ไม่ปล่อยใครไว้สักคน

คำพูดของลู่หลินคนที่เคยก้มหน้ายอมรับการติเตียนของบ้านสามีทำทุกคนในที่นี้อ้าปากค้าง รวมถึงเสิ่นอู๋หลัวที่แม้ใบหน้านิ่งเฉยแต่แววตากลับแสดงออกถึงความประหลาดใจ

“คุณแม่อยากให้หนูหย่ากับเขาใช่ไหมคะ? คนที่บอกว่าแม่ไก่ออกไข่ไม่ได้ก็ไร้ประโยชน์จริงๆแล้ว…มันเป็นที่หนูออกไข่ไม่ได้หรือคุณแม่ไม่ต้องการให้ออกไข่กันแน่” คนที่หน้าซีดเผือกพยายามฝืนร่างกายที่เจ็บปวดจากการแท้งลูกมองหน้าแม่สามีด้วยแววตานิ่งเฉย

“ฉะ ฉันไปทำแกตอนไหน!! แกทำตัวเองทั้งนั้น!!” มุมปากซีดขาวกดยิ้มลึกก่อนจะสูดลมหายใจกลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหลเพราะสงสารชีวิตน้อยๆที่เสียไปโดยไม่รู้เรื่องราว

“ถ้าอย่างนั่น ในน้ำชาหนูที่แม่ให้ป้าหวังเอามาให้ ทำไมถึง มีน้ำหญ้าฝรั่นถึง7ส่วนหล่ะคะ” แม่สามีอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก สายตาของลู่หลินมองถิงถิงที่ควรเป็นนางเอกของเรื่องนิ่ง ก่อนจะส่งสายตาไปที่กระเป๋าใบที่เธอสะพายมา

หญิงสาวอีกคนก็พกความฉลาดมาเต็มเปี่ยม รีบหยิบกระเป๋าใบนั้นเปิดดูและยื่นชวดน้ำให้พยาบาลสาว ไม่นานเสียงโวยวายก็ดังมาจากหมอเจ้าของใข้

“ยานี้อันตรายมาก ทำไมถึงมีผสมอยู่ในชาของคนท้องหล่ะคับ!!” คำถามนั้นทำทุกคนแสดงออกถึงความตรึงเครียด แม่สามีแข้งขาอ่อนถอยไปนั่งที่โซฟา เพราะไม่คิดว่าคนที่อ่อนแออย่างสะใภ้ใหญ่จะกล้าเอาเรื่องเธอ ส่วนน้องสาวสามีเตรียมจะเดินออกไปในตอนที่ทุกคนไม่สังเกตุ

“น้องสามี หยุดอยู่ตรงนั้น!!” เท้าที่สวมส้นสูงชะงัก พร้อมกับที่สายตาของอู๋หลัวจ้องมองน้องสาวเขม่ง

“บัตรเงินเดือนสามีฉัน เมื่อไหร่เธอจะคืน กระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้า เป็นเงินที่ได้จากในส่วนที่สามีฉันให้ไว้ใช้ ต่อหน้าเขาเธอตอบมาสิ เมื่อไหร่…จะคืน!!” ลู่หลินไม่รอเวลาให้เธอเจ็บช้ำไปมากกว่านี้ ตอนนี้ไหนๆก็อยู่กันพร้อมหน้าแล้ว เธอจะเก็บให้ครบทุกคน!!

“พี่ใหญ่คะ เรื่องนั้นฉันอธิบายได้นะ!!” เมื่อเห็นว่าสายตาคมดุที่คนเป็นพี่มองมาน่ากลัวแค่ไหน น้องสาวสามีรีบเกาะแขนเขาทันที

“อธิบายมาสิ ทุกวันนี้เธอได้เงินเดือนจากการทำงาน จากคุณพ่อ มันก็ยังรู้สึกไม่พอหรือไง!!” คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่า อู๋หลัวกระชากกระเป๋าออกมาก่อนเห็นบัตรเอทีเอ็มใบเล็กที่เขียนชัดเจนว่าเป็นเล่มที่เขาให้ภรรยาไว้ใช้จ่าย มือหนากระชากมันออกก่อนถอนหายใจ

“ทั้งๆที่รัฐบาลประกาศให้ประชาชนใช้จ่ายอย่างประหยัด แต่เธอกลับใช้ของฟุ่มเฟือย ถ้าเป็นเงินเธอเองพี่เคยยุ่งหรือไง!!” เสียงนั้นราวกับระเบิดลง ใครบ้างไม่รู้ ลูกชายคนโตตระกูลเสิ่นพูดน้อยต่อยหนัก เพราะต้องคุมคนหลายร้อยคน รอยยิ้มบนหน้าแทบจะไม่มี ยิ่งตอนนี้ไม่ต้องพูดถึง รังสีอำมหิตระบายออกรอบตัวเขา จนแม่สามีมหาภัยยังไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยช่วยลูกสาวสุดที่รัก

“คุกเข่าลง!! คำนับขอโทษพี่สะใภ้เธอเดี๋ยวนี้!!”