เริ่มจากใครก่อนดี

กลิ่นยาคละคลุ้งรอบตัวทำร่างที่หลับไหลของสะใภ้คนโตตระกูลเสิ่นเริ่มรู้สึกตัว แต่เสียงพูดคุยที่อยู่ไม่ไกล ทำลู่หลินไม่ยอมลืมตา ยังรักษาท่าทางนอนนิ่งๆไว้ได้อย่างดีเยี่ยม

“เรื่องส่งข่าวให้เสี่ยวหลัวหน่ะ ยังไม่ต้องหรอก ทำงานก็ยุ่งจะตายอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้เราๆก็จัดการกันเองได้”

“แม่คับ ที่พี่สะใภ้ใหญ่เป็นก็หนักหนา สภาพจิตใจคงแย่เหมือนกัน เรื่องนี้ควรจะบอกพี่ใหญ่สักหน่อย”

“จะบอกทำไมกัน!! เมียแท้งลูกหมายความว่าไม่รู้จักดูแลตัวเองให้ดี แม่บอกอาหลัวแล้วตอนพามันกลับมาหน่ะ สะใภ้ใหญ่อยู่ชนบทมาก่อนทำงานแลกตั๋วข้าว ลูกคิดดูสิอาเฉิน ร่างกายแบบนี้ไม่เหมาะจะอุ้มท้องอยู่แล้ว“ คุณนายเสิ่นยังเถียงลูกชายคนรองอย่างเอาเป็นเอาตาย อย่างไรก็จะไม่ให้รายงานเรื่องนี้ไปถึงหูเสิ่นอู๋หลัวที่ตอนนี้อยู่ในกรม

”แม่พูดถูกแล้ว สะใภ้ใหญ่ดูแลตัวเองไม่ดี ชีวิตมันว่างมากหรือไงถึงเอาแต่ไปตามผัวที่กรม ใช้ไม่ได้ๆ“ ลูกสาวคนเล็กของตระกูลเสิ่นที่กำลังจะแต่งงานอีกไม่กี่วันพูดสอดขึ้นมาบ้าง

”เลิกเถียงกันเถอะ เขาสามีภรรยากัน จะทุกข์จะสุขก็ต้องบอก เซี่ยเฉินรายงานไปที่อู๋หลัวให้เขามาเยี่ยมลู่หลิน ส่วนคุณ…ลองตอบคำถามผมมาสักคำ ทำไมถึงให้คนรถกลับมาก่อนไม่อยู่รอสะใภ้ใหญ่!!“ เสียงนั้นเรียบนิ่งก็จริงแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

ลู่หลินรู้ดีว่านี่คือพ่อสามีที่เป็นผู้บัญชาการสูงสุด เขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องหยุมหยิมในบ้านนัก ที่มานี่เพราะเป็นเวลาพักแล้วเกิดเรื่องพอดี ลู่หลินรู้เนื้อเรื่องทั้งหมดเพราะพึ่งอ่านผ่านมา แต่เธอจะปล่อยให้บทดำเนินการต่อไปไม่ได้ หากเป็นเช่นในนิยาย สะใภ้ใหญ่ที่ตอนนี้เป็นเธอ คงต้องนอนตายข้างถนน!!

”ขอน้ำ..“ พยาบาลที่ยืนไม่ห่างรีบเข้ามาป้อนน้ำคนป่วยทันที แรงเจ็บปวดบริเวณท้องที่นูนเล็กน้อยทำเธอใจหาย แม้รู้ดีว่าสูญเสียลูกในท้องไปแล้วก็ยังรู้สึกเสียใจแทนตัวละครนี้เดิมลึกๆ

”ฟื้นแล้วหรอแม่ตัวดี!! แกทำอะไรลงไปรู้ตัวไหม!! แกตกเลือดที่หน้าบ้านกำลังจะจัดงานแต่งเป็นเรื่องอัปมงคล แถมยังทำให้เกิดเรื่องร้ายแบบนี้ แกจะรับผิดชอบยังไง!!“ เสิ่นไฉ่หงปรี่เข้ามาหาลูกสะใภ้คนโต ลู่หลินมองคนที่แต่งตัวด้วยชุดกี่เพ้าราคาแพงประดับประดาไปด้วยไข่มุกแล้วรู้สึกเวียนหัว ก่อนจะขยับตัวอย่างยากลำบาก

”แล้วลูกหนูที่เสียไปหล่ะคะ คุณแม่จะรับผิดชอบยังไง!! เพราะที่หนูตกเลือดมันเกิดจากที่คุณแม่ให้คนขับรถกลับไม่ต้องรอหนูไม่ใช่หรอคะ เหตุผลง่ายๆคือคุณแม่บอกว่ารถคันนี้ต้องไปรับญาติที่จะมางานแต่ง ให้หนูหารถกลับเองในเวลาเกือบ6โมงเย็น…“ คำพูดเอื่อยๆของเธอทำไฉ่หงอ้าปากค้าง รวมถึงน้องสาวสามีที่แต่งตัวไม่ต่างจากมารดานัก

มองเลยไปยังเห็นใบหน้าเขียวค้ำของท่านนายพลเสิ่นซิงอี พ่อสามีของเธอก็ยืนอยู่ด้วย ทั้งยังมองภรรยาคู่ทุกข์ด้วยสายตาคมกริบ

“ดีจริงๆ ชาวบ้านลือกันว่าบ้านตระกูลเสิ่นรังแกลูกสะใภ้ นี่มันเป็นจริงอย่างที่เขาพูดหรอเนี่ย ไฉ่หง ผมให้คุณดูแลบ้านก็ใช่ว่าจะจัดการทุกปัญหาแบบรังแกกัน เรื่องนี้…” เสียงที่กำลังจะพูดหยุดชะงักลง เมื่อลูกชายคนโตของบ้านเสิ่นเปิดประตูเข้ามา

“ลู่หลิน” เขาไม่ได้พุ่งเข้ามากอดเธอคนที่เป็นภรรยาที่พึ่งแท้งลูก เขาแค่เรียกชื่อเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยและถอนหายใจ

“จริงๆ เรื่องที่เธอไปกองพันนั่นฉันไม่อยู่ ไปตรวจตราด้านนอกมา เรื่องนี้ฉันมีส่วนผิด” ลู่หลินเค้นยิ้มก่อนกวาดตามองทุกคน

“เป็นถึงนายทหารระดับสูง ละเลยหน้าที่สามีจนภรรยาแท้งลูก แม่สามีกลั่นแกล้งไม่จบไม่สิ้น อู๋หลัว ระยะเวลา1ปีมานี้คุณกลับบ้านแค่4ครั้ง จนกระทั่งฉันท้องคุณรับรู้แต่ไม่จัดการอะไรให้เข้าที่เข้าทาง ฉัน…จะมีคุณไว้ทำไม!!”