับของป่ากับพ่อสามีเจ้าบ่อยๆ“ เรื่องนี้นางคิดว่าร่างเดิมก็คงไม่รู้

”หากมีวาสนาต่อกันอาเฉินก็ต้องกลับมาอยู่พร้อมหน้าเจ้ากับลูก อย่าท้อใจไปตราบใดที่ทางการยังไม่ออกมาแจ้งว่าสามีเจ้าไม่มีชีวิตอยู่แล้ว“ นั่นสิ ชายผู้นั้นพ่อของเจินเจิน ตั้งแต่ไปรบไม่เคยส่งข่าวมา และไม่มีประกาศผู้เสียชีวิตส่งมาที่บ้าน หรืออาจส่งมาแต่แม่สามีนางปกปิดนางเอาไว้

”หากมีประกาศส่งมาที่บ้านเหยียนเล่าเจ้าคะ“ สายตาหวานหันไปมองเด็กในห่อผ้า น่าสงสารเหลือเกินเสียทั้งพ่อและแม่ตัวจริงไปเช่นนี้

”พ่อสามีเจ้าไม่ละเลยเป็นแน่“ นางพยักหน้าตอบ ก่อนแม่เฒ่าลี่ฮวาจะขอตัวกลับ นางพยักหน้ารับแต่โดยดีเพราะมีอะไรหลายๆอย่างให้ต้องจัดการ หลังจากแม่เฒ่าออกไป นางก็จับหนูน้อยมาผลัดเปลี่ยนผ้าตามที่ถูกสอนมา ผ้าห่อตัวเนื้อดี ทำให้แม่นางน้อยหลับสนิท

”แม่จะเป็นแม่ให้เจ้าเอง ไม่มีใครเจ้าก็มีแม่“ นางมองบ้านที่หลังปานกลาง แต่หลังคากลับรั่วเป็นรู เห็นทีต้องหารายได้ไม่ให้เป็นที่สงสัยว่าเหตุใดจึงมีเงินมาดูแลลูกน้อย

”ค่อยๆทำไปทีละอย่างแล้วกัน“ พูดจบก็แอบเข้าไปอาบน้ำในมิติ ก่อนจะสำรวจอีกรอบ

”สงสัยคงต้องปั๊มนมแล้วแอบป้อน เพราะเราต้องกินยาให้ร่างกายหายไวๆแบบนั้นคงให้ลูกดื่มจากเต้าไม่ได้“ ว่าแล้วก็มองหาอุปกรณ์ทันที จัดการนั้งปั๊มนมพร้อมอ่านยาแต่ละตัวไปด้วย

”คลอดเองเช่นนี้ก็กินยาแก้อักเสบ ฆ่าเชื้อ แก้ปวดก่อนแล้วกัน“ นางเตรียมยามาวางหลังมองนมที่ปั๊มออกมาได้ไม่น้อย นางใส่ถุงซิปล็อคและมองหาตู้แช่ซึ่งมันก็มีพร้อมสะดวกจนนางใจชื้น

”ค่อยหายคิดถึงบ้านหน่อย“ ยอมรับว่าปรับตัวยากลำบากเหลือเกิน แม้ชีวิตไม่ได้สบายขนาดนั้น ออกจะลำบากเสียด้วยซ้ำ แต่สร้างเนื้อสร้างตัวมาได้จากการเล่นหุ้น มีสมบัติมากมายแต่ดันโชคร้ายเรื่องความรัก

”ออกไปหาเจินเจินดีกว่า“ นางรีบออกมาหาบุตรสาวทันที ก่อนจะสำรวจดูของจำเป็น

”ถึงจะลำบาก แต่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านเช่นนี้เด็กคนนี้ต้องใช้ชีวิตในกรอบมาตลอดแน่นอน“ นางอุ้มเจินเจินไปเดินเล่นรับแสงแดด ก่อนเห็นที่ดินข้างๆบ้านถูกปรับเอาไว้ คล้ายเตรียมปลูกอะไรบางอย่าง

”คงต้องถามท่านยายแล้วว่าแถวนี้มีพ่อค้าคนกลางวิ่งเข้าตลาดหรือไม่ เมล็ดพันเรามีเยอะมาก เอ๊น้ำในมิติลับนั่นเอาออกมาใช้ได้หรือไม่กัน“ เพราะในนั้นมีลำธารใสสะอาดพาดผ่านนางจึงอยากลอง ยื่นขันเข้าไปตักดูและดึงออกมา

”ใช้ได้แห๊ะ รอแผลหายดี แม่จะปลูกผักสวยๆไร้สารไปขายเจ้าว่าดีหรือไม่“