สามีข้าถูกพิพากษา2

สตรีผู้นั้นมอบรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะประคองนางเข้ามาในจวนที่กว้างใหญ่

“วันนี้ต้องขออภัยทั้งๆที่ขอเลื่อนงานแต่งออกไปแล้ว แต่จวนมู่ยังคงยืนยันว่าจะส่งตัวเจ้าสาววันนี้ ข้าจึงต้องมาต้อนรับเจ้าคนเดียว ส่วนอี้เฉินนั้น…” เมื่อแม่สามีเงียบไปนางพยักหน้าเข้าใจ

“คงมีหลายสิ่งให้พระสวามีของข้าต้องจัดการ ที่สกุลมู่ส่งข้ามาวันนี้เพราะว่า…หวังให้ข้าต้องโทษไปกับสกุลหยาง” หยางเหยียนซีตกใจยกมือขึ้นปิดปาก

“ทั้งๆที่ยังเป็นเพียงข่าวลือแท้ ๆ “ เสียงบ่นพึมพำทำเยี่ยนฟางยกยิ้ม

”หากคนเราหมายใจให้เป็นดั่งหวัง แน่นอนว่า…พวกนั้นย่อมมองถึงการไกลเอาไว้ก่อนเจ้าค่ะ“

“จวนหยางอ๋องนี้ข้าไม่ได้มีตำแหน่งไท้เฟย หรือกุ้ยเฟย เพราะเป็นเพียงฮูหยินของหนิงกวนโหว เจ้าวางตัวกับข้าปกติเถอะ” เพราะสกุลหยางถูกแต่งตั้งเป็นทหารชั้นโท แต่เป็นสกุลฝั่งมารดา ไม่ใช่นามสกุลฝั่งบิดาของหยางอี้เฉิน แม้ว่าต้นตระกูลของสามีนางจะกระทำความดีความชอบมาตั้งแต่รุ่นปู่ บิดา และรวมถึงหยางอี้เฉินก็ตาม เรื่องนั้นยังเป็นความลับพร้อมกับการหายตัวไปของบิดาหยางอี้เฉิน

การได้รับตำแหน่งอ๋องจึงไม่ได้ถูกแต่งตั้งเพราะเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่แต่งตั้งเพราะเป็นทายาทหนิงกวนโหว แม่ทัพอันดับหนึ่งต่างหาก(บิดาของหยางอ๋องเป็นแม่ทัพอันดับหนึ่งของใต้หล้า เมื่อมีทายาท ฮ่องเต้เห็นความดีความชอบมอบตำแหน่งอ๋องให้สามีของนางสืบทอด ทดแทนที่ บิดา และบรรพบุรุษที่สละตนเองตายในสนามรบตอนรวมแผ่นดิน)

แม้ว่าเหตุการในตอนนั้นจะไม่มีใครพบศพ แต่เวลานับสิบปี ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าแม่ทัพอันดับหนึ่งของใต้หล้าถูกฆ่าศึกฆ่าตายพร้อมน้ำศพไปทำลายร่วมกับคนในกองทัพคนอื่นๆ

“สามีข้าทำความดีมานับไม่ถ้วน เขาเลื่องลือเรื่องการรบ และปกป้องแผ่นดินทอง สักวันต้องผ่านพ้นพายุนี้ได้เจ้าค่ะ”

ในความทรงจำเหมือนจะบอกแค่ว่าถูกเนรเทศแต่ไม่ได้ถูกถอดยศ นั่นหมายความว่าฝ่าบาทยังมีความเมตตาอยู่บ้างกระมัง

“ข้าเองก็หวังเช่นนั้น เจ้าเข้าไปพักเสียหน่อย รอให้หยางอี้เฉินกลับมา…” นางส่ายหัวก่อนยกยิ้ม

“พิธีการพวกนี้ข้าทำคนเดียวได้ ป่านนี้สามีข้าคงยุ่งอยู่กับการหาหลักฐาน เอาเป็นว่า…ข้าจะเคารพฟ้าดิน ไหว้บรรพบุรุษ ให้จบธรรมเนียมจากนั้น…ถือว่าเสร็จสิ้นพิธีการแต่งงาน” เพราะความกังวลยังฉายชัดในดวงตาทุกคน นางจะดันทุรังจะจัดงานรื่นเริงไม่ใช่เรื่องดี ทำพิธีคนเดียวไม่ตาย นางทำเพื่อให้บรรพบุรุษรับรู้ ฟ้าดินรับรู้ก็พอ