เนื้อเรื่องจากนี้ไม่มี ด้นสดเท่านั้น!!

บ้านดินหลังไม่ใหญ่แต่ไม่เล็กเกินไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าติงอวี๋หยุดรถลากและช่วยเธอขนของลง เด็กสองคนที่กำลังเอาข้าวให้ไก่มองมาทางนี้อย่างสงสัย

“เป่าเปา อาเหมา นี่อาพวกเธอไง” เสียติงอวี๋บอกเบาๆ เขาวางชะลอมผมไม้ลงที่แคร่หน้าบ้าน เด็กชายและเด็กหญิงวัยไม่น่าจะเกิน5ขวบมองหน้ากันไปมาก่อนจะวิ่งหายไปในบ้าน ลู่หลินจ่ายเงินและบอกให้เขากลับเลย เธอจัดการทางนี้ต่อเอง

ไม่ใช่แค่เด็กสองคนนั้นที่งงงวย เธอเองก็งงเหมือนกัน ทั้งยังใช้สายตาสำรวจรอบๆบ้าน บริเวณรอบๆนี้บ้านดิน2หลังปลูกห่างกันราวๆ5เมตร หลังคากระเบื้องดินเผาที่ยังใหม่เอี่ยมบ่งบอกว่าเจ้าของบ้านพึ่งปรับปรุงไป ดูไม่ได้ซอมซ่อเหมือนบ้านรอบๆ หน้าบ้านมีกรงขังไก่5-6ตัว เลยไปด้านหลังก็เป็นทุ่งนากว้าง

“ลู่หลิน กลับมาจริงๆด้วย!!” เสียงเรียกที่บ่งบอกว่าตื่นเต้นมากมาพร้อมความดีใจ แต่ร่างกายพ่ายผอมทำให้ออกแรงเดินก็เวียนหัวจนต้องนั่งลงที่แคร่ไม้

“พี่ พี่สะใภ้!!” เธอเดาว่าที่คนตรงหน้ารู้จักเธอแบบนี้คงเป็นภรรยาพี่ชาย เมื่อเห็นร่างกายที่ผอมบางและกุมท้องตลอดเธอจึงรีบเข้าไปพยุง

“ทำไมไม่เขียนจดหมายมาก่อนหล่ะ จะได้ให้พี่ตั้วไปรับ“ ร่างกายที่ไม่แข็งแรงดีของพี่สะใภ้อย่างเจียงหลีทำลู่หลินน้ำตาซึม มือที่หยาบกระด้างเพราะทำงานหนักลูบมือบอบบางของเธอไปมา

”ฉันขอโทษนะคะ ขอโทษที่ไปจากที่นี่โดยทิ้งให้ทุกคนลำบาก ฉัน…เอาเวลาไปต่อสู่ให้คนบ้านเสิ่นยอมรับ โดยละเลยคนที่นี่ไป ตอนนี้มีปัญหา ยังแบกหน้ากลับมาอีก“ เธอพอจะเข้าใจตัวละครลู่หลินในระดับนึง

การที่ได้สามีเป็นทหารที่ยศใหญ่พอสมควร ทำให้เลือกจะหันหลังให้หมู่บ้านชนบทที่ใช้ชีวิตลำบาก ยามพี่ชายเขียนจดหมายไปหา ถามสารทุกข์สุขดิบก็เลือกที่จะไม่สนใจ เอาเวลาไปพิสูจน์ตัวเองให้แม่สามียอมรับ เธอผิดพลาดอย่างมหันต์จริงๆ

”ไม่เป็นอะไรเลย 2-3ปีที่เธอไม่อยู่ที่นี่ลำบากมากจริงๆ คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ต้องยกเลิกการเรียนเพื่อกลับมาทำนา ส่งพืชผลให้ทางรัฐบาล ไม่อย่างนั้นก็ได้คูปองมาไม่พอกิน ถ้าเธออยู่คงไม่ได้เรียนต่อ แล้วนี่ไปอยู่ที่โน้นได้เรียนอย่างที่นายพันอู๋หลัวบอกไหม“ ลู่หลินส่ายหน้า

”เป็นฉันเองที่เลือกจะอยู่บ้านดูแลแม่เขา แต่ว่า…มันเป็นความคิดที่โง่เขลามาก ฉันควรเรียนและหาอาชีพติดตัว ยังดีที่ฉันพอจะเย็บผ้าและทำกับข้าวเป็น“ ในโลกเดิมของเธอ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าสอนอาชีพหลากหลาย เย็บผ้า วาดรูป เล่นดนตรี ว่ายน้ำ ปลูกผัก ทำนา เธอทำได้หมด ถึงได้มั่นใจว่ากลับมาที่นี่ก็ไม่ทีทางอดตาย

”ดีแล้วๆ ไว้พี่เธอทำงานอีกหน่อยเก็บเงินซื้อจักรให้เธอรับปะผ้า ว่าแต่…จะอยู่ที่นี่ถาวรเลยไหม“ นั่นสิ!! เธอลืมบอกเรื่องสำคัญ และยังไม่รู้จะเอายังไงต่อแค่กลับมาพักเพื่อจัดการรอเวลาเรื่องคดีฟ้องแม่สามีเท่านั้น

”ฉันหย่ากับเขาแล้วค่ะ จริงๆมาที่นี่เพื่อมาตั้งหลัก ยังมีคดีฟ้องร้องกับทางนั้น ฉันให้ที่อยู่ผู้ใหญ่บ้านที่นี่ไป“