ยุบหนอ พองหนอ2

คำพูดของหวังหม่าอวี๋บุตรชายคนเดียวของบ้านนี้ทำนางรีบยกมือทาบอก

“มีแม่ไม่ดีหรือ” หม่าอวี๋และชินชินพยักหน้า ประหนึ่งบอกว่า ใช่!! ไม่ดีเอามากๆ… แต่สาวน้อยเซียเซียกลับส่ายหัว

“เซียเซียน้อย เพราะมีแม่มันดีใช่หรือไม่” นางยังมีความหวัง ว่าแม้จะเป็นแม่ใจร้ายเช่นไรก็ต้องมีความดีต่อลูกหลงเหลืออยู่บ้าง

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ แต่เพราะว่าหากไม่มีท่านแม่พวกเราอาจถูกทางการจับไปไว้บนเขาอวี๋หนานเพราะเป็นกำพร้า หากเป็นเช่นนั้นคงอดตายกันอยู่ในป่า” ชั่วชีวิตนี้ของเยว่หลินไม่เคยรู้สึกอยากร้องไห้เท่านี้มาก่อน…นังแม่ใจร้าย ทำอะไรกับลูกของหล่อนไว้ย๊ะ!! แล้วฉันต้องมาเป็นคนไม่ดีในสายตาเด็กๆอีก!!… ได้แต่ค่อนขอดเจ้าของร่างเดิมในใจก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก

“ฮึบ!! เรามาเริ่มต้นกันใหม่ จากนี้…แม่คนใหม่คนนี้จะเป็นแม่ที่ดีให้พวกเจ้าเอง” พูดจบก็ฉีกยิ้มกว้าง ยิ้มให้ดูใจดีที่สุด แต่เด็กๆกลับถอยเท้าหนี

“ข้าไม่เชื่อ!!” พร้อมเพรียงกันจนนางกรอกตามองบน

ท่าทางของมารดาที่เปลี่ยนไปทำเด็กๆกังขา การกรอกตาไปมา หรือสูดลมหายใจเช่นนี้ไม่เคยมีมาก่อน และแน่นอนว่าการพูดคุยยาวๆนั้นก็ไม่มีมานานแล้วเช่นกัน

บ้านหลังนี้เงียบสนิทมาแรมปี ตั้งแต่ท่านย่าจากไป มารดาอยู่อีกที่ เด็กๆก็อยู่อีกที่ บางครามารดาก็เข้าไปพูดคุยกับคนในตลาดหาลู่ทางเข้าเมืองหลวง และสั่งให้พวกเขาหาของป่า และหุงหาอาหารเท่านั้น!!

“วันนี้เกิดอะไรขึ้นกับท่านแม่กันแน่!!”