ขอความช่วยเหลือ

จวนแม่ทัพโหลว

“ข้ามาจากจวนแม่ทัพเซี่ย ข้าเป็นบุตรสาวคนรองขอพบท่านป้าหลีชงได้หรือไม่เจ้าคะ“ ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เด็กน้อยหน้าตามอมแมมสองคนรีบมาขอพบฮูหยินใหญ่ในสกุลโหลว ต่างทำให้คนเฝ้าประตูลำบากใจ การแต่งกายมอมแมมเช่นนี้ใครจะเชื่อว่ามาจากจวนแม่ทัพเซี่ยกันเล่า

”แม่นางน้อยเจ้ากลับไปเสีย เจ้าจะโกหกว่าเป็นคุณหนูรองสกุลเซี่ยไม่ได้“ คนเฝ้าประตูยังคงไม่ยอมแต่เซี่ยเข่ออ้ายก็ไม่ยอมแพ้ได้ลิ้มรสหมั่นโถวหอมๆเพียงครั้งเดียวนางติดใจจนถึงตอนนี้ นางจะไม่กลับไปมือเปล่าเด็ดขาด

”ท่านลุงหากท่านไม่เชื่อก็ให้ท่านป้าโหลวมาดูเองเถิดข้าเชื่อว่าท่านป้าจำข้าได้“ เมื่อเห็นว่าเห็นว่าเด็กสาวมีท่าทางจริงจังเขาเองก็เริ่มไขว้เขวก่อนจะถอนหายใจในที่สุด

”รออยู่ตรงนี้สักเดี๋ยวเถิด ฮูหยินอาจยังไม่ตื่นพวกเจ้ามาเช้าเกินไป“ เมื่ออ้างไม่ได้คนเฝ้าประตูจึงแกล้งให้รอ เด็กสองคนจำใจต้องรออย่างมีความหวัง

”เรานั่งรอกันตรงนี้ หากตะวันพ้นขอบฟ้าท่านป้าอาจอนุญาติให้เราเข้าไป“ นางบอกแก่น้องชายโดยไม่มีทางรู้เลยว่า คนเฝ้าประตูมิได้ไปรายงานแม้แต่นิด

ผ่านไปกว่าสองชั่วยามที่เด็กน้อยสองคนพากันนั่งหลับอยู่ข้างกำแพงจวนใหญ่โดยไร้คนเหลียวแล

“ปล่อยทิ้งไว้เช่นนี้จะดีหรือ ชาวบ้านเดินผ่านไปมามองคล้ายคนในจวนละเลย หากเรื่องถึงหูฮูหยินอาจถูกโทษได้” ชายเฝ้าประตูอีกคนนึกสงสารเด็กน้อย แต่สภาพเช่นนี้เขาให้เข้าไปไม่ได้จริงๆเพราะเกรงว่าจะเป็นอัตรายต่อฮูหยิน

“เช่นนั่นข้าจะไปเอาน้ำมาสาดไล่”

“ดะเดี๋ยว” ไม่ทันการจะเอ่ยปากห้าม ชายผู้นั้นก็เดินผลุบหายไปด้วยความเร็ว ซ่า แค่ก แค่ก

“ท่านลุงเหตุใดจึงเอาน้ำมาสาดข้ากับน้องเช่นนี้เจ้าคะ” เซี่ยเข่ออ้ายที่เปียกไปทั้งตัวถามด้วยความมึนงง

“เจ้าเด็กเหลือขอเดิมทีข้าปล่อยให้อาหลงจัดการเจ้าแต่เจ้านี่ดันสงสารจึงให้ความหวังว่าจะไปแจ้งแก่ฮูหยิน ปล่อยเวลาไปนานหวังให้พวกเจ้ารอไม่ไหวแต่พวกเจ้าดันดื้อดึง” เสี่ยวจี๊ที่ดูสถานการณ์มาตั้งแต่ย่ำรุ่ง รู้สึกลำคาญเต็มทนเพราะเพื่อนอย่างเสี่ยวหลงนั้นใจดีจนรับปากกับเด็กเร่ร่อนพวกนี้ ชาวบ้านผ่านไปมาจึงมองไม่หยุด

“นี่พวกท่านมิได้ไปแจ้งท่านป้าหรือ เหตุใดจึงใจดำเช่นนี้!!” เซี่ยซานสุ่ยตะโกนถามด้วยความโมโห

“นี่..เด็กบ้าเจ้ากล้าขึ้นเสียงกับข้าหรือ” คนโมโหร้ายปรี่เข้ามาจะทำร้ายเด็กชายตัวน้อยแต่พี่สาวอย่างเซี่ยเข่ออ้ายเอาตัวบังไว้เสียก่อน

“พวกท่านเป็นผู้ใหญ่ที่สับปลับที่สุด เหตุใดจึงหลอกข้ากับน้องและปล่อยเวลาให้เนิ่นนานถึงเพียงนี้!!“ ถึงนาทีนี้นางจะไม่ทน และไม่มีทางปล่อยให้คนใจแคบมาทำแผนของพี่สาวนางพังเป็นแน่

”ช่วยด้วยผู้ใหญ่รังแกเด็กขอรับ พี่รองตะโกนเถิดสันติไปใช่ว่าจะเห็นผล“ เมื่อน้องชายพูดเช่นนั้นนางจึงพยักหน้าเห็นด้วย

”ช่วยด้วยเจ้าค่ะ ชายใจร้ายผู้นี้นำน้ำมาสาดข้ากับน้องเหมือนหมูเหมือนหมา ข้ากับน้องเพียงแต่มาขอความช่วยเหลือกลับโดนคนจวนนี้ทำร้าย“ นางและน้องชายตะโกนให้ชาวบ้านที่ผ่านไปมาได้ยินจนเกิดเสียงนินทา ผู้คนเริ่มมุงดูกันเป็นทิวแถบ

”นี่ เจ้าเด็กบ้า!!“

”อาจี๊ พอเถอะหน่าข้าบอกแล้วให้ไปแจ้งฮูหยินสะก็จบ“ เสี่ยวหลงเห็นท่าไม่ดีรีบห้ามเพื่อนเอาไว้ก่อนจะเห็นสาวใช้เดินผ่านจึงรู้ว่าอีกไม่นานเรื่องต้องถูกรายงานให้ผู้เป็นนายหญิงของจวนฟังแน่

“เสียงเอะอะอะไรกัน ฮูหยินใหญ่ให้ข้าออกมาดู“ แม่บ้านจางที่เดินออกมาเมื่อสาวใช้ไปตาม ถึงกับผงะเมื่อเห็นเด็กสาวและเด็กชายหน้าตามอมแมมจนเกินจะรับไหว

”นะนั่น นั่นคุณหนูรองบ้านเซี่ยใช่หรือไม่ เหตุใดจึงมอมแมมเช่นนี้“ แม่บ้านคู่ใจโหลวฮูหยินไปเยี่ยมเยียนคู่หมายคุณหนูหลายครั้ง นางจำหน้าเด็กๆได้ดีรีบปรี่เข้ามาจับสองร่างผอมแห้งหันซ้ายแลขวาอย่างตกอกตกใจ

”ทำความเคารพแม่บ้านจาง ข้ากับอาซานมาขอความช่วยเหลือ โปรดรายงานท่านป้า พี่หญิงใหญ่ของข้าแย่แล้วเจ้าค่ะ!!“