แม้แต่เนื้อก็ไม่เคยกิน!!

สายตาหวานหลี่ตามองเด็กๆทั้งสามก่อนใช้ความคิด หากนางจะปรับตัวให้เขากับที่นี่ได้ คงต้องเริ่มจากการทำให้เด็กๆเห็นเสียก่อนสินะ

“เอาหล่ะ ข้าอาจทำตัวให้พวกเจ้าสงสัย แต่ว่านะ…ตั้งแต่ข้าไม่สบายก็คิดได้ว่าแค่การยังมีลมหายใจก็ดีแค่ไหนแล้ว ข้าตั้งใจว่าจะเป็นแม่ที่ดีขึ้น!! เช่นนั้น…เรามาช่วยกันเถอะ!!” แม้นางจะทำน้ำเสียงให้กระตือรือร้นแต่ทันทีที่นางลุกขึ้นเด็กๆกลับกอดกันกลมจนนางท้อใจ

“ช่างเถอะ…ต่อไปพวกเจ้าจะไว้ใจแม่เอง” นางเดินไปค้นหาข้าวของของร่างเดิม พบว่าเสื้อผ้าดีๆมีไม่กี่ชุด แต่ของเด็กๆนี่สิไม่มีเลยด้วยซ้ำ เมื่อตัดใจได้ว่าที่นี่ไม่เหมือนที่ๆนางจากมาจึงจำใจหยิบเสื้อผ้าสักชุดขึ้นมาและเดินออกไปด้านนอก

“นี่!!” สามร่างเล็กๆที่กำลังสะพายตะกร้าเตรียมออกจากบ้านชะงักอยู่กับที่ก่อนจะหันมองนางด้วยความหวาดกลัว เยว่หลิน ยกมือขึ้นเท้าเอวและถอนหายใจ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก

”คำสั่งข้าพวกเจ้าไม่ฟังกันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!!“ เสียงที่ตะเบ่งออกมายิ่งทำให้เด็กๆกลัวนางรู้ดี!! แต่มันคงมีวิธีเดียวที่จะทำให้พวกเขาไม่ดื้อรั้นจะออกไปหาอาหาร นางยอมสวมวิญญาณนางร้าย เพื่อที่เด็กพวกนั้นจะได้กลัวและไม่กล้าออกไป ทุกอย่างแม้จะฝืนใจไปบ้างแต่มันต้องใช้เวลา

”ท่านแม่ แต่หากท่านหิวพวกข้าก็โดนตีอยู่ดี“ หม่าอวี๋ออกหน้าแทนน้องๆอีกหน

”แต่คำสั่งต้องเป็นคำสั่ง ฟังข้า!! และปฏิบัติตามเท่านั้น วันนี้ข้าสั่งให้พวกเจ้าอยู่แต่ในบ้าน!! เข้าใจหรือไม่!!“ เด็กที่น้ำตาไหลอาบแก้มเพราะความกลัวรีบพยักหน้ารับก่อนจะจับจูงกันมานั่งชิดริมฝาผนัง ไม่เข้าใกล้นางแม้1ฉือ

”เห้อออ หากข้าออกมาไม่เห็นพวกเจ้าหล่ะก็…แม่จะให้ไปยืนตากฝนสัก…1ราตรี!!“