ตอนที่ 2 หนี

ตอนที่ 2 หนี

“พี่ใหญ่ เราจะหนีไปที่ไหนกันเหรอ?” เว่ยเอ๋อถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ขณะที่เดินตามพี่สาวไปในความมืด มือน้อยๆ กำชายเสื้อของพี่สาวแน่น

“พี่...พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เราต้องหนีไปก่อน” ชิงเอ๋อตอบเสียงแผ่ว พลางประคองน้องคนเล็กที่หลับอยู่ในอ้อมแขน “ที่นี่เราอยู่ไม่ได้แล้ว”

ท้องฟ้ายามดึกมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์เสี้ยวที่ส่องผ่านเมฆหนาลงมา พวกเขาเดินไปตามถนนดินที่ทอดยาว ไม่รู้ว่าปลายทางจะพาไปที่ใด ลมหนาวพัดผ่านร่างเล็กๆ ทำให้พวกเขาต้องกอดตัวเองแน่นขึ้น

“พี่ใหญ่ ข้าหนาว” อันเอ๋อพึมพำ น้ำตาเริ่มคลอ

ชิงเอ๋อหยุดเดิน วางน้องคนเล็กลงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตัวเองออกมาห่มให้น้องทั้งสอง “อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวพี่จะพาพวกเราไปหาที่พัก”

พวกเขาเดินมาได้สักพัก ก็พบกับบ้านร้างหลังหนึ่ง ตั้งอยู่ห่างจากถนนเข้าไปในป่าละเมาะ แม้จะดูน่ากลัว แต่ก็ดีกว่านอนกลางดิน

“เรานอนที่นี่กันก่อนนะ” ชิงเอ๋อพาน้องๆ เข้าไปในบ้านร้าง พยายามหาที่ที่พอจะนอนได้ “พรุ่งนี้เช้าเราค่อยเดินทางต่อ”

แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านนอก พร้อมเสียงคุยกันอย่างเมามาย ชิงเอ๋อรีบดึงน้องๆ ไปซ่อนหลังตู้เก่าๆ

“เฮ้! มีใครอยู่ในนี้รึเปล่า?” เสียงห้าวของชายขอทานดังขึ้น พร้อมกับเสียงเท้าที่เดินเข้ามาใกล้

ชิงเอ๋อกอดน้องๆ แน่น หัวใจเต้นระรัว เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของพวกมันสองคน

“ข้าว่ามีคนแอบเข้ามาอยู่นะ” อีกเสียงหนึ่งพูดขึ้น “ข้าเห็นรอยเท้าเล็กๆ ที่พื้น”

ชิงเอ๋อกลั้นหายใจ พยายามปิดปากน้องไม่ให้ส่งเสียง แต่เว่ยเอ๋อกลับจาม

“อ๋า! อยู่ตรงนั้นนี่เอง!”

เงาร่างใหญ่ทาบทับลงมา ชิงเอ๋อรีบผลักน้องๆ “วิ่งเร็ว! ออกไปทางหลังบ้าน!”

เสียงฝีเท้าวิ่งสับสนดังไปทั่วบ้านร้าง ชิงเอ๋อพยายามพาน้องๆ วิ่งหนีออกมาทางประตูหลัง แต่ร่างกายที่อ่อนล้าทำให้การเคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่วเท่าที่ควร โดยเฉพาะเมื่อต้องอุ้มน้องคนเล็กไปด้วย

“จับพวกมันไว้!” เสียงตะโกนดังลั่น ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่วิ่งไล่ตามมา

“พี่ใหญ่ ข้าเหนื่อย...” เว่ยเอ๋อครางเสียงแผ่ว ขาน้อยๆ สั่นระริก “อดทนหน่อยนะ อีกนิดเดียว” ชิงเอ๋อกัดฟันฝืนวิ่งต่อ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบระเบิด

พวกเขาวิ่งเข้าไปในป่าทึบ กิ่งไม้แหลมคมฟาดใส่ผิวจนเจ็บแสบ แต่ไม่มีเวลาให้สนใจความเจ็บปวด เสียงไล่ล่ายังคงดังอยู่ไม่ไกล ชิงเอ๋อพยายามพาน้องๆ วิ่งซิกแซกไปมาเพื่อให้พวกมันสับสน

“พี่...” อันเอ๋อที่อยู่ในอ้อมแขนเริ่มร้องไห้ “ชู่ว์...” ชิงเอ๋อพยายามปลอบ พลางมองหาที่ซ่อนตัว

โชคดีที่พบพุ่มไม้หนาทึบ ชิงเอ๋อรีบพาน้องๆ มุดเข้าไปซ่อน พยายามกลั้นหายใจและควบคุมเสียงสะอื้นของน้องๆ เสียงฝีเท้าและเสียงด่าทอดังผ่านไปมาอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไป

“พวกมันหายไปไหนวะ?” “เฮ้อ ช่างมันเถอะ มืดขนาดนี้หาไม่เจอหรอก” “ใช่ กลับไปดื่มต่อดีกว่า”

เมื่อเสียงทั้งหมดเงียบลง ชิงเอ๋อยังคงนั่งนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ เพื่อให้แน่ใจว่าปลอดภัยแล้วจริงๆ น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว ทั้งจากความกลัวและความโล่งใจ

“พี่ใหญ่...” เว่ยเอ๋อเอ่ยเสียงสั่น “ข้าหิว...”

“พี่ก็หิว...” ชิงเอ๋อกอดน้องแน่น “แต่ตอนนี้เรายังออกไปไม่ได้ อดทนอีกหน่อยนะ”

คืนนั้นพวกเขานอนกอดกันอยู่ในพุ่มไม้ ความหิวโหยและความหนาวเหน็บทำให้นอนไม่หลับ แต่ก็ไม่กล้าขยับไปไหน ชิงเอ๋อได้แต่ภาวนาให้ฟ้าสางเร็วๆ