2 อย่าใช้มีดเลยน้า

"อ๊า หมอเท็นขา ซี๊ดดด" ฉันครางออกมา เสียงตัวเองสั่นพร่า ร่างกายบิดเร่าอยู่บนเตียงนอนสลัวๆ มือฉันขยับปรนเปรอตัวเองรัวเร็ว สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่หน้าจอมือถือ นิยายอีโรติกสืบสวนเรื่องบำบัดรักฉบับวายร้ายยังเปิดค้างไว้

"ลงโทษมินเลยนะค้า หมอเท็นขา อ๊า" ฉันร้องขอออกมา สมองจินตนาการไปไกลว่าตัวเองคือมินตรา ภรรยานิสัยเสียที่กำลังโดนศัลยแพทย์หนุ่มจับมัดและลงโทษ

"โรคหัวใจนี่น่ารำคาญจริงๆ เลยโว้ย" ฉันสบถกับตัวเองอย่างหงุดหงิด อายุแค่ยี่สิบสี่แท้ๆ แต่อาการป่วยนี่ทำให้ฉันมีเซ็กส์ที่ชอบในชีวิตจริงก็ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องมานอนปลดปล่อยความต้องการและรสนิยมผ่านตัวหนังสือ

"อ๊ะ เสียวสุดๆ ซี๊ดดด" ฉันสูดปาก ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างแรง ความรู้สึกสุขสมถึงขีดสุด

"อึ่ก...โอ๊ย เจ็บหน้าอก" ฉันร้องลั่นห้อง ความเสียวซ่านเมื่อกี้หายวับไปทันที มันกลายเป็นความเจ็บแปลบตรงหน้าอกข้างซ้าย หัวใจฉันเต้นรัวและเร็วเกินพิกัด มันกระตุกถี่ๆจนน่ากลัว

"หายใจไม่ออก อื้อ..." ฉันพยายามสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ อ้าปากสูดอากาศ แต่มันว่างเปล่า มือที่ขยับอยู่เมื่อกี้หมดแรงตกลงข้างลำตัว ภาพเพดานห้องตรงหน้าเริ่มเบลอ แล้วทุกอย่างก็มืดสนิทลง

"เย็นจัง ที่นี่ที่ไหนเนี่ย" ฉันพึมพำออกมา แผ่นหลังสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกเตะจมูก ฉันพริบตาถี่ๆ แสงไฟสีขาวสว่างจ้าส่องลงมาแยงตาจนต้องหยีตาลง

"ทำไมขยับมือไม่ได้" ฉันออกแรงยกมือขึ้นมาบังแสง แต่ไม่ได้ผล ข้อมือทั้งสองข้างถูกดึงรั้งไว้ ฉันก้มมองดู ข้อเท้าฉันก็ด้วย มันถูกรัดติดกับเตียงด้วยสายรัดหนังเส้นหนา

'เมื่อกี้เรากำลังช่วยตัวเองอยู่ในห้องนอนไม่ใช่รึไง แล้วทำไมมาโผล่ที่นี่ได้' ฉันคิดในใจพลางหันมองซ้ายมองขวาอย่างมึนงง รอบด้านมีแต่ผนังปูนเปลือย ถาดสแตนเลสข้างๆ มีเครื่องมือแพทย์วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ฉันหันขวับไปมองตรงหน้า ผู้ชายร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขน สวมแว่นตาขอบทอง กำลังยืนถือมีดผ่าตัดเบอร์สิบเอ็ดจ้องฉันอยู่

"หมอเท็น" ฉันหลุดปากเรียกชื่อเขาออกไป โครงหน้าคมคาย แววตาเย็นชา ท่าทางสุขุมแต่ดูคุกคามแบบนี้ เขาคือหมอเท็นในนิยายไม่มีผิด ฉันก้มลงมองตัวเอง เสื้อเชิ้ตที่ใส่อยู่ถูกปลดกระดุมออกจนเห็นเนินอก

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ไม่มีรอยแผลเป็นนี่นา ฉันสำรวจหน้าอกตัวเอง รอยแผลผ่าตัดหัวใจจากร่างเดิมไม่มีอยู่เลย หัวใจฉันตอนนี้ก็เต้นจังหวะหนักแน่น สม่ำเสมอ ไม่เจ็บหน้าอก ไม่เหนื่อยหอบเลยสักนิด ฉันพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวในหัว

หรือว่าเราทะลุมิติเข้ามาในร่างของมินตรา นางร้ายในนิยายที่กำลังจะถูกผ่าทั้งเป็น

"ฟื้นแล้วสินะครับ มินตรา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นเรียบๆ

หมอเท็นขยับตัวเข้ามาใกล้ฉัน เขากดปลายมีดผ่าตัดแหลมคมลงบนผิวเนื้อตรงไหปลาร้าของฉัน สัมผัสเย็นเฉียบของใบมีดทำเอาฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"อ๊ะ" ฉันอุทานออกมาเบาๆ แต่ข้างในมันตื่นเต้นจนท้องน้อยปั่นป่วนไปหมด

