ตามยายเฒ่าใจดำมาพบข้า!!

”ทำความเคารพแม่บ้านจาง ข้ากับอาซานมาขอความช่วยเหลือ โปรดรายงานท่านป้า พี่หญิงใหญ่ของข้าแย่แล้วเจ้าค่ะ!!“ เสี่ยวจี๊หลบสายตาแม่บ้านจางพัลวัน เมื่อสาวใช้รายงานว่าที่เนื้อตัวคุณหนูรองและคุณหนูสามบ้านเซี่ยเปียกเปื้อนเพราะฝีมือใคร

“จงรู้ไว้ว่า…เจ้าทำหน้าที่เพียงเฝ้าประตู ใครเข้าพบได้เป็นหน้าที่ของฮูหยิน มิใช่เจ้ามาตัดสินใจโดยพละการ” พูดจบก็รีบรายงานเจ้านายทันที ก่อนโหลวฮูหยินที่รับฟังคำยอกเล่าของเด็กๆด้วยความร้อนใจ จึงรีบเดินทางมาที่เรือนสวนสกุลเซี่ย แต่ทันทีที่สาวใช้เปิดประตูรั้วของจวนกลับพบว่า เซี่ยเหิงฟู่กำลังลากร่างบางของเซี่ยอวี๋หลินมาตบตีอยู่กลางบ้าน

“บอกข้ามา!!เจ้าเด็กเหลือขอสองคนนั่นอยู่ที่ไหนกัน!!ไม่เช่นนั้นข้าจะตีเจ้าจนตาย”

“หยุด!! หากเจ้ากล้าฟาดลูกสะใภ้ข้าเพียงแปะเดียว ข้ากับเจ้าได้เห็นดีกันแน่” ดีที่นางรอบครอบตามท่านนายอำเภอและคนของทางการมาด้วย

“พะพี่หลี ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ” เดิมทีเซี่ยเหิงฟู่เป่าหูแม่สามีให้ขังเด็กๆไว้ที่นี่ เพื่อที่เวลานางอารมณ์เสียจะได้มีที่ลงอย่างถนัดมือ เพราะเรือนสวนแห่งนี้ห่างไกลผู้คนพอสมควร และยังมีพื้นที่กว้างใหญ่ จนเชื่อว่าหากเกิดการเสียงดังคงไม่มีใครได้ยิน!! แต่นางไม่คาดคิดว่าเด็กบ้านนี้จะร้ายกาจถึงขั้นไปตามคนมาช่วย!!

“ข้ามาได้อย่างไรแล้วมันเป็นธุระกงการอะไรกับเจ้า เป็นเพียงอาสะใภ้ เจ้ามีสิทธิ์ตบตีหลานสามีตั้งแต่เมื่อไหร่ แม่บ้านจาง!!” นางเรียกให้คนสนิทไปช่วยเด็กๆที่วิ่งรี่ไปตั้งแต่เห็นพี่สาวถูกทุบตี ช่วยกันพยุงเซี่ยอวี๋หลินลุกขึ้นยืน

“ข้าเพียงสั่งสอนนาง ที่นางดูแลน้องๆไม่ดีจนหายตัวไปเช่นนี้” คนผิดยังเชิดหน้าชูคอตอบแบบไม่ยำเกรง อย่างไรสามีนางก็เป็นถึงว่าที่เสนาบดีในวังหลวง ฐานะนางก็ไม่เป็นรองใครเช่นกัน

“หึ!! ปากอาหลินแตกยับเช่นนั้นเจ้าเรียกสั่งสอนหรือ” เพี้ยะ เพี้ยะ แรงตบสองครั้งติดทำเซี่ยเหิงฟู่ทรุดลงไปกับพื้นมีเพียงคนใช้คนสนิทเท่านั้นที่กล้าไปพยุง

