ตอนที่ 6 เดินเล่น

ตอนที่ 6 เดินเล่น

หลินเหย่เดินจับมือของเขาโดยไม่สนสายตาคู่อื่นที่จ้องมองมาที่นางกับเซียวหนานแม้แต่น้อย การกระทำของนางเมื่อครู่ก็ทำให้คนในตลาดไม่กล้านินทา เดินผ่านทางใดก็รีบหลบหน้าอย่างเห็นได้ชัด

ฉับ ฉับ เสียงฝีเท้าการเคลื่อนไหวของกลุ่มมือสังหารที่เซียวหนานจดจำได้และมีสัมผัสได้เป็นอย่างดี การที่เขาไม่ค่อยมาข้างนอกมิใช่ว่าต้องแสร้งเป็นท่านอ๋องสติไม่ดีบ้าใบ้เพียงอย่างเดียวทว่า มีนักฆ่าคอยลอบสังหารเขาอยู่ เมื่อเห็นเขาเริ่มเคลื่อนไหว

“ท่านอ๋อง ท่านดูนี่สิเพคะมันน่าอร่อยมากเลย เห็นหรือยังว่าเอาแต่อยู่ในจวนจะพลาดของอร่อย ๆ และเรื่องราวน่าตื่นเต้น จูเก่อหลิงเจ้าไปซื้อขนมร้านนั้นให้ข้าที ส่วนเจ้าเสิ่นอันหนิงข้าอยากกินมันเผาด้านนู้น นี่ ๆ เงินรีบ ๆ ไปซื้อมา” หลินเหย่รีบล้วงเอาถุงเงินให้ทั้งสองเพื่อไปซื้อของตามที่นางอยากกิน เพราะนางไม่ต้องการไปยืนต่อแถวรอซื้อและไม่อยากให้ท่านอ๋องเซียวหนานรู้สึกอึดอัดแม้ว่าจะมีอำนาจทว่ายามนี้ใบหน้าของเขาแสดงอาการออกมาให้เห็นได้ชัดเจน

“เพคะ หม่อมฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ พระชายาอย่าไปทางใดนะเพคะ”

“ไม่ต้องห่วง ข้ามีถังหลินอยู่และยังมีอำนาจจะมีผู้ใดกล้าทำร้ายผู้เราได้เล่า ข้าจะไปรอพวกเจ้าอยู่ฝั่งนู้นก็แล้วกัน ตรงนั้นไม่ค่อยมีคนท่านอ๋องจะได้หายใจปลอดโปร่ง” หลินเหย่ชี้นิ้วไปด้านหน้า สะพานข้ามแม่น้ำมีศาลาให้นั่งเล่นเป็นที่เล่นหมากรุกของชาวบ้าน เอ่ยจบนางก็รีบเดินไปทันที

‘สตรีผู้นี้แรงเยอะเสียจริง ข้าเหนื่อยจะวิ่งตามนางแล้ว ดูเหมือนการออกมาจากจวนครั้งนี้จะมีสายตาคอยจ้องมอง ฮึ ..แอบซุ่มรอจังหวะลงมืออย่างนั้นหรือ ? ทั้ง ๆ ที่ข้าแกล้งเป็นคนสติไม่ดี เป็นใบ้เช่นนี้ยังไม่ต้องการให้ข้ามีชีวิตอยู่อย่างนั้นหรือ ?’ เซียวหนานเดินตามหลังหลินเหย่พลางครุ่นคิดและรู้สึกได้ว่ามีนักฆ่าคอยตามมาสองสามคน เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้แก่ถังหลินไปจัดการ อย่างลับ ๆ ไม่ให้ชาวบ้านแตกตื่นและทำให้เงียบที่สุดอย่างที่เคยทำ

หลินเหย่ตื่นตาตื่นใจจ้องมองดูแม่น้ำ เรือที่แล่นผ่านและชาวบ้านการดำเนินชีวิตในยุคนี้มีเสน่ห์จนไม่ทันรู้ตัวเลยว่าด้านหลังกำลังเกิดการต่อสู้ เมื่อถังหลินหลบหายไปจัดการกับนักฆ่าที่มาลอบสังหาร แต่ก็มีหนึ่งคนที่เล็ดลอดหลุดมากระโดดลงด้านหลังของท่านอ๋อง หวังจะตวัดเพียงครั้งเดียวเพื่อจัดการทว่าท่านอ๋องไหวตัวทัน หลบหลีกใช้แรงกำลังและการต่อสู้ที่ฝึกฝนอย่างหนักทำให้นักฆ่าถูกโจมตีด้วยฝ่ามือจนล้มลงกับพื้น จังหวะนั้นหลินเหย่หันมามองด้านหลังพอดี

