สามีข้าถูกพิพากษา

ตลอดทางที่เกี้ยวถูกยกมายังจวนอ๋อง ไม่มีเสียงยินดีโห่วร้อง ในเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่เพียง1เค่อ คนพวกนั้นสั่งการให้ยกเกี้ยวออกจากบ้านเดิมทันที พร้อมกับอากาศที่หนาวเหน็บ มีเพียงเสียงเดินของคนหามเกี้ยวฝ่าความมืดไปเท่านั้น จนกระทั่งถึงหน้าจวนอ๋อง

“เรียนคุณหนู พวกข้าส่งได้เท่านี้หมดหน้าที่แล้ว จากนี้คุณหนูใหญ่เป็นคนของหยางอ๋อง เป็นสะใภ้สกุลหยาง ไร้ความเกี่ยวข้องกับสกุลมู่ อย่าได้…พาเรื่องร้อนใจกลับจวนโหวเด็ดขาด!!” เสียงพูดที่อยู่นอกเกี้ยวทำนางบิดปากยิ้ม มือเล็กๆเปิดม่านออก มองสาวใช้ที่กำลังจะเดินจากไป

“เดี๋ยว!!” คนพวกนั้นชะงักเท้าก่อนหันมามองด้วยความตกใจ

“มะ ไม่ใช่ว่า…ท่านร่างกายอ่อนแอจนลุกไม่ไหวงั้นหรือ!!” นางยิ้มในผ้าคุมหน้า มองสตรีสูงวัยและบ่าวรับใช้ในจวนอ๋องเดินออกมาอย่างเร่งรีบ

“ใบยืนยันการสมรสของข้ากับท่านอ๋องอยู่ไหน!!” สาวใช้นางหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล ชี้นิ้วไปที่ถุงผ้าสีแดงส่งๆ

”หึ!!ดี ทุกอย่างชัดเจน ข้าเป็นคนของหยางอ๋องแล้วจริงๆ“ นางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สาวใช้พวกนี้ขมวดคิ้วสงสัย

”ทำความเคารพข้าในฐานะพระชายา!!“ เสียงสั่งเฉียบขาดทำคนมาใหม่แปลกใจ พากันหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูจวน เพื่อดูเหตุการ

”จะเจ้า!! หึ!!สามีเจ้าจะถูกปลดอีกไม่กี่วัน เจ้ากล้าวางอำนาจ!!“ นางดึงผ้าคุมหน้าทิ้งก่อนออกจากเกี้ยวแต่งงาน มองดูขบวนแต่งงานแบบทรุดโทรมแล้วส่ายหน้า

”แล้วตอนนี้สามีข้าโดนปลดหรือยัง สกุลมู่ที่แสนร่ำรวย ไม่มีสินเดิมมาให้ข้าสักหีบ แถมยังส่งสาวใช้ปลายแถวมายิ่งเป็นการไม่ให้เกียรติหยางอ๋อง สามีข้ายังไม่ถูกพิพากษาว่าผิด เจ้า…ละเลยที่ต่ำที่สูง มีโทษไม่รู้หรือ!!“ ผลัก!! นางเตะขาข้างนึงของสาวใช้จนล้มลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้านาง

”เรียกข้าว่า…พระชายาหยางอ๋อง เดี๋ยวนี้!!“ ท่าทีที่เปลี่ยนไปของคุณหนูใหญ่ทำผู้คนแตกตื่นสาวใช้เห็นแววตาดุดันภายใต้ความมืดรีบเรียก

”พระ พระชายา บ่าวทูลลา!!“ พูดจบก็วิ่งหนีหัวสุกหัวสุนกันออกไป ไม่เอากลับไปแม้แต่เกี้ยวมงคลนี้

”พระชายาเยี่ยนฟาง“ เสียงเรียกแผ่วเบาของสตรีที่แต่งกายด้วยผ้าเนื้อดีเรียกสตินางกลับคืน จากที่มองคนพวกนี้วิ่งหนีนางสลับสายตากลับมาทันที

”ลูกสะใภ้คาระวะท่านแม่สามี“ เพราะระบบที่ขึ้นระบุบนหัวของคนผู้นั้น บอกตำแหน่งได้อย่างดีว่านี่คือ หยางเหยียนซี แม่สามีของนาง

…ค่าความใจดี90% ยืนยันไม่มุ่งร้ายต่อเยี่ยนฟาง…มีระบบมาดีแบบนี้สินะ!!