โปรดรักษาชีวิตเอาไว้2

”ทุกคนต้องรอด มีข้าอยู่ทั้งคนอย่าได้เป็นกังวลไป“

หลังจากอิ่มท้อง นางและกระรอกน้อยจึงพากันออกเดินทาง โดยให้รถม้ามาส่งถึงแค่กลางเขา และสั่งให้กลับไปช่วยกันดูแลสตรีในจวน เนื่องจากข้างหน้าเป็นผาสูงชัน นางคิดว่าไม่อยากเสีี่ยงกับเส้นทางที่เล็กจนไม่แน่ใจว่ารถม้าผ่านได้หรือไม่

“ข้าฟังเจ้าบอกเล่าเรื่องราวมาตลอดทาง เจ้าไม่เมื่อยบ้างหรือ” ดีที่เธอมีกระรอกน้อยคอยแนะนำหลังจากสั่งให้รถม้ากลับไปนางก็เดินเท้าต่อ สำหรับคนที่ออกกำลังกายมาตลอดอย่างร่างเดิมที่เตรียมตัวรอนาง นี่มันไม่เหนื่อยสักนิด

“ไม่ขอรับ ตอนข้ารอท่านอยู่ที่นี่ ไม่มีใครคุยด้วยสักคน พอมาเจอท่านมันดีจะตาย” นางหัวเราะเสียงใส

“เช่นนั้นเจ้ามีชื่อหรือไม่” เจ้ากระรอกเงียบไปจนนางต้องเอียงหน้ามามองว่ายังเกาะอยู่บนบ่าของนางแน่หรือ?

“ไม่มีหรอกขอรับ ข้าเป็นสัตว์ของเทพก็จริง แต่ข้ายังไม่มีเจ้านายเสียหน่อย ท่านเป็นเจ้านายข้าท่านตั้งชื่อให้ข้าได้” นางพยักหน้ารับก่อนจะนึกชื่อให้

“ไป๋เจี๋ยน เจ้าชื่อไป๋เจี๋ยน นามรองว่าเสี่ยวไป๋ก็แล้วกัน!!” แรงกระโดดเล็กๆด้วยความดีใจทำนางหัวเราะสดใส อย่างน้อยในโลกใหม่ใบนี้นางก็ไม่เดียวดายจนคิดหาวิธีจะกลับไป จนไม่สนใจแก้ไขบางสิ่ง

“นางพูดกับสัตว์ตัวน้อยนั่นหรือ แต่เหตุใดพวกเราไม่ได้ยินเสียงตอบกลับกันเล่า” คนที่ซุ่มดูอยู่บนหุบเขากระซิบถามกันอย่างตื่นเต้น

“ส่งคนไปรายงานท่านแม่ทัพ นางไม่น่าใช่ข้าศึก คงเป็นชาวบ้านหลงมาแถวนี้ ข้าอยากรู้ว่า…จะให้จับเป็นหรือจับตาย!!”