ข้ามมิติ2

เสียงจอกแจก จอแจทำคนที่นอนหลับใต้ต้นไม้รู้สึกตัวตื่น กระรอกน้อยสิ่งรอบตัวเธออย่างดีใจ

“เจ้าตื่นแล้ว ฉู่เฉียวคนใหม่ผู้มาโปรด” เจ้ากระรอกวิ่งวนพร้อมตะโกนดีใจ แต่เหมือนกับว่าจะไม่มีใครได้ยินนอกจากเธอเอง เพราะผู้คนยังคงเดินจับจ่ายซื้อของกันขวักไขว่

“พูดได้หรือ แต่เรียกข้าใหม่เถอะ เมิ่งหรงเฟย ฉู่เฉียวไม่มีในโลกนี้” เธอรู้สึกอ่อนแรง ยกมือขึ้นมามองสำรวจด้วยก็แน่ใจว่าตอนนี้เธอผ่านมายังอีกมิตินึงแล้ว ก่อนจะคลานไปที่ลำธารข้างตัว ชะโงกคอมองในแม่น้ำ พบว่าใบหน้าเธอเหมือนเดิม แต่มอมแมมนิดหน่อย การแต่งกายก็เปลี่ยนไป แต่เข้ากับที่นี่ดี

“พูดได้ แต่มีเจ้าเพียงคนเดียวที่ได้ยิน ตกใจหรือไม่” นายส่ายหน้าก่อนยกยิ้ม

“ตอนนี้ใกล้สงครามหรือยัง” เพราะพึ่งมาอยู่จึงไม่รู้อะไรทั้งนั้น นางตอบพร้อมถอยกลับไปนั่งพิงต้นไม้ดังเดิม

“ความรู้สึกหมดแรงนี้คืออะไรกัน” นางพยายามเคลื่อนไหวให้น้อยที่สุด

“ราวๆ15วันก็จะเริ่มลุกโชนไปทั่วใต้หล้าแล้วหล่ะ แต่เพราะตอนนี้แม่ทัพเมิ่งยังไม่กลับมา ส่วนที่จวนเจ้ามีข้าวเพียงหยิบมือ แต่มีคนอยู่ราวๆ10คน อดอยากก็ไม่ใช่เรื่องแปลก” นางพยักหน้าเข้าใจ

ใน15วันต่อจากนี้ต้องช่วยคนพวกนั้นข้ามไปยังดินแดนที่จะปลอดภัยให้ได้ ส่วนจะเป็นที่ไหนนางค่อยคิดอีกที

“ช่วยเขาได้หรือไม่” นางแบบมือเจ้ากระรอกน้อยก็วิ่งขึ้นมาก่อนจะถามเสียงเบา

“ช่วยใคร คนบ้านเมิ่งหน่ะหรือ” นางพยักหน้า

“ร่างเดิมเก็บสมบัติไว้เยอะพอดู จริงๆเจ้าเองก็มีมิตินะ แต่แค่ว่า ทำไมมันยังไม่มาก็ไม่รู้สิ!!”

“พาข้าไปช่วยพวกเขาที ต้องเริ่มเลย เวลามีน้อยเกินไป!!”