ให้ทั้งหมด

แม้แต่พ่อสามียังไม่คัดค้าน ชีวิตของน้องสามีที่เคยรังแกเธอมาตลอดจะเลือกอะไรได้

ตุบ!!

ลีีอิ่งที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ร้องไห้น้ำตานองหน้า คุกเข่าลงอย่างยากจะขัดขืน

“พี่สะใภ้ใหญ่ค่ะ ฉันขอโทษค่ะ” เห็นสายตาเชือดเฉือนของพี่ชายจำใจต้องพูดออกมา

“พะ พอแล้วๆ อู๋หลัวน้องมันยืมนิดๆหน่อยๆเราก็คนกันเองทั้งนั้น” ไฉ่หงรีบเข้ามาประคองลูกสาว พร้อมพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ

“เรื่องยาในน้ำชาของลู่หลินหล่ะคับ แม่จะว่ายังไง” ตอนนี้เธอไม่พูดปล่อยให้สามีที่แสนเย็นชาจัดการตามเรื่องที่ควรทำ

“โถ่ว เรื่องนั้นต้องสืบไล่เรียงมา แม่บ้านหวังอาจทำผิดพลาด แม่จะกลับบ้านไปตรวจสอบเอง อู๋หลัว งานในกองทัพลูกยุ่งมาก คนเป็นแม่จะทำร้ายลูกได้ยังไง นั่นก็หลานในใส้” ลู่หลินรู้อยู่แล้วว่าแม่สามีกลับดำเป็นขาวได้ เธอมองคนที่ขึ้นชื่อว่าสามีคล้ายคนแปลกหน้า แม้แต่ตัวเขาเองยังใจกระตุกวูบ

“เรื่องนั้นผมผิดเอง ผมทำงานจนลืมถามไถ่ ผม…” เธอยกมือขึ้นห้ามให้เขาพูด ก่อนจะมองหน้าเขานิ่ง เป็นครั้งแรกที่ทุกคนมองออกว่าลู่หลินคนนี้ไม่เหลือความรู้สึกโหยหา รักไคร่สามีอย่างที่ผ่านมา

“ฉันต้องการหย่า การหย่าของเรามันคงพอจะชดใช้ชีวิตน้อย ๆที่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกได้…“ คนในที่นี้ใจหาย มีเพียงแม่สามีที่กลั้นยิ้มจนมุมปากกระตุก

”อู๋หลัว หน้าที่สามีของคุณบกพ่องมาก คุณแต่งฉันเข้ามาแล้วผลักฉันเข้าสู่ครอบครัวที่เห็นฉันเป็นคนจนๆคนนึง หรือคุณจะเถียงว่าคุณไม่รู้ว่าแม่คุณดูถูกและกลั่นแกล้งฉันแค่ไหน”

“ผมคิดแค่ว่าแม่อยากสอนคุณให้อยู่ในสังคมนี้ได้” คำพูดทื่อๆนั่นออกจากปากผู้ชายแข็งกระด้างไม่ทำเธอแปลกใจนัก

“แต่ฉันทนไม่ได้ ลูกฉันต้องตาย เพราะการลองใจโง่ๆ ฉันเดินทางไปขอความช่วยเหลือจากคุณหลายสิบครั้ง แต่คุณไม่เคยอยู่ตรงนั้นเลย เราหย่ากันเถอะ!!” คำพูดที่ไร้เยื่อใยยังไม่เด็ดขาดเท่าแววตา ปลายเท้าหนาเดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางไม่มั่นคงเหมือนเคย

“ลู่หลิน” เสียงนั้นทุ้มต่ำและแหบพล่าคล้ายอยากอ้อนวอนแต่ทำไม่เป็น

“สมบัติของคุณ ต้องแบ่งให้ฉันครึ่งนึง ในฐานะที่…ฉันทนทุกข์กับแม่คุณมามากเกินไป” เรื่องอะไรเธอต้องไปแต่ตัว แม้ในนิยายพี่สะใภ้ใหญ่จะไปแต่ตัวแต่ไม่ใช่เธอ คนที่เคยเป็นเด็กกำพร้ามาก่อนรู้ดีว่าการไม่มีเงินมันลำบากแค่ไหน

“ไม่ได้นะ!! แบ่งเงินให้มันไม่ได้!!” ไฉ่หงที่เคยยิ้มเยาะตอนเธอบอกจะหย่า บัดนี้รีบเข้ามาร้องห้ามอย่างรนราน

“หนูไปเรียกร้องเงินคุณแม่ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” เธอเลิกคิ้วถามด้วยท่าทียียวน ก่อนจะหันมามองสามี ไม่สนใจเสียงโวยวาย

“แต่นั่นมันเงินลูกฉัน!!”

“คุณหยุดสักทีเถอะหน่า!! การหย่าร้างของหัวหน้าระดับกองพันของอู๋หลัวมันไม่ส่งผลดีต่อลูกเราหรอกนะ คุณรังแกจนลู่หลินทนไม่ไหว ในกรมต้องสอบสวนอู๋หลัวแน่นอน!!” คำพูดของพ่อสามีทำไฉ่หงที่ร้อนรนหยุดอยู่กับที่

“จะ จริงหรอ?” เธอถามคล้ายตกใจ แต่อู๋หลัวกลับยืนนิ่ง

“เห็นทีว่าจะไม่ได้ พรุ่งนี้เราย้ายเข้าบ้านพักทหารกันเถอะ คุณไม่ต้องทนอยู่บ้านพ่อแม่ผมอีก” อู๋หลัวพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาเมินต่อรอยร้าวบนหน้าเธอ แววตาโกรธจัดของลู่หลินคนในที่นี้ไม่มีใครเคยเห็น

“ถ้าไม่หย่า ก็เอาเงินมา เอามาทั้งหมด!!” เขาหยิบกระเป๋าเงินสีดำออกมา ดึงเงินสดหลายพันหยวนยื่นให้เธอ รวมถึงแหวนทอง ที่อยู่บนนิ้ว

“ให้เธอทั้งหมด!!”

งงเรื่องยศอู๋หลัวไหมคะ อู๋หลัวมียศระดับหัวหน้ากองพัน เที่ยบเท่าพันโท

ส่วนพ่อสามี เป็นผู้บัญชาการระดับสูงประมาณนายพลค่ะ