บทนำ บิดาตัวร้ายที่โคตรหล่อ

บทนำ

บิดาตัวร้ายที่โคตรหล่อ

ดวงตากลมโตเบิกโพลงเมื่อเห็นบุรุษท่วงท่าสง่างามเดินตรงมายังสระน้ำพุร้อนกลางแจ้งที่หญิงสาวกำลังแช่ตัวอยู่ อารามตกใจทำให้ ‘มู่หย่าถิง’ รีบเร้นกายแอบหลังโขดหิน ใบหน้าซีดเผือดลอบมองบุรุษรูปร่างสูงโปร่งด้วยความหวาดหวั่น

จำได้ว่าตนเองกำลังนอนกลิ้งเกลือกอ่านนิยายตอนจบพลางดูดชานมไข่มุกไปด้วยอย่างเอร็ดอร่อย แต่เพราะนอนกินแถมยกขาพาดหัวเตียงจึงทำให้ไข่มุกติดคอตาย รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในสระน้ำพุร้อนแปลกตาเสียแล้ว

‘เหตุการณ์แบบนี้คุ้นๆ ฉันทะลุมิติมาแน่ๆ ไม่อยากจะเชื่อเลย!’

หญิงสาวนิ่วหน้ากวาดตามองไปรอบๆ อย่างสังเกต ในนิยายที่นางเพิ่งอ่านจบกล่าวถึงสระน้ำพุร้อนแห่งจวนกู้กั๋วกงเอาไว้ว่าเป็นสระกลางแจ้งที่รายล้อมไปด้วยดอกเหมยแดงกว่าหลายร้อยต้น เมื่อเย็นย่ำดวงอาทิตย์กำลังลาลับขอบฟ้า จังหวะที่แสงสีทองตกกระทบลงบนผิวน้ำนั้นยิ่งงดงามจนแทบลืมหายใจ

‘ทะ...ที่นี่คือจวนกู้กั๋วกง ถะ...ถ้าเช่นนั้นบุรุษผู้นั้นคงเป็น ‘กั๋วกงกู้ห่าวเฉิน’ บิดาของตัวร้ายในนิยายที่ฉันเพิ่งอ่านจบงั้นหรือ! ’

ยกมือขึ้นปิดริมฝีปากเอาไว้แน่นด้วยความรักตัวกลัวตาย เพราะในนิยายบรรยายเอาไว้ว่าพระรองตัวร้ายในนิยายมีนิสัยโหดเหี้ยม ใจดำอำมหิต ชอบเสพเลือดและเสียงกรีดร้องของเหยื่อราวกับเสพงานศิลปะ

ซึ่งแน่นอนว่านิสัยโฉดชั่วของพระรองตัวร้ายทั้งหมดล้วนได้มาจากบิดาของเขาทั้งสิ้น นั่นหมายความว่าผู้ที่ร้ายที่สุดก็คือบิดาของตัวร้ายอย่างไรเล่า!

หญิงสาวคิดหาทางหนีไปจากสระน้ำพุร้อนแห่งนี้ ทว่าจังหวะที่กำลังจะขยับกายหลบหนี ข้อมูลของร่างนี้ก็ไหลเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว ราวกับยัดเยียดฉายภาพความทรงจำให้นางได้รับรู้แม้นางจะไม่ต้องการก็ตาม

‘มู่หย่าถิง’ คือบุตรสาวเพียงคนเดียวของ ‘รองแม่ทัพมู่’ ผู้ล่วงลับ นางถือกำเนิดได้เพียงสามวันมารดาก็เสียชีวิต ทิ้งบุตรสาวตัวน้อยเอาไว้เบื้องหลัง นับแต่นั้นรองแม่ทัพมู่ก็เลี้ยงดูบุตรสาวมาอย่างตามใจ ทำให้มู่หย่าถิงมีนิสัยเอาแต่ใจ โมโหร้าย ปากร้าย ใจร้าย ต่อหน้าผู้คนเสแสร้งเป็นดอกบัวขาวบอบบางน่าสงสาร แต่ลับหลังผู้คนกลับทำร้ายร่างกายสาวใช้ราวกับเป็นกระโถนรองรับอารมณ์

สิบปีก่อนรองแม่ทัพมู่ได้ช่วยชีวิต ‘กู้กั๋วกง’ เอาไว้ ก่อนตายเขาได้ฝากฝังบุตรสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจให้กู้กั๋วกงช่วยเลี้ยงดูจนกว่านางจะมีคู่ครองที่ดี ยามนั้นมู่หย่าถิงเป็นเด็กหญิงแก่แดดที่มีอายุเพียงแปดปีเท่านั้น นางก้าวเข้ามาในฐานะบุตรสาวบุญธรรมของกู้กั๋วกง แต่ทุกลมหายใจของนางกลับคิดแต่จะปีนเตียงบิดาบุญธรรมมาโดยตลอด

