อย่าเกรงกลัว

เสียงเอะอะโวยวายแต่เช้าตรู่บ่งบอกว่าตอนนี้ในจวนหยางอ๋องวุ่นวายแค่ไหน แต่คนที่ร่างกายอ่อนแอแทบไม่อยากเปิดเปลือกตา!!

ตึก ตึก ตึก

“พระชายา แย่แล้ว!! คนของฝ่าบาทนำกำลังพลมายึดเวรคืนทรัพย์ ตอนนี้ท่านอ๋อง…เอ่อ กำลังถูกคุมตัวเอาไว้!!“

”แล้วยังไงต่อหล่ะ“

ตื่นมาก็มีเรื่องเลย คนที่ยังจับต้นชนปลายไปถูกถอนหายใจเหนื่อย

”อะ เอ่อ พวกเราเพียงแต่อยากให้พระชายากลับไปตระกูลเก่าและตัดขาดความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับหยางอ๋องเจ้าค่ะ!!“ นางเค้นยิ้มประมวลความรู้สึกทุกอย่างก่อนมองคนสนิทของแม่สามีนิ่งๆ

“เจ้าเห็นข้าเป็นคนเช่นไร? ข้าเป็นคุณหนูที่ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่บนหอคอย จนไม่อาจผ่านความทุกข์ยากได้งั้นหรือ” สาวใช้ส่ายหน้าน้ำตาปริ่มจะไหล ข่าวลือเรื่องบุตรสาวคนโตของท่านโหวสกุลมู่มีมายาวนานใครบ้างไม่รู้ว่าบุตรตรีผู้นี้ถูกแม่เลี้ยงกลั่นแกล้งมานับไม่ถ้วน!!

“ไปบอกแม่สามี และสามีของข้า วางใจเราจะไปอย่างมีศักดิ์ศรี และเราจะกลับมาอย่างสมเกียรติ อย่าได้…เกรงกลัวต่อความดี!!” เพียงเท่านั้นสาวใช้เหมือนมีพลังฮึกเหิม

“ให้ข้าช่วยท่านเปลี่ยนชุดเถอะเจ้าค่ะ” นางส่ายหน้า

“ไปดูแลแม่สามีข้าให้ดี อย่าให้ใครทำให้บาดเจ็บ” ทันทีที่สาวใช้หันหลังออกไปนางเปิดระบบดูพบว่ายามนี้หมดเวลาในการป้องกันจวนหยางอ๋องแล้ว

“เอาไว้ข้าจะมาทบทวนระบบ ตอนนี้พื้นที่ในมิติยังเหลืออีกกว้าง ขอยาฟื้นฟูร่างกายให้ข้าที” แม้ระบบจะแจ้งเตือนให้นางแช่น้ำพุวิญญาณแต่มันไม่มีเวลาขนาดนั้น นางรับยาฟื้นฟูร่างกายมา1เม็ด ก่อนจะพบว่าร่างกายดีขึ้นแค่25%ของระดับป้องกัน จึงเรียกน้ำพุวิญญาณออกมา1แก้ว ดื่มมันลงไปทั้งที่ไม่แน่ใจว่ามันจะช่วยได้หรือไม่

“ดี!! ดีขึ้นมาหน่อย เปิดแผนที่เก็บสมบัติ อย่าให้ใครเอาของๆสามีข้าไปได้!!” คิดไม่ผิดที่ตัดสินใจดื่มน้ำพุ นางมีเรี่ยวแรงและรู้สึกว่าร่างกายคล่องตัวขึ้น เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมองดูแผนที่รีบอาศัยความวุ่นวายที่คนในจวนกำลังวิ่งวุ่น เมื่อรู้ว่าคนของทางการกำลังจะมาถึงอย่างเร่งรีบ นางอาศัยจังหว่ะชุลมุลลัดเลาะไปตามทางด้วยความสนุกสนาน คล้ายกับกำลังเล่นเกมส์เก็บของ

”เริ่มที่ห้องการคลัง“ นางตรงเข้าไปพบสมุหบัญชีกำลังรุกรี้รุกรนเตรียมเอกสาร

”ท่านอา“ นางเรียกด้วยคำยกย่องจนชายสูงวัยหันมามองอย่างตกใจ

“พระชายา!!“

”หากอยากรอด ควรเอาของกินไปติดตัวไว้ ต้องถูกเนรเทศเหมือนกัน เดินทางไกลโข ไปเอาของกินไปซ่อนในถุงผ้าข้างกำแพงข้าเตรียมไว้ให้แล้ว“ ท่าทางลังเลนั้นนางไม่สนแบบมือขอกุญแจทันที

”อย่างไรก็ต้องถูกริบสมบัติ ไม่สู้ข้าควรหาของมีค่าติดตัวไปช่วยทุกคนหรือ” นางเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นเขากำกุญแจแน่น ก่อนจะถอนหายใจและหรี่ตามอง

“ข้าจะปล่อยท่านให้อดตายไปสะ!! อย่างไรจะไม่สนใจท่านแน่นอน!!” ดวงตาน่ากลัวนั่นทำเขารีบยื่นกุญแจให้

“รีบไปจัดการของสำคัญของตนเอง ไป!!” เมื่อได้กุญแจมานางรีบเปิดและเดินซอยเท้าเร็วๆลงไปทางที่เชื่อมต่อไปห้องใต้ดิน มองดูสมบัติมากมายอย่างหมายมั่น

“ตระกูลหยางหามาอย่างยากลำบากพวกเจ้าเป็นใครกันถึงอยากได้โดยไม่ชอบธรรม!!”