“ท่านตบข้า!!” เลือดนางกลบปากไม่ต่างจากเซี่ออวี๋หลินสักนิด

“ข้าสั่งสอนเจ้าต่างหาก ที่ริอาจทำร้ายบุตรสาวของสหายข้าโดยไม่ได้รับอนุญาติ อาหลินปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่” โหลวหลีชงหันไปถามเด็กสาวที่มีแม่บ้านจางพยุงเอาไว้

“18ปีเจ้าค่ะ” เสียงตอบอย่างอ่อนละโหยทำผู้พบเห็นสะท้อนในอกเหลือเกิน

“18ปีมีอยู่ในข้อตกลงหรือไม่ท่านนายอำเภอ” นางหันไปถามบุรุษที่มาด้วยช้าๆชัดๆ

“มีในข้อตกลงฮูหยิน” ชายแก่ที่รอเวลานี้มานานแทบกู่ร้องเมื่อมีคนถามถึงข้อตกลงนี้เสียที เขาเวทนาเด็กๆสกุลเซี่ยไม่น้อย

“ส่งคนไปตามยายเฒ่าใจดำมาพบข้า!! วันนี้ข้าจะถามดูว่ากล้าดียังไงมาทำร้ายบุตรสาวแม่ทัพเซี่ย จนล้มหมอนนอนเสื่อ อ่อ ตามท่านเสนาบอดีการค้าเซี่ยตวนอู่มาด้วย มาฟังข้อพิพาทด้วยกัน” นางก้าวเท้าเข้าไปหาเซี่ยเหิงฟู่ที่ทำหน้าตื่นตระหนกช้าๆ

“หากสามีของเจ้าทนอับอายกับการกระทำของภรรยาใจแคบเช่นเจ้าไม่ไหว เจ้าคิดว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นหรือสะใภ้รองบ้านเซี่ย” ได้ยินเช่นนั้นนางถึงกับทรุดลงกองกับพื้น ในหัวนางจินตนาการไม่ออกว่าสามีจอมโมโหร้ายจะจัดการกับนางอย่างไร

“พี่หญิงท่านเรียกพบข้าด้วยเหตุอันใด” เซี่ยตวนอู่ที่เดินมาพร้อมคนสนิทเอ่ยถามเพื่อนของพี่สะใภ้ ถึงกับขมวดคิ้ว เมื่อที่นี่คือเรือนของพี่ชายและพี่สะใภ้ที่ไม่มีคนอยู่มาเกือบสี่ปี แต่บัดนี้คนกลับอออยู่เต็มเรือน

“มาฟังข้อพิพาทด้วยกัน ข้าเกรงว่าท่านจะทำงานหนัก…จนไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นในบ้าน” นางมองคนที่บอกว่าทำงานหนักอย่างไม่ใคร่พอใจนัก เป็นถึงข้าราชการในวังหลวงเหตุใดกลิ่นเหล้าถึงหึ่งออกมาเช่นนี้

“มีเรื่องอันใดกัน แล้วนั่นเซี่ยอวี๋หลินใช่หรือไม่เหตุใดนางและน้องๆจึงมีภาพเช่นนั้น” คนที่ไม่ค่อยได้กลับจวนเพราะชอบพำนักในเขตเมืองหลวงมากกว่าเอ่ยถามอย่างสงสัย

“เจ้าลองถามฮูหยินใหญ่สกุลเซี่ยดูเอาเถิด ว่าเหตุใดจึงปล่อยให้เมียเจ้าตบตีหลานสาวหลานชายจนจับไข้ และยังขับไล่ออกจากจวนของเจ้าอีก เสียแรงที่พี่ชายและพี่สะใภ้เจ้าสละตนทำความดีปกป้องแผ่นดินลำบากลำบนอยู่ที่ชายแดน หากรู้ว่าบุตรสาวบุตรชายถูกกระทำเช่นไร ไม่แน่ว่า…ว่าที่เสนาธิการกรมคลังเช่นเจ้าจะถูกถอดถอนรายชื่อ“