เชื่อมือ

จากวันที่รับของหมั้นหมาย ผ่านไปสามปีนางไม่เคยเห็นหัวคู่หมั้นโผล่มาแม้แต่น้อย มีเพียงองค์ไทเฮาเท่านั้นที่ยังสร้างสัมพันธ์อันดี ให้นางฝึกทำอาหาร เย็บปักถักร้อย และยังส่งเสริมกิจการการค้าของตระกูลหลิวจนไปได้ดีอีกด้วย

“หลี่จ้านยังเสเพลเหมือนเดิม ข้าร้อนใจจนไม่อยากรอเขาปรับปรุงตัว ซ่งหร่านหากการส่งเกี้ยวมารับเจ้าเข้าวังโดยไม่ต้องรอสามีเปิดหน้า ใช้วิธีถวายตัวในห้องหอไปเลยเจ้าติดขัดสิ่งใดหรือไม่” ไทเฮาที่ร้อนใจเพราะหลานชายยังคงดื้อดึงจึงรีบมาหานางที่จวน

“หม่อมฉัน…ไม่มีสิ่งใดติดขัดเพคะ“ การตัดสินใจของนางทำฮูหยินสกุลหลิวตบอกตัวเองปุปุ

”ยัยหนู เจ้าไม่จำเป็นต้องอดทนให้แม่สบายใจ“ นางและสามีรักลูกปานดวงใจ หลังสามีเสียนางก็ยังบากบั่นต่อสู้เลี้ยงบุตรทั้งสี่ตามลำพัง แต่บัดนี้บุตรสาวคนรองต้องออกเรือนกับชายที่ไม่ให้เกียรติ ต่อให้เป็นองค์ชายนางก็อยากขัดขวาง

”ท่านแม่ ไทเฮามีสัมพันธ์อันดีกับสกุลหลิวมาตลอด ตั้งแต่ท่านพ่อเสีย พระองค์เป็นท่อน้ำเลี้ยงให้พวกเราหายใจมาได้จนถึงทุกวันนี้ย่อมเป็นพระคุณ หากการแต่งงานนี้ทุกคนยินยอมพร้อมใจ ยกเว้นเขา ข้าก็จะไม่สน เพียงขอกราบทูลสิ่งหนึ่งได้หรือไม่เพคะไทเฮา“ นางหันไปหาสตรีที่แม้อายุมากแต่ยังคงน่าเกรงขามไม่น้อย

”ว่ามาได้เลย องค์ฮ่องเต้เองก็ร้อนใจ รอฟังข่าวอยู่ในวัง“ สายตาเอื้ออาทรของคนสูงอายุทำหลิวซ่งหร่านอบอุ่นหัวใจ และมั่นใจว่านางจะมีคนคุ้มกะลาหัวอย่างดี

”นับจากวันที่ข้านั้งบนเกี้ยวและถูกยกเข้าไปในตำหนักซิ่นเฟย ข้ามีสิทธิ์จัดการพระสวามีของข้าตามความถนัดของข้าได้หรือไม่เพคะ“ จบคำพูดนางเรียกเสียงหัวเราะของเหล่าผู้เฒ่าที่มาเป็นสักขีพยานจนท้วนทั่ว

”เจ้าได้สิทธิ์นั้นทันที พระชายา“ เสียงผู้มาใหม่ทำผู้คนต่างก้มหัวด้วยความเคารพ

“ฝ่าบาทเสด็จ” เสียงกั๋วกงยิ่งทำให้คนอื่นๆตื่นตระหนก เพราะไม่คิดว่าจะมาด้วยพระองค์เอง

“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอพระองค์อายุยืนหมื่นปี หมื่นๆปี“

“ไม่ต้องมากพิธีๆ คิดเสียว่าข้ามาเยี่ยมญาติก็แล้วกัน หลิวซ่งหร่านใช่หรือไม่” นางที่หมอบอยู่จึงเงยหน้าขึ้น

“เรื่องที่เจ้าขอเมื่อกี้ ข้ายินดีอนุญาติ ช่วยสั่งสอนให้องค์ชายสิบเอ็ดเข้ามาอยู่ในรูปในลอยเสียที ข้าเองก็ปวดหัวไม่น้อย” ไม่รอช้าทันทีที่มาถึงองค์ฮ่องเต้ที่ร้อนใจอยู่แล้วเอ่ยเข้าเรื่องทันที

“ก็ไม่ใช่พระองค์หรือที่ตามใจหลี่จ้านจนเอาแต่ใจเช่นนี้” ฮองเฮาที่เสด็จมาพร้อมกันเอ่ยเหน็บแนม

“ข้าสงสารน้องสาวข้าที่บุญน้อย พยายามเลี้ยงดูหลี่จ้านอย่างดี มีตามใจบ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่ใครเลยจะคิดว่าเมื่อยามโตมาแล้วจะหัวแข็ง ไม่ยอมแต่งงาน และจะไม่สืบทอดกิจการการค้าฝ่ายตระกูลเสิ่นอีก มันน่าจับขังคุกหลวงเสียจริงๆ” ท่าทางกลัดกลุ้มพลอยจะทำนางกลุ้มไปด้วย บุรุษผู้นี้รับมือยากเพียงใดกันนะ

“ตอนนี้เหล่าลูกเมียรองสกุลเสิ่น แทบจะฮุบกิจการค้าเกลือไว้อยู่แล้ว เจ้าหลี่จ้านยังนิ่งดูดายแถมถวายฏีกาลาออกจากการเป็นองค์ชายไปเปิดหอนางโลม โอ้ยยยแม่จะเป็นลม” องค์ไทเฮาที่เทียวไปเทียวมาตระกูลหลิวและตระกูลเสิ่นเอ่ยอย่างเหลืออด

“เห็นทีว่าเราคงรอช้าไม่ได้ การทหารไม่เอา เป็นขุนนางก็ไม่เป็น ช่างกล้าจะไปเปิดหอนางโลมให้แปดเปื้อนราชวงศ์ มันน่าตีให้ตายนักเชียว” ฮองเฮาที่ไม่ค่อยจะถูกใจหลานชายสามีคนนี้นักบ่นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ซ่งหร่าน ข้าเชื่อมือเจ้า หากทำให้หลี่จ้านเป็นผู้เป็นคนได้ ข้าจะปูนบำเหน็จให้อย่างงาม!! กั๋วกง ถ่ายทอดคำสั่งออกไป จะจัดพิธีมงคลสมรสให้องค์ชายสิบเอ็ดในวันพรุ่งนี้ ส่งเกี้ยวมารับตัวพระชายาเข้าตำหนักซิ่นเฟยลากคอคุณชายสิบเอ็ดมาเข้าพิธียกน้ำชาคำนับฟ้าดินเดี๋ยวนี้!!”