แต่งเข้ามาเพื่อรับใช้

นางพูดตามความทรงจำของร่างเดิม จิงโม่หยวนไม่ได้คิดว่านางล้อเล่น เพียงแต่เขาแปลกใจนิดหน่อย

“ทั้งๆที่ท่านแม่เป็นคนไปสู่ขอเจ้าด้วยตัวเอง แล้วเหตุใดจึงคิดว่าจะมีวันที่เจ้ากับข้าจะเลิกกันเล่า ทั้งยังเตรียมเงินไว้ให้เจ้าอีก!!” นางยกมือขึ้นกอดอกก่อนจะถอนหายใจ

“เพราะข้าเป็นเพียงสตรีบ้านนอก วันหน้าหากเจ้าได้เป็นจอหงวนได้รับราชการใหญ่โต อาจจะมีสตรีที่บ้านรวย หรืออาจจะเป็นคุณหนูบุตรสาวข้าราชการชั้นสูงเข้ามาให้ท่านเลือก และเพื่อหน้าที่การงานที่จะนำพาหนุนนำให้ท่านได้เป็นใหญ่เป็นโต ข้าจะได้ไม่ต้องอยู่ขวางทางท่านอย่างไรเล่า”

จิงโม่หยวน ไม่เคยคิดว่าบิดามารดามีความคิดเช่นนี้ เพราะก่อนหน้านี้ดูอย่างไรเขาก็เห็นเพียงแต่ความเอ็นดูที่มารดาเขามีต่อสะใภ้คนเล็ก

“แล้วเจ้ามิน้อยใจหรือที่มารดาข้า…ดูถูกเจ้าถึงเพียงนั้น เหมือนกับหลอกเจ้ามาแต่งงานให้เป็นเพียงสตรีที่คอยดูแลสามี เมื่อถึงวันที่คนเป็นสามีได้ดิบได้ดี เจ้าก็ต้องเป็นคนที่หลีกทางออกไป”

จนถึงเวลานี้จิงหว่านหรงเชื่อแล้วว่า จิงโม่หยวนเป็นคนฉลาด เขาใช้วิธีคิดและพูดจากการไตร่ตรองมาแล้วอย่างดี ถึงจะเอ่ยคำคำนึงออกมา ไม่ใช่พูดตามที่ใจคิดและไร้สติเพียงแค่มีโทสะ

“ไม่หรอก…นั่นเป็นข้อตกลงของบ้านท่านกับบ้านข้า พวกเขารู้เห็นกันมาตั้งแต่ทีแรกแล้ว ว่าต้องการให้ข้าแต่งเพื่อเข้ามาดูแลท่าน เช่นนั้นข้าเองก็เลี่ยงเรื่องแบบนี้ไม่ได้ ยังดีที่พ่อแม่สามียังเห็นแก่ข้า จึงได้ทิ้งเงินก้อนนี้เอาไว้ให้ และเราต้องขุดออกเดี๋ยวนี้ เพราะเงินก้อนนี้ข้าจะเอาไว้ใช้ต่อชีวิต และอาจจะต้องเอาไว้ส่งท่านเรียนด้วย”

ในโลกเดิมหลายครั้งที่นางให้การสนับสนุนทุนการศึกษาให้เด็กด้อยโอกาสมาจำนวนไม่น้อย แม้โลกนี้ไม่ได้เงินทองเหมือนโลกเดิม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำให้คนคนนึงสิ้นไร้ไม้ตอก ถึงขั้นต้องทิ้งอนาคตมาเพื่อดิ้นรนเอาชีวิตรอด

หากนับกันแล้วนางห่างจากบุรุษตรงหน้าเกือบ 10 ปี เขาก็เป็นเพียงแค่เด็กผู้ชายคนนึงเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเสียสละชีวิตให้คนอื่นอยู่ดีกินดี ส่วนตัวเองลำบากลำบนอีกต่อไป

”หากมันเป็นการลำบากปีนี้ข้าจะหยุดสอบบัณฑิตไปก่อน เอาไว้ให้ชีวิตของเราเข้าที่กว่านี้จะกลับไปสอบอีกครั้งก็ไม่สาย“ เพราะตอนนี้ถึงวัยที่ต้องทำการสอบระดับตำบลแล้ว

เพียงแต่ว่าเกิดเหตุการณ์ว้าวุ่นเช่นนี้ เขาเองก็ไม่อาจละเลยไปได้เช่นกัน เพราะไม่ใช่แค่เขาที่ตกที่นั่งลำบาก สตรีตรงหน้าเองก็ลำบากไม่น้อย

”ช่างเถอะ…เรื่องนั้นค่อยว่ากัน ตอนนี้รีบขุดออกมาก่อน!!“ นางยื่นมือไปหยิบเสียมท่อนเล็ก แต่มือหนากลับแย่งเอาไปถือเอาไว้เอง

”ตรงนี้ใช่หรือไม่“ นางพยักหน้าตามความทรงจำของร่างเดิม เพราะกลัวว่าจะลืม ร่างเดิมจึงนำดอกไม้มาปลูกบริเวณนี้เป็นสัญลักษณ์

จิงโม่หยวนลงมือขุดดิน ตามตำแหน่งที่คนเป็นภรรยาบอก ขุดอยู่นานพอสมควรจนจนกระทั่งเจอกล่องกล่องนึง เป็นกล่องที่ทำจากไม้จันทร์หอมอย่างดี

”เจอแล้ว!!“ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวบัดนี้มีความดีใจไม่น้อย เพราะหากไม่มีเงินก้อนนี้ ชีวิตหลังจากนี้ของนางลำบากแน่นอน

”ลองเปิดดูเถิด“ เขาไม่ได้เป็นคนเปิดแต่ยื่นมันมาให้นาง จิงหว่านหรงไม่รอช้า หยิบกุญแจดอกเล็กที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาจัดการไขและเปิดฝาไม้ออก!!

”นี่มัน…“ ทองคำก้อนเล็กๆจำนวนสามก้อนวางอยู่ตรงหน้า และเหรียญเงินที่มีรูตรงกลาง ถูกร้อนเอาไว้ด้วยเชือกอีกสามพวง นางใช้นิ้วมือนับไปทีละพวง พบว่ามันมีพวงละ 100เหรียญ

”เหรียญนี้เรียกว่าอะไร?“ นางยื่นไปถามเขา แต่จิงโม่หยวนกับมีท่าทีสงสัย

”หว่านหรง นี่เจ้าไม่รู้หรือ ว่านี่คือเหรียญอีแปะ เจ้า…ไม่เคยใช้มันงั้นหรือ!!“