หนาวนี้ให้ข้าช่วยหาเสบียง

วูบหนึ่งที่อี้หนิงดึงแหวนออกมาพบว่านางยืนอยู่ในห้องครัวของบ้านหลังเก่าที่ระเบิด ขนมและอาหารที่พ่อแม่มักเก็บตุนเอาไว้ให้ลูกๆพอจะมีอยู่บ้าง แต่ที่น่าสนใจคือ…ที่นี่มีดินสำหรับเพราะปลูก แปลงผักหลังบ้านยังมีผักอยู่เต็มแปลง ก่อนจะเดินลัดเลาะมองรอบๆไม่เห็นเสื้อผ้าอย่างที่นางหวัง จึงตัดสินใจลองหยดน้ำยาลงในขวดน้ำ1หยด

”ขอให้ร่างกายอบอุ่น ขอให้มีแรง“ อึกๆๆๆ ความกระหายน้ำนั้นทำนางกินมันเกือบครึ่งขวด ความร้อนวูบวาบจนรู้สึกเหมือนอากาศหนาวเป็นเพียงลมพัดอ่อนๆเท่านั้น ก่อนจะลองสวมแหวนลงที่นิ้ว นางกลับมาที่บ้านหลังเดิม อากาศรอบตัวก็ยังเย็นสบายไม่เย็นยะเยือกเหมือนในคราแรก จากนั้นจึงกลับเข้าไปในมิติอีกครั้ง

“หากเก็บจากที่นี่ไปใครเห็นก็คงสงสัย แต่หากเก็บต้นกล้าไปคาดว่าจะเพราะปลูกได้งามแน่นอนแม้อากาศเย็น” เท้าเปล่าเปลือยเหยียบย่ำลงไปบนสนามหญ้ามองทะเลที่กว้างสุดลูกหูลูกตา บ้านเดิมของนางอยู่ทางใต้ติดชายทะเล แน่นอนว่าภูมิทัศน์ในห้วงมิติที่เป็นบ้านหลังเก่าและบ้านของสกุลหวงที่นางทะลุมิติไปคับคล้ายคับคลาว่าเหมือนกัน

“แต่บ้านหลังนั้น ไม่ใช่ที่ดินของสกุลหวงนี่สิ” ความกังวลฉายชัดหากถูกไล่ที่จะทำอย่างไร!!

เสียงฝีเท้าที่เดินกลับมาทำนางดึงแหวนลงไปจนสุดโคนนิ้วก่อนจะกลับมายืนที่เดิม

”น้องรองเจ้ายังไม่หายดี จะลุกออกมาทำไมกัน“ หวงเหยียนปิงที่มีสภาพหนาวสั่นเดินกลับมาพร้อมถุงใส่ธัญพืชและหัวผักกาด1หัว

“ข้า…พี่ใหญ่ข้าคิดว่าอากาศหนาวเย็นเช่นนี้ไม่ช้านานคงมีหิมะ หลังจากนอนไม่หลับแล้วตั้งใจว่าจะไปเก็บเสบียง“ คิ้วหนาเลิกขึ้นก่อนจะฉายแววกังวลออกมา

“ที่นี่ไม่เคยมีหิมะตก” เขาวางเสบียงลงบนโต๊ะตัวเล็กๆก่อนจะดึงน้องสาวให้นั่งลงด้วยกัน

“อี้หนิงเจ้าเป็นอะไรไป ตั้งแต่เจ้าฟื้นเจ้าพูดจาแปลกๆหลายครา หากเป็นเช่นนี้ท่านพ่อกับท่านแม่อาจเป็นกังวล” นางส่ายหน้าก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่

“พี่ใหญ่ข้าเป็นน้องพี่ มีเพียงความปราถนาดีให้บ้านเราไม่อดอยาก ตอนที่ข้าหลุดเข้าไปในห้วงฝัน ข้าเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า” นางไม่อยากโกหก แต่ให้อธิบายเรื่องทุกอย่างเกรงว่าเขาจะยิ่งกังวลใจ

“หมายความว่า เรื่องหิมะตกเจ้าก็เห็นล่วงหน้างั้นหรืิอ“ นางพยักหน้าหนักแน่น ดวงตาที่แน่วแน่ทำเขาเริ่มเชื่อ

”หากบอกคนอื่นแน่นอนว่าจะเป็นภัยกับตัวข้า แม่หม้ายเฉี่ยวไม่ยินดีที่บ้านเราได้ที่ดินจากท่านผู้นำ หากเรื่องนี้แพร่ออกไปเกรงว่าเราจะถูกขับไล่“ เหยียนปิงพยักหน้าเห็นด้วยกับน้องสาว

”เช่นนั้นความลับนี้เรารู้กัน2คน พี่เชื่อเจ้า ว่าแต่เราจะทำอย่างไรกันต่อไปดี“ นางกวาดตามองรอบๆก่อนถอนหายใจ จะให้ทำบ้านที่กันหนาวได้คงยากลำบากไม่น้อย นอกจากไม่ใช่ที่ดินของสกุลหวงแล้ว ยังต้องมีเงินด้วย นางจะหามาจากที่ใดได้

”พรุ่งนี้ข้าจะไปที่ทะเลอีกครั้ง ข้ามั่นใจว่าที่นั่นต้องมีอะไรพอให้เรานำไปขายได้เจ้าค่ะ“ คำพูดนางทำเขาส่ายหัว

”ท่านแม่ไม่มีทางยอมให้เจ้ากลับไปเจอน้ำอีก คงต้องใช้เวลาสักระยะกว่าท่านแม่จะวางใจ“ ใบหน้าที่ม่อยลงถนัดตาทำคนเป็นพี่สงสาร

”ลงน้ำไม่ได้ก็ไปขึ้นเขา เช่นนั้นพรุ่งนี้เราไปหาของป่ากันข้าให้เจ้านำทาง“