3 เก้าอี้ตัวนั้น

"พี่หมอขา" ฉันส่งเสียงเรียกคนที่กำลังยืนกำสายเข็มขัดในมือแน่น ฉันหอบหายใจจนตัวสั่นสะท้าน กัดปากตัวเองจนรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ สายตาฉันมองข้ามไหล่กว้างของเขา ทะลุไปยังมุมสลัวๆ ของห้องใต้ดิน

"พามินไปที่เก้าอี้ตัวโน้นสิคะ" ฉันยกนิ้วที่สั่นระริกชี้ตรงไปยังเก้าอี้ตรวจภายในขาหยั่งที่ตั้งอยู่มุมห้อง เก้าอี้ตัวนั้นแหละเหมาะที่สุดแล้ว

หมอเท็นหันขวับไปมองตามปลายนิ้วฉัน คิ้วเข้มๆ ของเขาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ฉันเห็นเขาพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด คงพยายามระงับอารมณ์สับสนที่ตีรวนอยู่ข้างใน

"คุณรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา มินตรา" เขากดเสียงต่ำ แววตาดุดันจ้องเขม็งมาที่ฉัน "เก้าอี้ตัวนั้น ผมไม่ได้เอาไว้ให้คุณนอนสบายๆ หรอกนะ ผมเตรียมมันไว้ทรมานคุณโดยเฉพาะ"

"มินก็ไม่ได้อยากสบายนี่คะ ถ้าพี่หมออยากจะฉีกหน้ากากผู้หญิงนิสัยเสียคนนี้ อยากจะลงโทษให้มินอับอายจนทนไม่ไหว เก้าอี้ตัวนั้นแหละค่ะเหมาะที่สุดแล้ว หรือว่า พี่หมอไม่กล้าเหรอคะ"

"อย่ามาท้าทายผม" หมอเท็นขบกรามแน่นจนสันกรามนูนเด่น เขาโยนเข็มขัดหนังทิ้งลงบนเตียง แล้วโน้มตัวลงมากระชากปลดสายรัดข้อมือกับข้อเท้าของฉันออกอย่างหยาบคาย

ทันทีที่ข้อมือฉันเป็นอิสระ ฉันก็สอดแขนโอบรอบลำคอแกร่งของเขาทันที จงใจเบียดผิวเนื้อร้อนผ่าวของตัวเองเข้ากับเสื้อเชิ้ตที่เขาสวมอยู่

"ลุกขึ้น" เขาตวาดเสียงกร้าว มือหนากระชากคอเสื้อเชิ้ตของฉันอย่างแรง กระดุมหลุดกระเด็นร่วงลงพื้น เนื้อผ้าฉีกขาดติดมือเขาไป เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่า รอยแดงเป็นริ้วจากสายเข็มขัดตัดกับผิวอย่างชัดเจน

"เสื้อชุดนี้เกะกะจังเลยนะคะ"

ไม่ทันขาดคำ เขาก็เกี่ยวรั้งกางเกงชั้นในลูกไม้ชิ้นเล็กของฉัน ดึงรูดมันลงไปตามเรียวขาอย่างรวดเร็ว แล้วโยนทิ้งลงพื้นไปอีกชิ้น

ฉันลอบสูดปากด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายนี้มันดีจริงๆ หัวใจฉันเต้นกระหน่ำ สูบฉีดเลือดไปทั่วตัวโดยไม่มีอาการเจ็บหน้าอกเลยสักนิด

นี่แหละ ชีวิตแบบที่ฉันโหยหามาตลอด

หมอเท็นรวบเอวฉัน ดึงร่างเปลือยเปล่าให้ลุกขึ้นยืน แล้วใช้มืออีกข้างรั้งต้นคอฉัน บังคับให้เดินตามแรงกระชากของเขาตรงไปยังเก้าอี้ขาหยั่งนั่น

"เดินมานี่" เขาออกแรงดึง

ฝ่าเท้าฉันสัมผัสกับพื้นปูนเย็นเฉียบจนเผลอสะดุ้ง แต่แรงบีบที่ต้นคอจากฝ่ามือใหญ่ของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก

"ขึ้นไป" เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาดทันทีที่เราเดินมาถึงเก้าอี้

"ได้เลยค่ะพี่หมอ" ฉันรับคำเสียงใส ปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ตรวจภายในอย่างว่าง่าย เอนหลังพิงเบาะหนังเย็นชืด

หมอเท็นจับข้อเท้าฉันทั้งสองข้างแยกออกจากกัน ยกมันขึ้นพาดกับขาหยั่งเหล็ก แล้วดึงสายหนังมารัดรั้งข้อเท้าฉันเอาไว้จนแน่นขยับไม่ได้

ท่าทางที่ดูน่าอับอายและหมดทางสู้แบบนี้ มันกลับทำให้ฉันตื่นเต้นจนรู้สึกวูบวาบไปอีก ร่างกายท่อนล่างของฉันเปลือยเปล่า อ้าซ่าอยู่ต่อหน้าสายตาคมกริบของเขาโดยไม่มีอะไรปิดบังแม้แต่นิดเดียว

"คุณมันบ้าไปแล้วจริงๆ" หมอเท็นพึมพำ เขายืนจ้องมองฉันนิ่ง ลมหายใจเขาเริ่มติดขัด

ฉันจงใจกางขาออกกว้างขึ้นอีกนิด ฉีกยิ้มให้เขาโดยไม่มีความหวาดกลัว มีแต่ความต้องการที่รอให้เขาเข้ามาเติมเต็ม เขาละสายตาจากฉันไปแป๊บเดียว เอื้อมมือไปหยิบสายเข็มขัดหนังเส้นเดิมจากบนเตียงกลับมาพันรอบมือ ทบสายหนังเข้าด้วยกันอีกรอบ

"ผมจะถามเป็นครั้งสุดท้าย" เขาก้าวฉับๆ เข้ามายืนแทรกตรงกลางระหว่างเรียวขาที่อ้ากว้างของฉัน สายตาเขาจับจ้องลงมาที่ร่องเนื้อมองตาไม่กระพริบ ตรงนั้นมันเริ่มมีหยาดน้ำใสซึมชื้นออกมาแล้ว "คุณแน่ใจใช่ไหมมินตรา ว่าอยากเล่นบทนี้กับผม"

"มินไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อนเลยค่ะ ตีอีกสิคะพี่หมอ ตีให้แรงกว่าเมื่อกี้เลย มินอยากรู้ว่าพี่หมอจะดุได้สักแค่ไหน"

เพียะ!

เข็มขัดหนังฟาดลงมาบนผิวฉันอย่างแรง