โปรดรักษาชีวิตเอาไว้

“ไปเถอะกว่าจะถึงค่ายทหารแม่ทัพเว่ย เจ้ากับข้าต้องเดินทางอีกครึ่งราตรี” นางเดินเข้าไปที่โรงครัวก่อนมองทุกคนด้วยแววตาอ่อนแสง แต่ละคนอ่อนแรงเหลือเกิน

“คืนนี้ข้ามีเรื่องต้องไปทำ นำข้าวขาวพวกนี้หุงเป็นข้าวแข็ง ไม่ต้องต้มเป็นโจ๊ก หมูน้ำค้างนี้ผัดกับผักที่เราปลูกไว้เยอะหน่อยไม่ต้องประหยัด มื้อต่อไปข้าจะหาอาหารมาให้อีก แล้วก็…ดูแลท่านย่าให้ดี พรุ่งนี้ข้าอาจกลับช้าหน่อย” นางบอกกับแม่นมหวัง คนในจวนนี้เหลือไว้เพียงพวกที่ทำงานถวายชีวิตเท่านนั้น นางจึงวางใจหากต้องออกจากบ้าน

“คุณหนูรอคุณชายรองกลับมาก่อนไม่ดีหรือเจ้าคะ” แม่นมหวังรีบสั่งคนให้เข้าครัวโดยเร็ว เพราะคุณหนูก็อ่อนแรงจากการอดอาหารเช่นกัน นางต้องมีอะไรตกถึงท้องก่อน จากนั้นจึงจับจูงคุณหนูใหญ่ของนางออกมาพูดคุย หรงเฟยส่ายหัวก่อนยื่นบางอย่างให้

“จดหมายนี้ให้เจ้ารอง บอกเขาว่ารอข้าที่นี่ ทั้งเมียและลูก รวมถึงครอบครัวของเมียเจ้ารองก็ให้รออยู่ที่นี่ หนีไปแบบไม่รู้ทิศทางยากจะรักษาชีวิตให้รอด อย่างน้อยในจวนมีบุรุษมากหน่อยย่อมวางใจกว่า” น้องชายของนางเป็นบัณฑิตที่กำลังจะสอบเป็นผู้พิพากษา แต่ทุกอย่างคลาดเคลื่อนเพราะสงคราม

ความสงสารเมียรัก หลังจากรู้ข่าวว่าศึกสงครามเริ่มรุนแรง จึงพานางไปหาบิดามารดาที่เมืองหู่เยว่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ออกเดินทางไปพร้อมร่างเดิมเมื่อ5วันก่อน คาดว่าน่าจะกลับมาราวๆวันนี้

“แต่คุณหนูไปคนเดียวจะมีภัย“ นางยกยิ้มให้แม่นมหวังคลายกังวล

”ข้าพอรู้จักสหายแถวนี้อยู่บ้าง เรื่องเดินทางไม่ใช่ปัญหา ข้าห่วงแต่ว่า…ชาวบ้านจะแตกระแหงกันไม่ยอมสามัคคี“ ตอนนี้สงครามเริ่มรุนแรงจนโจษจั่น ชาวบ้านบางคนเดินทางออกไปแล้ว โดยจะไปทิศไหนก็ยังไม่รู้นางจึงกังวลเช่นนี้

”นั่นสิเจ้าคะ“ หวังเพ่ยฮวาหน้าเศร้าจนหรงเฟยเห็นใจนัก

”ทุกคนต้องรอด มีข้าอยู่ทั้งคนอย่าได้เป็นกังวลนยไป“