2 อย่าใช้มีดเลยน้า (2)

"มินไม่ได้บ้าค่ะ" ฉันฉีกยิ้มหวานส่งให้เขา ความกลัวตายอะไรนั่นไม่มีเหลืออยู่ในหัวเลยสักนิด "มินแค่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองชอบอะไร ตอนนี้หัวใจมินแข็งแรงดีแล้ว มินอยากทำตามความรู้สึกของตัวเองน่ะค่ะ"

ฉันจงใจขยับตัวยุกยิกบนเตียง สายรัดข้อมือข้อเท้าเสียดสีกับผิวเนื้อจนแสบ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ใช่แล้ว ร่างกายนี้ไม่ได้เป็นโรคหัวใจเหมือนร่างเดิมของฉัน ฉันสามารถรับความรุนแรงได้เต็มที่เลยนะสิ

"พี่หมอขาเก็บมีดไปเถอะนะคะ ลงโทษมินวิธีอื่นดีกว่า เอาแส้มาฟาดมินแรงๆ ก็ได้ หรือจะใช้เข็มขัดของพี่หมอก็ได้" ฉันช้อนตามองหน้าเขา ปรับเสียงให้กระเซ้าเย้าแหย่ที่สุด "มัดมินให้อยู่ในท่าที่น่าอายกว่านี้ แล้วใช้อันนั้นของพี่หมอทำโทษมินแรงๆ กระแทกให้มินจมเตียงไปเลย เอาให้มินลุกไม่ขึ้นไปสามวันเจ็ดวัน ลงโทษให้สมกับความร่านของมินเลย นะคะพี่หมอขา"

เคร้ง!

เสียงมีดผ่าตัดร่วงหล่นจากมือเขา กระทบถาดสแตนเลสดังลั่น หมอเท็นชะงัก ฉันเห็นดวงตาเขาเบิกกว้างขึ้นผ่านเลนส์แว่น เขากำลังจ้องมองฉันที่จงใจแอ่นหน้าอกขึ้นรับอากาศ หอบหายใจแรงๆ จนกระดุมเสื้อเชิ้ตเปิดอ้า

"นี่ใช่มินตรา ภรรยาที่รักความสบายของผมจริงๆ หรือ" เขาพึมพำออกมาเบาๆ คิ้วขมวดเข้าหากัน ก่อนจะกดเสียงต่ำลง "คุณกำลังยั่วโมโหผมเหรอครับ มินตรา คิดว่าผมจะไม่กล้าทำร้ายคุณด้วยวิธีอื่นงั้นสิ"

เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดขอบเตียง โน้มใบหน้าลงมาใกล้ฉัน ใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว

"มินไม่ได้ยั่วโมโหนะค้า มินกำลังเสนอตัวต่างหาก" ฉันเชิดหน้าขึ้นไปหาเขา ริมฝีปากฉันเฉียดผ่านปลายคางของเขาไปนิดเดียว "พี่หมอโกรธมินมากใช่มั้ยละคะ เกลียดมินที่ไปให้คนอื่นแตะต้องใช่ไหม"

ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

"งั้นพี่หมอก็ลบสัมผัสพวกนั้นออกสิคะ ทำให้มินรู้ว่าใครคือเจ้าของร่างกายนี้ที่แท้จริง ทำให้มินจำฝังใจจนไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าผู้ชายคนไหนอีก"

"คำพูดพวกนี้คุณไปจำมาจากไอ้สวะนั่นหรือไง" หมอเท็นถามเสียงพร่า ฉันเห็นลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลงตอนกลืนน้ำลาย สายตาที่เคยแค้นเคืองเริ่มเปลี่ยนไป "หรือว่านี่คือความต้องการลึกๆ ของคุณกันแน่"

เขาเลื่อนมือที่สวมถุงมือยางสีฟ้ามาจับตรงแนวไหล่ของฉัน แล้วกดนิ้วหัวแม่มือลงบนจุดชีพจรที่ลำคอ

"หัวใจคุณเต้นแรงมากมิน คุณรู้ตัวไหมครับว่ากำลังขออะไร ถ้าผมเริ่มแล้ว ผมจะไม่หยุดแค่ทำให้คุณเจ็บ แต่อาจจะทำให้คุณขาดใจคาเตียงนี้แทน คุณรับไหวหรือมินตรา"

"ก็เอาสิคะ" ฉันกระซิบตอบเขา เสียงตัวเองสั่นไปหมด ฉันขยับเรียวขาที่ถูกมัดแยกออกกว้างขึ้นไปอีก "มินยอมตายคาอกพี่หมอ ดีกว่าตายเพราะคมมีด"