“ท่านอ๋อง..เอ่อ ทำไมท่านอ๋องถึงได้เหงื่อไหลท่วมตัวเช่นนี้เพคะ หรือว่าอากาศร้อน แล้วนั่นชายคนนั้นทำไมถึงได้ล้มลงตรงนั้น เอ๊ะ ..! แต่ว่าเมื่อครู่ข้าไม่เห็นเขาเลยล่ะ ถังหลินไม่ไปช่วยดูหน่อยว่าชายคนนั้นเป็นอะไร มีอะไรต้องการให้ช่วยหรือไม่ ? เหตุใดทั้งสองถึงได้เหงื่อไหล ทั้ง ๆ ที่ข้าไม่เห็นรู้สึกร้อนเลยสักนิด ท่านอ๋องท่านไม่สบายหรือเพคะ” หลินเหย่รีบยกมือแตะที่หน้าผากของเซียวหนานเพื่อวัดไข้ ทว่าเขาไม่ได้ไม่สบายแต่เมื่อครู่เกิดการต่อสู้ต่างหาก และยังไม่ทันได้จัดการกับนักฆ่า แต่ก็ไม่คิดเลยว่าหลินเหย่จะมีจิตใจเมตตาเป็นห่วงผู้อื่น เพราะเมื่อครู่นางพึ่งจะสั่งให้จัดการลงโทษชาวบ้านอยู่แท้ ๆ

‘สตรีนางนี้ซื่อบื้อจริง ๆ หรือว่าเสแสร้งกันนะ !!’ เซียวหนานคิดในใจ คลี่ยิ้มเต็มดวงหน้าทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ถังหลินจึงรีบเอ่ยออกมา

“พระชายาเมื่อครู่กระหม่อมได้ยินชาวบ้านเอ่ยกันว่าช่วงนี้มีโรคระบาด มีคนเจ็บป่วยจนสลบในทุก ๆ วัน กระหม่อมว่าท่านทั้งสองรีบเสด็จไปที่อื่นเถิดพ่ะย่ะค่ะ ตรงนี้กระหม่อมจะจัดการเอง”

“หากเป็นโรคระบาดเจ้าเองก็ไม่ต้องไปยุ่งหรอก เดี๋ยวจะนำโรคเข้าไปที่จวน เจ้ารีบไปตามจูเก่อหลิงกับเสิ่นอันหนิงให้กลับจวนโดยเร็ว เมื่อถึงจวนจงพากันอาบน้ำชำระร่างกายอย่างสะอาดและนำชุดวันนี้ทิ้งเสีย”

“พ่ะย่ะค่ะ” หลินเหย่ยื่นมือไปจับมือของเซียวหนานก่อนจะพาเขาเดินไปรอที่ศาลาที่นัดแนะกันเมื่อครู่  

“ท่านอ๋องกลับจวนข้าคงต้องสั่งให้ท่านหมอมาตรวจดูอาการของท่านเสียหน่อยแล้ว ดูสิมิใช่แค่เหงื่อไหลออกมาแต่ใบหน้าของท่านก็แดงก่ำอีกด้วย ยังมีหน้ามายิ้มให้ข้าอีก! ท่านนี่ซื่อบื้อจริง ๆ ” นางพาเขามายืนในศาลาจับใบหน้าของเขาหันซ้ายหันขวาก่อนจะบ่นอุบอิ๊บเล็กน้อย คำพูดของนางทำให้เขางวยงง

‘นางเป็นห่วงข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ข้าคิดว่านางจะเดินห่างจากข้า แต่นางกลับเป็นฝ่ายจับมือของข้าแถมตอนนี้ยังจ้องมองข้าด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย ที่ข้าใบหน้าแดงมิใช่เพราะข้าไม่สบายเสียหน่อยเพราะเจ้าต่างหากทำอันใดไม่เคยเอ่ยขอข้าสักคำ จับบนกายของข้าราวกับว่าข้าเป็นสิ่งของ หรือว่าข้าจะจัดการนางทิ้งเสียตั้งแต่วันนี้ นางเริ่มเข้าใกล้ข้า ยิ่งทำให้แผนการที่วางเอาไว้จะรั่วไหล แต่หากทำเช่นนั้นท่านใต้เท้าไป๋คงต้องตามหาคนลงมือแน่นอน และเขายังเป็นคนที่ภักดีต่อฮ่องเต้พระองค์ก่อน หลินเหย่ที่ข้าไม่ฟันมือเจ้าทิ้งและใช้น้ำร้อนเทใส่ปากที่พูดมากของเจ้าเพราะบิดาของเจ้ายังมีประโยชน์ต่อข้า เมื่อไหร่ที่ข้าทำทุกอย่างบรรลุเมื่อนั้นข้าจะไม่ทนสตรีเช่นเจ้าอีก'

“พระชายาเพคะ พวกเรามาแล้วเพคะ” เสียงของสาวใช้ดังขึ้นหลินเหย่รีบปล่อยมือจากใบหน้าของเขา หันไปหาสาวใช้ทั้งสอง

“จูเก่อหลิง เสิ่นอันหนิง รีบกลับจวนส่วนขนมนั้นข้าไม่กินแล้ว เมื่อครู่ถังหลินบอกในหมู่บ้านเกิดโรคระบาดกลับเข้าจวนพวกเจ้าต้องรีบไปชำระร่างกายให้สะอาดและนำชุดที่สวมใส่ไปเผาทิ้งเสียเข้าใจหรือไม่” ทั้งสองมองหน้ากันอย่างงงวย แต่ก็ยอมทำตามพระชายาสั่ง

“เพคะ” หลังจากนั้นทั้งห้าคนก็ได้เดินทางกลับจวน เมื่อถึงจวนได้ชำระล้างกายนำอาภรณ์ไปเผาตามที่นายหญิงสั่งเอาไว้