หมั้นหมาย

“แม้เราจะเป็นญาติกัน แต่เพราะบารมีข้าตอนนี้ลดลงไปมาก ช่วยคนสกุลหลิวได้เพียงน้อยนิด ฮูหยินหลิว จะเป็นอะไรหรือไม่หากข้าจะให้เกี้ยวทองมาสู่ขอหลิวซ่งหร่านเพื่อช่วยเหลือสกุลหลิวอีกทาง” ขบวนทหารที่มาจากวังหลวงทำชาวบ้านแตกตื่น ยิ่งคนที่ลงมาจากรถม้าเป็นองค์ไทเฮา ชาวบ้านจึงต่างเล่าลือ และก็ได้ไขข้อข้องใจเมื่อ เสี่ยวก้วน ที่เป็นทหารองค์รักประกาศว่า สกุลหลิวนั้นเป็นญาติกับองค์ไทเฮา ไม่แปลกที่จะมาเยี่ยมเยียน ขอให้ทุกคนแยกย้าย

“คุณชายองค์ใดจะลดตัวลงมามีพระชายาจากตระกูลที่ตกทุกข์ได้ยากเช่นนี้หรือเพคะ” หลิวซิงฮั่วเอ่ยอย่างเกรงใจ เพราะเวลานี้แม้จวนจะใหญ่โต แต่สมบัติอย่างอื่นไม่เหลือสักนิด บุตรสาวคนโตตั้งแต่เป็นหม้าย ตั้งตนปฏิญานว่าจะไม่แต่งงานออกเรือน จะยึดอาชีพค้าขายส่งบุตรชายคนเดียวของบ้านอย่างหลิวหยางเต๋อได้เข้าเรียนในหอศึกษา และสอบขุนนางให้จงได้ ตามความฝันผู้เป็นพ่อ

“องค์ชายสิบเอ็ดนั้นมีชะตาไม่ต่างกัน เดิมทีมีศักดิ์เป็นหลานชายองค์ฮ่องเต้ เป็นบุตรชายขององค์หญิงลี่ฮวา แต่เพราะองค์หญิงบุญน้อยนัก เสียไปตั้งแต่วัยเยาว์ ท่านลุงที่เป็นถึงฮ่องเต้ไม่นิ่งดูดาย ทรงแต่งตั้งให้เป็นบุตรบุญธรรม เป็นองค์ชายสิบเอ็ดในวังต้าลี่ เจ้าเห็นว่าสมควรหรือไม่” หญิงชรามองหน้าหลิวซ่งหร่านที่บัดนี้จ้องนางตาไม่กระพริบ และมีน้ำใสไหลจับคลอ …คุณยายยังเป็นคนที่รักษาสัญญากับหลานเสมอ…

“เรื่องนี้ข้าคงต้องปล่อยให้ซ่งหร่านตัดสินเอง” นางหันมาหาบุตรสาวคนรองก่อนจับมือแผ่วเบา

“เรื่องคู่ครองแม่ไม่เคยบังคับเจ้าตามที่พ่อเจ้าขอ ทุกอย่างล้วนอยู่ที่เจ้าตัดสินใจ” หลิวซ่งหร่านบีบมือผู้มีพระคุณแน่น ก่อนจะหันไปหาองค์ไทเฮา

“มีสิ่งใดให้หม่อมฉันรับใช้หรือไม่เพคะ” นางคิดว่าไม่เพียงมีแต่เรื่องจะให้แต่งงานแน่นอน และความฉลาดหลักแหลมนี้ทำคนแก่ชื่นชมไม่เปลี่ยน

“องค์ชายสิบเอ็ด มีนิสัยเจ้าสำราญ มักเข้าหอสุราเป็นประจำ ไม่ยอมรับตำแหน่งทางการทหาร แต่จะขอไปเป็นเพียงพ่อค้าธรรมดา” นางพยักหน้าคล้ายเข้าใจลางๆ

“และไม่เป็นที่ชื่นชอบของฮองเฮานัก ข้าจึงอาสาจัดการเรื่องนี้ ซ่งหร่าน ตระกูลเสิ่นที่เป็นฝั่งบิดาองค์ชายสิบเอ็ด รับช่วงต่อเป็นพ่อค้ามายาวนาน บัดนี้ไม่มีคนสืบทอดสกุลยกเว้นหลี่จ้านที่จะขอลาออกจากการเป็นองค์ชายไปค้าขาย” นางเปิดสัญญาฉบับหนึ่งขึ้นมา

“นี่เป็นสัญญาของคนสกุลเสิ่น หากหลี่จ้านแต่งงานและเป็นพ่อค้าเกลือสืบทอดจากต้นตระกูล จะยกสมบัติตระกูลเสิ่นให้แก่ครอบครัวแม่ยายครึ่งนึง ข้าเห็นว่า…มันเป็นเรื่องที่สมควร หากเจ้าทำให้เขาเป็นผู้เป็นคนได้ ไม่ให้ญาติฝั่งพ่อมาชุปมือเปิป สมบัตินี้จุนเจือคนสกุลหลิวได้แน่นอน” นางชั่งใจเพียงครู่ มองดูเรือนไม้ใหญ่โตแต่ไร้ซึ่งสมบัติแล้วขยับลงไปคุกเข่า

“เรียนองค์ไทเฮา หม่อมฉันรับข้อเสนอนี้เพคะ หากวันใดที่พร้อม ยกเกี้ยวมารับหม่อมฉันได้เลยไม่มีทางอิดออด ขอพระองค์อายุยืนหมื่นปี หมื่นๆปี” หลังได้รับคำตอบเป็นที่หน้าพอใจ องค์ไทเฮาจึงสั่งบ่าวรับใช้

“สั่งให้คนไปยกของหมั้นเข้ามา แจกแจงรายละเอียดให้คนสกุลหลิวด้วย” กั๋วกงที่มาพร้อมองค์ไทเฮาส่งสัญญาณให้เหล่าสาวใช้ยกของหมั้นหมายเข้ามาทันที มันเยอะจนคนในจวนตาลาย

“ของหมั้นคุณหนูรองตระกูลหลิวจากคุณชายสิบเอ็ด ทอง80ชั่ง เงิน800ตำลึง ผ้าไหมปักทอง 8ผืน ร้านค้าในตลาด8ห้อง จวนไม้สักทองมอบให้เป็นเรือนหอภายในที่ดินสกุลเสิ่น1หลัง บ่าวรับใช้10คน ของให้สกุลหลิวน้อมรับไมตรีนี้จากองค์ฮ่องเต้ด้วย”

“น้อบรับของหมั้นหมายเพคะ”