สามีสุดเย็นชา

ไม่เคยสักครั้งที่ลู่หลินอยากกรี๊ดเหมือนตอนนี้ เธอเรียกร้องแบบนี้คิดว่าเขาจะด่าว่าที่เธอเอาแต่ใจแต่เขากลับยื่นให้เฉยๆ พร้อมใบหน้าเรียบนิ่ง

“ไม่พอ!!” มือหนาเรียกคนติดตามให้เข้ามา กระเป๋าที่เขาถือไปทำงานประจำถูกยื่นให้ อู๋หลัวล้วงมือลงไปหยิบกุญแจดอกเล็กออกมา

“ในห้องนอนมีอยู่ตู้เดียวยกให้เธอ” ลู้หลินมองกุญแจตาวาวก่อนรับมันมา เธอถือมันอย่างมั่นคง มองดูคนของเขาที่กระซิบบอกบางอย่าง

”ผมต้องไปประชุม“ เธอพยักหน้าให้มองเลยไปยังถิงถิงและเซี่ยเฉิน เพราะหลังจากเธอเข้าโรงบาล มีเพียงถิงถิงที่อาสาเฝ้าไข้ให้

“คุณไปเถอะ ฉัน…ขอแค่ต่อจากนี้งดเยี่ยม ช่วยบอกพยายาลและเจ้าหน้าที่ให้ด้วย” เขาพยักหน้าและเตรียมจะเดินออกไป

“ถ้าเสร็จงานแล้ว ผมจะกลับมาเฝ้า” เธอส่ายหัวเพราะรู้ดีว่าอีกไม่นานเขาจะมีภาระกิจด่วนเข้ามา

”ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้องมีใครเฝ้า คุณน่าจะไม่สะดวกไปอีกหลายวัน“ แม้จะสงสัยแต่ไม่มีเวลา เขามองบิดาก่อนที่ท่านจะพยักหน้าให้

”พวกคุณก็กลับ และห้ามมาวุ่นวายกับสะใภ้ใหญ่อีก ลู่หลินเธอเองก็พักผ่อนให้ดี เรื่องบ้านพักที่ค่ายทหารพ่อสามีคนนี้จะจัดการให้เอง” เมื่อทุกคนออกไปแล้ว ก็เหลือเพียงเซี่ยเฉินและถิงถิง เธอมองทั้งคู่ก่อนนึกอะไรขึ้นได้ มือบางกวักมือนางเอกของเรื่องเข้ามาใกล้

”ถิงถิง งานแต่งของน้องสามีหน่ะ หากเธอไปเธอจะโดนคนพวกนั้นแกล้งนะ“ เสียงกระซิบนี้เซี่ยเฉินไม่ได้ยิน แต่ถิงถิงได้ยินชัดเจน

”พี่สะใภ้ พี่หมายความว่า…”

“ตอนเย็นเธอกลับมาหาพี่ที่นี่ เอาสมุดกับปากกามาด้วย เรื่องที่พี่จะเตือนเธอสำคัญมาก ถ้าไม่เตือนเธอจะเสียลูกเหมือนพี่“ เธอพอแล้วกับการสูญเสีย เนื้อเรื่องนี้มันจะไม่เหมือนเดิมตั้งแต่ที่เธอจัดการแม่สามีแล้ว

พระนางก็ต้องจบดีเช่นกัน จะมาเสียใจอะไรก่อนจบ แล้วค่อยเคลียใจ ไม่มีทางเสียหรอก คนพวกนั้นต้องไม่ได้อะไรจากการรังแกพวกเธอ

หลังจากทุกคนกลับไปแล้ว เธอนับเงินที่อู๋หลัวเอาไว้ให้แล้วยกยิ้ม แม้ร่างกายยังไม่แข็งแรง แต่ยังดีกว่าให้เจ็บตัวไปด้วย คิดหาเงินไปด้วยแบบนั้นเธอจะมีผัวไปทำไมกัน

“ก็เรียกร้องให้มันสมกับที่เสียเวลาแต่งเข้ามาตั้ง2ปี หากยังไม่แต่งคงมีโอกาสทำอย่างอื่น หลังจากนี้ถ้าเป็นหม้ายก็แต่งงานยาก ยิ่ง…อาจจะมีลูกยากอีก เงินเท่านั้นที่ทำชีวิตให้สุขสบายได้”

ตลอดชีวิตในโลกเดิมก่อนข้ามมิติมาในนิยาย เธอคือเด็กกำพร้าที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด ไม่มีคนรวยที่ไหนมารับเลี้ยงดู ไม่มีแม้กระทั่งงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง ทำได้แค่ประคองชีวิตด้วยเงินจากงานพาร์ทไทม์เดือนละไม่ถึง3000หยวน พอเรียนจบมัธยมปลายก็มาถูกรถชนตายอย่างที่เห็น

“มาอยู่ที่นี่การมีชีวิตที่ดีคือสิ่งที่สมควรแล้ว เรื่องผัวหน่ะช่างมันเถอะ ฝืนอยู่ต่อได้ปวดหัวกับแม่ผัวตายเลย”