ข้ามมิติ

ดวงตากลมโตที่มองไปยังฝั่งตรงข้าม ยามไกด์สาวแนะนำว่าฝั่งนั้นเคยเป็นสถานที่แบ่งแยกดินแดน จู่ๆก็รู้สึกลมหอบใหญ่ปะทะเข้าหน้า

“ความรู้สึกเสียใจนี่คืออะไร เหมือนกับว่าสัมผัสกันใกล้ชิดอย่างนั้นแหละ!!“

”ฉู่เฉียว ช่วยครอบครัวข้าด้วย เจ้าคือความหวังสุดท้าย“

โคร้มมม

”คนจมน้ำ!! ช่วยด้วยคนจมน้ำ!!“

วูบ

”เจ้ามีเวลาเพียง15วัน จงช่วยเหลือคนบ้านเมิ่ง แล้วกลับมาที่นี่ หากไม่ทัน เจ้าจะติดอยู่ที่นั่นตลอดกาล!!“

ห้องที่มืดสนิทเธอนอนอยู่นิ่งไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้แม้จะรับรู้ทุกอย่าง ภาพต่างๆในยุคโบราณไหลเวียนจนน้ำตาหยาดเล็กไหลออกหางตา

“ข้าจะใช้ชีวิตที่โลกใหม่แทนเจ้า ฉู่เฉียวฝากครอบครัวข้าด้วย” สตรีที่หน้าคล้ายนางเหมือนคู่แฝดนอนอยู่เคียงข้างนางก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปตามแสงไฟ นางรีบทะลึ่งตัวลุกขึ้นนั่งก่อนรั้งเอาไว้

“เดี๋ยวก่อน!!” สตรีผู้นั้นหันกลับมามองนางพร้อมใบหน้าที่แสนเศร้า

“ฝากครอบครัวฉันด้วย หวังว่า…เธอจะรักษาสัญญา” ฉู่เฉียวน้ำตาอาบหน้าต่อให้ทำใจให้ชินแต่ก็ยากจะหักห้ามใจจริงๆ

“ข้าจะรักษาสัญญา” ร่างเล็กเดินออกไปจนเลือนหายทิ้งไว้เพียงฉู่เฉียวที่อยู่ในห้องที่มืดสนิท

“หนูน้อย เจ้าคิดจะทำอะไร เวลา15วันไม่จำเป็นต้องฝากใคร” เสียงทุ้มต่ำยังเอ่ยถาม

“เวลาของหนูที่โลกนั้น หมดลงแล้วค่ะ หมดลงในเวลา20ปีพอดี สตรีผู้นั้น…ไม่ได้อยู่ในร่างของหนูแต่เขา…จะดูแลพ่อแม่และคุณยายหนูได้” เธอตอบตามที่ยายเคยบอก เพราะคนในครอบครัวจะทำใจรักคนอื่นที่ไม่ใช่ลูกหลานสาวตัวเองได้อย่างไร และเธอมั่นใจ…ร่างเธอถูกเก็บไว้ในที่ที่ควรจะอยู่แล้ว

“ถ้าอย่างนั่น จงดิ้นรนมีชีวิตต่อไปให้ดี ให้สมกับ…เทพเจ้ามอบหมายหน้าที่ให้เจ้า”