บทที่ 5 ท่านพ่อโปรดอย่าวู่วาม

บทที่ 5

ท่านพ่อโปรดอย่าวู่วาม

เรียวปากที่บวมเจ่อจากการถูกบดจูบตั้งแต่คราแรก ถูกจูบจ้วงบดบี้จนเรียวปากผิดรูป บุตรสาวบุญธรรมถึงกับหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เรือนกายอ่อนยวบไร้ซึ่งเรี่ยวแรงขัดขืน

“อึก อื้อ...”

หญิงสาวพยายามปัดป้องผลักไส นางตั้งใจว่าจะกัดปากเขาอีกครั้ง แต่ทว่าคนตัวโตกลับรู้ทันเขาผละริมฝีปากออกแล้วจูบไซ้ไปตามนวลแก้มและลำคอระหง ฝังรอยจูบรุนแรงขบกัดไปตามนวลเนื้อขาวผุดผาดดั่งสัตว์ร้ายกระหายราคะ

“ยะ...หย่าถิงเจ้าตัวหอมเหลือเกิน”

กู้กั๋วกงสูดกลิ่นกายหอมดั่งมวลบุปผาด้วยความลุ่มหลงมัวเมาพร้อมกับลมหายใจหืดหาด ยิ่งได้กลิ่นกายหอมแรงกำหนัดก็ยิ่งพลุ่งพล่านยากจะต้านทาน ลมหายใจของเขาหาดห้วงซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเทิ้มราวกับมิอาจควบคุม

จุมพิตแรงรุกเร้าจูบไซ้อย่างหื่นกระหายดั่งสัตว์ป่า ส่งผลให้มู่หย่าถิงทั้งหวาดกลัวทั้งหวามไหวไปในคราเดียวกัน

“ทะ...ท่านพ่อ จะ...จะรังแกข้าหรือ”

หญิงสาวพยายามร้องประท้วงหมายให้เขาได้สติ เพราะถึงอย่างไรนางก็มีศักดิ์เป็นบุญบุญธรรม เป็นบุตรสาวของผู้มีพระคุณ อีกทั้งเขายังเกลียดชังสัมผัสจากสตรี ละ...แล้วทำไมเขาจึงจูบจ้วงราวกับตายอดตายอยากเช่นนี้เล่า!

‘นี่มันอะไรกันเนี่ย! ตามเนื้อเรื่องในนิยายมันไม่ใช่แบบนี้นะ กู้กั๋วกงจะต้องต่อว่าที่ข้าวางแผนสกปรกล่อหลอกให้เขาตกหลุมพราง แล้วข้าก็ต้องร้องไห้โวยวายป่าวประกาศกับทุกคนในจวนกั๋วกงให้รับรู้ว่าข้าถูกกู้กั๋วกงรังแก เพื่อเป็นการบีบบังคับให้เขารับผิดชอบด้วยการแต่งงาน

ตะ...แต่นี่มันอะไรกัน

เขาจูบข้าถึงสองครั้งแล้วนะ จากเนื้อเรื่องเดิมอธิบายแค่สัมผัสแตะต้องตัวเล็กน้อย แต่นี่ไม่เรียกว่าเล็กน้อยแล้ว อีกนิดข้าจะสูญเสียพรหมจรรย์แล้ว ใครก็ได้ช่วยด้วย!’

“อื้อ...”

หญิงสาวตกใจเมื่อจู่ๆ ร่างของนางก็ถูกอุ้มขึ้นจากสระน้ำพุร้อนอย่างรวดเร็ว ร่างบอบบางถูกโยนลงบนพื้นหญ้าทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อเรือนกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามหนันแน่นทาบทับลงมาอย่างไม่รอช้า

“ท่านพ่อ ดะ...เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ”

ดูเหมือนว่าเนื้อเรื่องจะเลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว ไม่ว่ามู่หย่าถิงจะพยายามห้ามปรามอย่างไร แต่กู้กั๋วกงกลับหูดับ เขาจูบไซ้ไปตามร่างกายของนางอย่างหื่นกระหาย

“หย่าถิงข้าต้องการเจ้า ข้าทนไม่ไหวแล้ว”

เรียวปากร้อนจูบไซ้กัดลงบนหัวไหล่ของหญิงสาว ทั้งจูบดูดและกัดจนเป็นรอยแดงระเรื่อ ก่อนจะเลื่อนปากร้อนครอบครองเต้าหวานเอาไว้เต็มคำ ปากและลิ้นดูดเลียเกี่ยวกระหวัด ในขณะที่มือหนาสากกระด้างฟอนเฟ้นบีบบี้อย่างแรง

‘ระบบ! เกิดเรื่องแล้ว! ระบบช่วยด้วย!’

หญิงสาวพยายามร้องหาระบบให้เขาช่วยเหลือ หากปล่อยไว้แบบนี้นางได้ตกเป็นของกู้กั๋วกงจริงๆ แน่ ตอนนี้กู้ห่าวเฉินดูไม่มีสติเอาเสียเลย เขาดูเหมือนสัตว์ป่าที่ขับเคลื่อนทุกอย่างโดยสัญชาตญาณ

‘ระบบโว้ย! ระบบได้ยินข้าหรือไม่ ระบบ!’

