กัดฟันสู้!!

นางไม่ได้พักผ่อนตามที่น้องสาวในชาติภพนี้แนะนำ แต่ทำได้แค่มองเด็กสองคนเดินออกไปจากห้องนอนนิ่งๆ เธอมีแซ่เดิมว่าเซี่ยอวี๋หลินและมั่นใจว่าร่างที่เธอย้ายเข้ามาอยู่แทนมีชื่อและแซ่เดียวกันแน่นอน ดูจากหยกที่ห้อยอยู่บริเวณแขนบาง เหมือนจะมีสลักชื่อเอาไว้ทุกคน

“เป็นไปได้ยังไง” เธอนึกย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เธอยังทำงานตรวจผู้ป่วยปกติ แต่จู่ๆมีสายเข้าและบอกแก่เธอว่ารถเธอถูกงัดในเวลาเกือบตีสอง เธอที่รู้ดีว่าในรถนั้นมีเอกสารสำคัญเพียงใดรีบวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ก่อนจะรู้ว่านั่นเป็นแผนของคนลวง อาแท้ๆต้องการทำลายพินัยกรรมของพ่อเธอ ที่จัดการยกมรดกให้แก่ผู้ยากไร้ส่วนนึงเสีย เพื่อที่ตัวเองจะได้ครอบครองมรดกในส่วนนั้นแทน

เธอพยายามขอร้องให้เขาไว้ชีวิตเธอ แต่ไม่เป็นผลสำหรับผีพนันอย่างเขา จนกระทั่งชายผู้หนึ่งสวมหมวกปิดบังใบหน้า จัดการใช้เชือกรัดคอเธอจนแน่นนิ่ง ลมหายใจสุดท้ายเธอภาวนาให้มรดกทั้งหมดไม่ตกไปอยู่ในมือคนชั่วเช่นอาของเธอ

“นี่มันอะไรกัน” ในขณะที่เธอคิดเรื่องของเธอที่ผ่านมา เหตุการณ์ต่างๆของเด็กน้อยเช่นเซี่ยอวี๋หลินก็ถูกถ่ายทอดออกมาพร้อมกันจนเธอเริ่มปวดหัว และตาลายจึงหลับตาลงและนอนนิ่ง ปล่อยให้เรื่องร้ายๆไหลบ่าออกมาตามความต้องการ และสมองของเธอก็จำมันได้ดี

“ช่างมีชีวิตที่หน้าสงสารจริงๆ” น้ำตาเม็ดเล็กไหลอาบบริเวณหางตาเมื่อเด็กสาวที่เธอย้ายมาอยู่ในร่าง มีอายุเพียง18ปีเท่านั้น พ่อแม่เป็นทหารที่ซื่อตรงออกรบตั้งแต่น้องชายอย่างเซี่ยซานสุ่ยอายุเพียงสองวัน คราแรกพ่อแม่จะพาเธอและน้องๆไปด้วย แต่ท่านย่าที่ไปดูหมอดูนั้นกลับแจ้งว่าดวงของลูกๆฉุดบุตรชายเช่นบิดาของนางให้ต่ำต้อย จึงอาสาขอรับเลี้ยงเอง แต่เธอมองว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น

หญิงชราผู้นั้นเคยตั้งใจไว้ว่าจะให้สตรีนางนึงแต่งงานกับท่านพ่อ แต่เมื่อมีภาระกิจที่ชายแดนบิดาเธอดันมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับบุตรสาวราชครู แม่ของเซี่ยอวี๋หลินตั้งครรภ์ เป็นเหตุให้ต้องถอนหมั้นกับคู่หมาย แต่หญิงชราไม่ยอมแพ้จัดการให้สตรีผู้นั้นแต่งงานกับท่านอาของนางที่เป็นคนไม่เอาไหน แม้จะทำงานในราชวังก็ยังเมามายเคล้าสุรานารีอยู่เป็นนิจ ความริษยาทั้งหมดนำมาซึ่งการทำให้แม่ของนางรู้สึกถูกพลัดพราก และสุดท้ายความแค้นทุกอย่าง บุตรสาวคนโตของแม่ทัพเซี่ยรับไว้ทั้งหมด จนกระทั่งป่วยตายก็ไร้คนเหลียวแล

“เปิดระบบ” หลังเหตุการณ์ต่างๆไหลบ่าเข้ามาในความทรงจำ นางยกมือขึ้นมาแตะบริเวณจี้หยกที่ร่างเดิมไม่มีทางขายเพราะเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่พ่อและแม่มอบไว้ให้ด้วยความสงสารอย่างสุดหัวใจ จู่ๆเสียงบางอย่างก็ดังขึ้นก่อนนางจะพยายามมองหากลับพบเจอแต่ความว่างเปล่า

“หมอเซี่ยจากความดีความชอบที่ท่านช่วยเหลือคนยากไร้ นี่คือตัวช่วยของท่าน สิ่งของในนี้ท่านสามารถหยิบใช้ช่วยชีวิตได้ทุกอย่าง” นางยืนมองวงกลมใสๆตรงหน้าที่คล้ายช่องประตูอะไรสักอย่างด้วยความตกใจ

“ระบบพิเศษงั้นหรือ”