นี่มันฉากสำคัญชัดๆ ฉากที่หมอเท็นจับได้ว่ามินตราแอบคบชู้ เลยลากลงมาในห้องใต้ดินเพื่อชำแหละ กรี๊ดดดด ฉันกรีดร้องในใจ

"คุณคิดว่าผมจะโง่ให้คุณหลอกไปถึงเมื่อไหร่ครับ" หมอเท็นก้มลงมาจ้องหน้าฉัน แววตาเขาซ่อนความเจ็บปวดกับความแค้นเอาไว้มิดชิด "ผมให้คุณทุกอย่าง แต่คุณกลับเลือกไอ้สวะนั่น วันนี้ผมจะลอกคราบความสกปรกของคุณออกให้หมด ค่อยๆ กรีด ค่อยๆ ดูคุณทรมานจนกว่าคุณจะขาดใจตาย"

เขาขยับปลายมีด เตรียมจะกรีดลงบนผิวฉันจริงๆ

เดี๋ยวก่อน ถ้าหมอเท็นฆ่ามินตราตรงนี้ เขาต้องซ่อนศพ แล้วสุดท้ายเขาก็จะถูกตำรวจจับติดคุกตลอดชีวิต แล้วคุกกี้ล่ะ ฉันคิดทบทวนเนื้อหาในนิยายอย่างรวดเร็ว 'คุกกี้ สุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์แสนรู้ที่หมอรักมากๆ มันจะตายเพราะไม่มีใครให้อาหาร มันต้องรอคอยเจ้าของกลับมาจนขาดใจอยู่หน้าบ้านแน่ๆ ไม่ได้นะ คุกกี้จะตายไม่ได้

"ด่ะ เดี๋ยวก่อนค่าพี่หมอ หยุดก่อน" ฉันแหกปากร้องลั่น เสียงฉันไม่ได้มีความกลัวเลยสักนิด ปลายมีดของเขาชะงัก หมอเท็นเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ เขาจ้องมองฉันด้วยแววตาแปลกใจ

"ทำไมถึงจ้องหน้าผมด้วยสายตาแบบนั้น ปกติคุณต้องร้องไห้ฟูมฟาย ด่าทอ หรือไม่ก็ดิ้นรนหนีตายสิ" เขาถามเสียงเรียบแต่ยังคงจ้องฉันไม่วางตา "จะขอร้องอ้อนวอนตอนนี้มันสายไปแล้วครับมิน ผมเตรียมยาระงับปวดไว้แล้ว คุณจะได้มีสติรับรู้ทุกรอยกรีด"

"มินไม่ได้จะขอร้องให้พี่หมอปล่อยมินไปค่ะ" ฉันสวนกลับทันควัน ร่างกายขยับบิดไปมา เสียดสีกับเตียงอย่างลืมตัว "แต่มินเพิ่งตาสว่าง มินผิดไปแล้ว มินตาบอดเองที่มองไม่เห็นความดีของพี่หมอ ดันไปคว้าไอ้ผู้ชายห่วยแตกพรรค์นั้น"

หมอเท็นขมวดคิ้วมุ่น แววตาเขาสับสนขึ้นมาทันที

"คุณกำลังเล่นละครอะไรอีก มินตรา คิดว่าพูดแบบนี้แล้วผมจะใจอ่อนเหรอ"

"มินไม่ได้เล่นละครค่ะ พี่หมอลงโทษมินเถอะนะคะ มินสมควรโดนลงโทษ" ฉันรีบพูดรัวเร็ว สายตาก็จ้องมองมีดในมือเขาสลับกับมองใบหน้าหล่อๆ ของเขา "แต่พี่หมออย่าใช้มีดเลยน้าา ถ้าพี่หมอฆ่ามิน พี่หมอก็ต้องกลายเป็นฆาตกร ต้องโดนตำรวจจับติดคุก แล้วถ้าพี่หมอติดคุก ลูกคุกกี้ของเราจะอยู่ยังไงล่ะคะ"

"ใครจะพาคุกกี้ไปเดินเล่น ใครจะให้ขนมคุกกี้ตอนเย็น คุกกี้ต้องตายแน่ๆ เลยค่ะพี่หมอ"

บรรยากาศในห้องใต้ดินเงียบกริบลงทันที หมอเท็นยืนนิ่งอึ้งไปเลย มือที่จับมีดผ่าตัดค้างเติ่งอยู่กลางอากาศแบบนั้น เขากำลังคิดทบทวนคำพูดของฉันอยู่แน่ๆ

"คุณเกลียดคุกกี้หนิ เคยเตะมันด้วยซ้ำเวลาที่ผมไม่อยู่" เขาพูดขึ้นมาในที่สุด สายตายังคงจับจ้องที่หน้าฉันอยู่ "แล้วทำไมจู่ๆ วันนี้ถึงมาห่วงคุกกี้จนยอมรับความผิด คุณ เป็นบ้าอะไรไป"