เนื้อเรื่องจากนี้ไม่มี ด้นสดเท่านั้น!!2

คำเล่าขานทำพี่สะใภ้น้ำตาคลอ

”ลำบากมากเลยใช่ไหม? กลับมาอยู่บ้านเราเถอะ พักผ่อนอีก2-3วันพี่สะใภ้ดีขึ้นก็จะกลับไปทำงาน เอาเป็นว่าตอนนี้เธอไปพักเถอะ บ้านแม่หน่ะพี่เก็บกวาดทำความสะอาดให้ตลอด“ บ้านเดิมของเธอนี้มีลักษณะเป็นรูปตัวแอล มีบ้านติดกันอยู่2หลัง หลังริมคือบ้านแม่ที่ะี่สะใภ้บอก น่าจะเก็บไว้ให้เธอ ส่วนครัวก็ทำแยก ตั้งอยู่อีกข้างของบ้านพี่สะใภ้ มีโต๊ะกับข้าวดูเรียบร้อยสะอาดตา

”พี่สะใภ้ พี่เองต่างหากที่ต้องพัก วันนี้ฉันซื้ออาหารกลับมา บะหมี่นี่พี่กินเยอะๆหน่อยเย็นนี้ฉันจะทำของอร่อยให้กิน แล้วก็…พี่ต้องไปหาหมอค่ะ“ เธอรีบลื้อของที่ซื้อมาหลายถุง จัดแจงวางมันลงบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ เมื่อเดินเข้าไปในครัวเพื่อจะหยิบจานชาม พบว่าคิดถูกแล้วที่เธอซื้อมาเยอะขนาดนี้ แต่มันยังไม่เพียงพอ

”เป่าเปา ที่นี่…ไม่มีอาหารเลยหรอ?“ เธอก้มลงไปถามหลานสาวที่ตามมา ด้วยความสงสาร

”เรื่องอาหารต้องรอพ่อกลับมาค่ะ ตอนนี้คูปองบ้านเราเหลือ2ใบ รอขายพริกได้ รวมกับค่าแรงพ่อ ถึงจะเหลือเอาไปซื้อของ“ ลู่หลินลูบหัวหลานอีกที มองดูเสื้อผ้าเก่าที่ปะชุนไปทั้งตัว แม้สะอาดสะอ้านและมีกลิ่นหอมแดด แต่ก็ยังดูน่าสงสารอยู่ดี ขัดกับสภาพบ้านหลังใหม่โดยสิ้นเชิง

”ยกจานนี่ไปให้แม่กับน้องชายนะ อีกครู่เดี๋ยวอาตามไป“ เธอมองร่างผอมแห้งของหลานสาวด้วยสายตาบางอย่าง

จัดการสำรวจข้าวของในครัว พบว่าข้าวสารมีอยู่แค่ครึ่งถ้วย

”กินคนเดียวยังแทบไม่อิ่มเลย“ จากนั้นก็สำรวจแป้ง เครื่องปรุง ถ้วยชาม ในครัวนี้สะอาดมาก น่าจะทำอาหารแล้วจัดการทำความสะอาดเลย หรือบางทีอาจจะทำอะไรง่ายๆจนครัวไม่เลอะ เพราะพี่สะใภ้ป่วยมานาน

”เอาวะ เรื่องแบบนี้มันไม่มีในบท เราไม่รู้ล่วงหน้า มีแต่มาดูเอาหน้างานเท่านั้น ฉะนั้น ต้องรอดให้ได้!!“ เมื่อเห็นแบบนี้ก็เริ่มจัดเก็บของที่ซื้อมา และจดจำสิ่งที่ไม่มี

”ข้าวสาร น้ำมัน เกลือ น้ำตาล แป้ง อืมมม เอาแค่นี้ก่อน“ เธอเดินออกมาก่อนสอบถามพี่สะใภ้ที่กำลังตักบะหมี่จากชามตัวเองให้ลูกๆ เธอจึงรีบเข้าไปห้ามทันที

”กินคนละห่อเถอะค่ะ ฉันอิ่มมาแล้ว ตอนเย็นกว่าพี่ใหญ่จะกลับมาก็คงไม่อร่อยแล้ว 5ห่อนี้พี่กับหลานๆต้องกินให้หมด“ จากที่จะเข้ามาพูดคุย กลายเป็นเธอต้องเบนหน้าหนีความกินทีละน้อยเพราะกลัวมันหมด ลู่หลินตัดสินใจเอาผลไม้ที่ซื้อมาจัดการล้างน้ำและปลอกก่อนหันใส่จานอย่างน่ากิน เอามาวางตรงหน้าพี่สะใภ้และหลานๆ

”แอปเปิ้ล กับแตงโมงนี่หวานฉ่ำ กินให้หมดนะคะ ส่วนของพี่ชายฉันแบ่งไว้แล้ว“ ทั้ง3คนมองหน้ากันไปมาไม่กล้ากินแต่เธอดันจานไปด้านหน้าและพยักหน้าคะยั้นคะยอให้กิน

ฟู่เหมาหลานชายคนเล็ก ทนเห็นผลไม้หวานฉ่ำตรงหน้าไม่ไหว เอื้อมมือมาหยิบกินก่อนจะตามด้วยพี่สาวอย่างเป่าเปา และตามด้วยพี่สะใภ เธอยกยิ้มดีใจที่อย่างน้อยการมาของเธอก็ช่วยให้พวกเขาไม่ลำบากอีกต่อไป

”พี่สะใภ้คะ ซื้อข้าวหรือเครื่องปรุง ต้องใช้คูปองไหมคะ“ เธอถามตรงๆเพราะตอนนี้เธอมีแต่เงิน ไม่มีคูปองไปแลกซื้อของ

”ไม่ต้องหรอก ที่นี่ยกเลิกไปบางส่วน ตั้งแต่แบ่งสันที่ดินให้แต่ละบ้าน ก็มีกฏว่าส่งเข้ารัฐ60 เก็บไว้ขายได้40 จากนั้นก็เริ่มยกเลิกคูปองแล้วหล่ะ แต่ยังมีบางคนที่ไม่มีที่ดินทำกินเพราะไม่มีทะเบียนบ้าน พวกนั้นต้องช่วยงานรัฐและรับคูปองก่อน“