นั่นเป็นเพราะเพียงพบหน้ากู้กั๋วกงห่าวเฉิน เด็กหญิงก็หลงรักใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาเย็นชา และท่าทางไร้หัวใจ หมายมั่นว่าตนเองจะเติบโตขึ้นเป็นนายหญิงของจวนกั๋วกง มั่นหน้าว่าความใกล้ชิดจะสามารถพิชิตใจ หลอมละลายหัวใจน้ำแข็งที่แสนเย็นชาให้กลับมาเต้นเร่าด้วยจังหวะรักอันร้อนแรงอีกครั้ง

แต่ผ่านมาสิบปีแล้ว...

นอกจากมู่หย่าถิงจะไม่สามารถละลายหัวใจของกู้กั๋วกงได้ แม้แต่หางตากู้กั๋วกงยังไม่คิดชายตาแลนางเลยสักครา ยิ่งนางเข้าหาเขายิ่งหนีห่าง หนักเข้าก็แทบไม่กลับจวน ในหนึ่งปีกลับจวนไม่ถึงห้าครั้ง

แต่ครั้งนี้กู้กั๋วกงกลับมาอยู่ที่จวนหลายวันเพราะต้องใช้น้ำพุร้อนในการรักษาบาดแผล และมู่หย่าถิงหมายใช้จังหวะนี้ยัดเยียดตัวเองเป็นฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงด้วยวิธีสกปรก

‘ฉิบหายแล้ว! ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้าย!’

มู่หย่าถิงผู้มีชื่อเหมือนนางร้ายในนิยายยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความชอกช้ำใจ ก่อนจะค่อยๆ ชะโงกหน้าไปดูว่าเวลานี้กู้กั๋วกงทำอะไรอยู่ เพราะตามเนื้อหาในนิยายร่างเดิมได้ลอบวางยากำหนัดในน้ำชาของกู้กั๋วกง

จากนั้นก็มาดักรออยู่ที่นี่ เพราะเป็นช่วงเวลาที่กู้กั๋วกงจะต้องมาแช่ตัวเพื่อรักษาบาดแผลจากการต่อสู้กับคนเถื่อน ซึ่งน้ำพุร้อนแห่งนี้มีฤทธิ์ในการสมานแผลให้หายเร็วขึ้น

มู่หย่าถิงได้ตระเตรียมข้ออ้างเอาไว้ว่า นางหกล้มจนเป็นแผลที่หัวเข่า จึงได้มาแช่ตัวที่สระน้ำพุร้อน จากนั้นก็ถูกบิดาบุญธรรมล่วงเกินจนเสื่อมเสีย

‘เขาอยู่ตรงนั้น! ให้ตายเถอะเขาเป็นบิดาของตัวร้ายที่โคตรจะหล่อเลย ทรงแด๊ดดี้ขยี้ใจมาก ฮือ...แพ้มาก แพ้ผู้ชายทรงแด๊ดดี้จนใจสั่นไปหมดแล้ว!’

กู้ห่าวเฉินยืนกางแขนให้บ่าวรับใช้ชายถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก ยามเมื่อสายลมเย็นพัดพากลีบดอกเหมยแดงกระทบเรือนกายส่งให้เขายิ่งดูงามสง่าน่าหลงใหล

“ไปเถอะ แล้วอย่าให้ใครมารบกวนข้า”

“ขอรับท่านกั๋วกง”

บ่าวรับใช้ค้อมกายรับคำสั่งก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบเฉียบ กั๋วกงจึงเปลื้องอาภรณ์ตัวในด้วยตนเองเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันรัดอกเอาไว้ ส่วนช่วงล่างเหลือเพียงกางเกงสีขาวตัวในตัวเดียว

จินตนาการได้เลยว่าหากกางเกงตัวนี้เปียกน้ำ คงทำให้อะไรๆ ที่ซ่อนอยู่ในกางเกงปรากฏแก่สายตาอย่างไม่ต้องสงสัย

‘บ้าเอ้ย! มันใช่เวลามาคิดลามกเหรอ หนีสิ! หนีเอาตัวรอดเดี๋ยวนี้เลย!’

มู่หย่าถิงส่ายหน้าแรงๆ สลัดความคิดลามกออกจากสมอง ก่อนจะค่อยๆ แหวกว่ายสายน้ำจากหลังโขดหินเพื่อไปขึ้นสระอีกฝั่งหนึ่งอย่างเงียบเฉียบ ทว่าการเคลื่อนไหวของนางกลับทำให้กู้กั๋วกงรู้ถึงการแอบซ่อนตัวอยู่

“ใคร!”