โปรดรักษาชีวิตเอาไว้3

นานนับ2ชั่วยามกว่านางจะลงมาจากหน้าผา ซ้ำยังมองเห็นค่ายทหารอยู่ลิบๆ

“อีกนานหรือไม่” นางยกน้ำที่เตรียมไว้ขึ้นมาดื่ม หลังนั่งพักที่เชิงเขา พร้อมทั้งเทใส่ถ้วยน้อยให้เจ้ากระรอกด้วย ก่อนทั้งคู่จะแกะห่ออาหารที่แม่นมหวังเตรียมเอาไว้ให้มานั่งกิน

“ราวๆ3หลี่ขอรับ แต่พักก่อนดีกว่า แถวนี้น่าจะไม่มีข้าศึกเพราะอยู่ในอนาเขตของแม่ทัพเหว่ย” นางพยักหน้ารับ นั่งกินข้าวอย่างสบายใจ

พรึบ ฉิ่ง!!

ร่างหนาของบุรุษที่แต่งตัวมอมแมม ไม่รู้ว่าเดินมาจากทิศทางใด ล้มลงตรงหน้านางแต่คนที่ระแวดระวังทุกอย่างชักดาบเล่มเล็กออกมาป้องกันตัว

“ท่านเป็นใคร!!” นางยกผ้าขึ้นมาปิดบังใบหน้าไว้ถึงครึ่ง

“ข้า เป็นคนจร อยากจะมาขอพึ่งใบบุญท่านแม่ทัพ แต่คง เดินต่อไปไม่ไหวแล้ว ข้าหิวเหลือเกิน” นางมองอย่างชั่งใจก่อนจะเห็นว่าเขาไม่มีอาวุธ นางที่ชั่งใจอยู่นาน มองอาหารของตัวเอง ก่อนจะเอาอาหารในห่อตักแบ่งใส่ใบไม้ที่เช็ดทำความสะอาดและนำไปวางให้เขา ส่วนตัวนางถอยออกมาไกลหลายฉือ

”ขอบใจแม่นาง ข้ากินได้แน่หรือ“ นางมองคนที่ผมเพ้ารุงรัง หน้าตาเปอะเปื้อนแล้วเห็นใจ

”กินเถอะ อาหารจากจวนข้าเอง“ นางมองหากระรอกพบว่าบัดนี้กระโดดเข้ามาอยู่ในถุงผ้าที่ข้างเอวของนางเรียบร้อย ทั้งยังปิดปากสนิท จนนางอยากถามว่าคนนี้ไว้ใจได้หรือไม่

”มีกลิ่นไอความอำมหิตและเด็ดเดียว แต่ไม่เจอกลิ่นไอความชั่วร้าย“ เหมือนเข้ามาอยู่ในใจ เสียงเล็กๆนั่นรีบตอบนางทันที

“เจ้าอ่านใจข้าได้หรือ?” นางลองถามในใจแต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา

”ช่างเถอะ รีบกินรีบเดินทางต่อ“ นางจัดการอาหารตรงหน้าของตัวเองก่อนยกน้ำขึ้นดื่ม ไม่ลืมที่จะแบ่งน้ำให้เขาด้วย

”แม่นาง ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้ ไม่ทราบว่าท่านจะไปที่ใด“ นางลังเลนิดหน่อย แต่คิดว่าเขาไม่มีท่าทางคุกคามจึงตอบไปเพราะคิดว่าคงเอาตัวรอดจากสงครามมาเช่นกัน

”ข้าจะไปขอพบท่านแม่ทัพเหว่ย มีเรื่องที่ยิ่งใหญ่ต้องแจ้งแก่เขาโดยเร็ววัน“ คนจรนั่นพยักหน้า

”เรื่องสงครามที่ร้อนระอุจนล้มตายนับร้อยงั้นหรือ“ นางหันมองก็พบว่าเขายกยิ้มคล้ายเยาะเย้ย

”ครอบครัวข้าตายหมด จนเหลือข้าคนเดียว!! สงครามไม่เคยปรานีใคร ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ล้วนขอมาพึ่งใบบุญท่านแม่ทัพทั้งนั้น“ นางก้มหน้าลงเมื่อเห็นท่าจะจริง ก่อนมองไปที่ค่ายทหารอย่างใช้ความคิด

”เพราะเป็นเช่นนั้น และข้าเห็นอนาคต จึงอยากมา…ช่วยพวกเขาให้พ้นความตาย“ นางยังคิดไม่ตกว่าจะอธิบายเช่นไรให้อีกฝ่ายไม่กังขาหากเจอหน้ากันจริงๆ ไม่ใช่ว่านางจะต้องดาบของเขาตายเสียก่อน!!

”ยากเกินไป มันใกล้เข้ามาจนแทบจะ…ทะลวงเข้าไปจับคนบัญชาการไม่ได้ นอกจากจะสู้จนตัวตาย“ นางส่ายหัว

”ข้ามีวิธี ข้าเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า หากท่่านอยากรอด ก็รออยู่แถวนี้ ข้าจะพาท่านไปด้วย แต่ระหว่างนี้ท่านโปรดรักษาชีวิตเอาไว้เถิด!!“