ตะโกนร้องในใจจนสุดเสียง แต่เมื่อระบบไม่โผล่มามิหนำซ้ำมือหนากระด้างยังล้วงลึกกอบกุมบุปผาอวบอูมของนางเอาไว้เต็มมือ เขาบดบี้ถูไถเมล็ดสวาทของนางอย่างไม่ออมมือยังผลให้ร่างกายขับของเหลวสีใสออกมาจากช่องแคบชื้น

“อะ...ฮึก ทะ...ท่านพ่อหยุดนะ!”

ไม่ได้การแล้ว! ซวยแล้ว! คราวนี้นางจึงตะโกนออกมาเสียงดังลั่นมิได้เรียกหาระบบในใจอีกต่อไป

“ระบบช่วยข้าด้วย!”

ริมฝีปากร้อนลามเลียลงบนทรวงอกสล้างกลมกลึงที่เวลานี้ฝ่ามือใหญ่ของเขาไม่อาจกอบกุมเจ้าก้อนนี้ได้มิด เขาบีบได้เพียงครึ่งหนึ่ง นมนิ่มๆ ยิ่งบีบแรงเนื้อนมยิ่งปลิ้นออกมาตามง่ามนิ้วชวนให้หลงใหล

“หย่าถิงเจ้าบอกว่าข้ารังแกเจ้ามิใช่หรือ ข้าก็จะทำให้คำพูดของเจ้าเป็นความจริง ใช่แล้วเวลานี้ข้ากำลังรังแกเจ้า”

“ทะ...ท่านพ่อ ปะ...โปรดอย่าวู่วามเจ้าค่ะ”

ใบหน้าของหญิงสาวแดงระเรื่อ นางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของกู้กั๋วกง ดวงตาที่เหมือนสัตว์ป่าที่กำลังขับเคลื่อนไปตามสัญชาตญาณ นางปะติดปะต่อได้ในทันทีว่าพลังวิเศษตัวหอมของนางเมื่อผสมกับฤทธิ์กำหนัด คงกลายเป็นสิ่งกระตุ้นเร้าให้กู้กั๋วกงขาดสติเป็นแน่

“ยะ...อย่านะเจ้าคะท่านพ่อ”

หญิงสาวหอบหายใจแรง น้ำเสียงกระเส่าเมื่อเขาใช้นิ้วบดขยี้เมล็ดสวาทระรัว ในขณะที่ท่อนเอ็นใหญ่ยาวของเขาถูไถเบียดต้นขาของนางอย่างน่าหวาดหวั่น

‘เสร็จแน่ๆ คราวนี้ไม่รอดแน่!’

มู่หย่าถิงรู้สึกเหมือนถูกระบบทรยศ ยามที่นางพยายามเรียกหามันกลับไม่โผล่หัวออกมา

‘ไอ้ระบบระยำเฮงซวย!’

สบถด่าในใจออกไปก่อนจะเหลือบมองไปรอบๆ กายอย่างพยายามหาตัวช่วย ก่อนที่มือเล็กบอบบางจะคว้าท่อนไม้เอาไว้ได้ แล้วทุบลงบนท้ายทอยของบิดาบุญธรรมเต็มแรง

ผลัวะ!

“มะ...มู่หย่าถิง!”

กู้กั๋วกงนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะสลบเหมือดไปในทันที

“เกือบไปแล้ว”

หญิงสาวรีบผลักคนตัวโตที่นอนทับร่างนางเอาไว้ ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนหอบหายใจแรงด้วยความหวาดหวั่น สัมผัสของกู้กั๋วกงเป็นอันตรายต่อเยื่อพรหมจรรย์มากจริงๆ แม้การนอนกับเขาจะไม่มีทางเสียเปรียบแน่ๆ เพราะเขาทั้งหล่อ รวย กล้ามแน่น

แต่อารมณ์ของเขาที่ถูกฤทธิ์กำหนัดและพลังตัวหอมของนางปลุกเร้ารุนแรงเหมือนสัตว์ป่าเกินไป หากปล่อยให้ทำเลยเถิดเขาคงทำนางเจ็บตัว เผลอๆ จีจี้ของนางคงแหกถ้าเขาทำนางโดยไม่ถนอมเพราะแท่งหยกของเขาใหญ่ยาวเหลือเกิน

“เฮ้อ...”

หญิงสาวรีบคว้าเสื้อผ้าของชายหนุ่มที่ข้างโขดหิน มาคลุมแกนกลางกายเบื้องล่างของกู้ห่าวเฉินที่ยังคงแข็งตั้งชี้โด่เอาไว้ ก่อนจะรีบวิ่งหนีกลับเข้าจวน

แผนการที่ตั้งใจจะโวยวายให้เขารับผิดชอบแต่งงาน คงต้องพับเก็บไปก่อน เพราะหากโวยวายออกมาตอนนี้คงมีความผิดฐานพยายามฆ่ากู้กั๋วกงแน่ๆ ปล่อยไว้แบบนี้อีกไม่นานเดี๋ยวคนรับใช้ก็คงมาเจอ

คิดพลางรีบวิ่งไปยังป่าด้านหลังที่นางซ่อนเสื้อผ้าเอาไว้ สวมใส่อย่างรวดเร็วแล้วรีบวิ่งกลับเรือนนอนของตน ระหว่างทางก็พยายามส่งเสียงเรียกหาระบบไปด้วย แต่ไม่ว่านางจะเรียกหาสักกี่ครั้ง ก็ไร้การตอบกลับโดยสิ้นเชิง

‘ไอ้ระบบระยำ!’