ฉันปรายตามองเครื่องมือแพทย์บนถาด

"พี่หมอมีเครื่องมือเยอะแยะในห้องนี้ ลองหยิบมาใช้กับมินสักชิ้นสิคะ มินอยากรู้ว่ามันจะรู้สึกยังไง"

หมอเท็นกระชากถุงมือยางของตัวเองออก โยนมันทิ้งลงไปบนพื้น

"คุณมันวิปริต วิปริตจนผมชักจะสนใจขึ้นมาจริงๆ คุณเปลี่ยนตัวเองจากเหยื่อมาเป็นของเล่นให้ผมทดสอบขีดจำกัดงั้นเหรอ"

เขาหันกลับไปที่ถาดเครื่องมือ ละสายตาจากมีดผ่าตัดเล่มนั้น แล้วหยิบคีมคีบสแตนเลสปลายเรียวยาวขึ้นมาแทน

"ในเมื่อคุณขอร้องด้วยความหวังดีต่อคุกกี้ขนาดนี้ ผมก็จะสนองความต้องการของคุณให้ครับ มินตรา"

เขาจับปลายคีมเย็นจัดแตะลงบนเนินอกของฉัน โลหะเย็นๆ ไล้ไปตามร่องอกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลากต่ำลงมาผ่านหน้าท้อง

"อ๊ะ พี่หมอ ซี๊ดดด" ฉันสะดุ้งเฮือก สูดปากออกมาดังๆ สัมผัสของโลหะเย็นเฉียบมันกระตุ้นความรู้สึกข้างในจนพุ่งพล่าน ความเสียวซ่านตีตื้นขึ้นมาจนฉันต้องบิดตัว

"อย่าเพิ่งครางสิครับ นี่แค่การตรวจร่างกายเบื้องต้น" หมอเท็นเอ่ยเสียงพร่า เขาจ้องมองฉัน ปลายคีมในมือเขาลากผ่านขอบกางเกงชั้นใน "ผมต้องตรวจดูก่อนว่า ร่างกายของคุณมันพร้อมจะรับการลงโทษอย่างที่คุณปากดีไว้หรือเปล่า"

"พร้อมค่ะ มินพร้อมแล้ว พี่หมออยากทำอะไร ทำเลยค่ะ มัดมินให้แน่นกว่านี้ก็ได้ ปิดตามินด้วยก็ได้ มินอยากรู้ว่าพี่หมอจะทำโทษเด็กดื้อยังไง"

หมอเท็นวางคีมลงบนเตียงข้างตัวฉัน เขาเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดหนังของตัวเองออก ดึงมันออกจากกางเกง แล้วทบสายหนังเข้าด้วยกัน ฟาดลงบนฝ่ามือตัวเองจนเกิดเสียงดังป้าบ

"ผมไม่เคยคิดเลยนะว่าคุณจะซ่อนตัวตนแบบนี้เอาไว้ ถ้าผมรู้ว่าคุณชอบความรุนแรง ผมคงไม่ปล่อยให้คุณหนีไปหาไอ้สวะนั่นหรอกครับ ผมคงขังคุณไว้ในห้องนี้ แล้วเฆี่ยนคุณทุกวันจนกว่าคุณจะคลานมาอ้อนวอนขอเศษความรักจากผม"

โอ๊ย คำพูดของเขาทำฉันแทบคลั่ง อยากโดนตี อยากโดนทำโทษ

"งั้นก็เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยสิค้า ทำให้มินจำไปจนตายเลยนะคะ ว่าใครคือเจ้าชีวิตของมิน อ๊ะ"

เพียะ!

สายเข็มขัดฟาดลงบนต้นขาของฉันอย่างไม่ออมแรง รอยปื้นสีแดงปรากฏขึ้นบนผิวเนื้อทันที

"อ๊าาา" ฉันเบิกตากว้าง ร้องครางออกมาสุดเสียง ความเจ็บแปลบแล่นปลาบเข้ามา แต่มันกลับผสมปนเปไปกับความเสียวซ่านอย่างรุนแรง ฉันแอ่นสะโพกขึ้นรับความเจ็บปวดนั้นอย่างเต็มใจ โคตรชอบความรู้สึกนี้เลย

"รอยสวยดีนี่" หมอเท็นไล้สายตาลงมองรอยแดงบนต้นขาฉัน "คุณทำให้ผมไม่อยากหยุดการลงโทษไว้แค่นี้แล้วสิ"

"ก็ไม่ต้องหยุดสิคะ"

"ดูเหมือนว่าคุณจะชอบมันจริงๆ นะครับ ภรรยาของผม" เขากระซิบเสียงแหบพร่า มือหนาของเขาใช้ปลายสายเข็มขัดเชยคางฉันขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ "งั้นเรามาดูกันว่า คืนนี้คุณจะรับการบำบัดจากผมได้สักกี่น้ำ"