สำรวจการเอาตัวรอด

เด็กน้อยวัย7หนาวที่ร่างกายผอมแห้งเหมือนเด็กอายุแค่4หนาวทำหวงอี้หนิงสงสาร ดึงผ้าห่มแสนบางไปห่มร่างเล็กพร้อมตบก้น

“นอนเถอะ เจ้าคงตื่นพร้อมบุรุษคนอื่นในบ้าน อยู่ในวัยนี้แค่ตั้งใจกินตั้งใจเล่นก็พอ” นางกระซิบบอกเสียงแห้ง

“แต่หากไม่ทำก็ไม่มีกินนะขอรับ” เสียงเล็กๆแย้ง นางจึงยกยิ้ม

“เช่นนั้นต่อจากนี้ให้พี่รองทำแล้วเจ้าอยู่กินเฉยๆ” ท่าทางคิดหนักไม่รอดพ้นสายตา หวงอี้หนิงนึกถึงชีวิตในโลกก่อน นางมีไอคิว และอีคิวที่พุ่งสูงชนิดที่ทางรัฐบาลส่งคนมาทาบทามให้เข้าเรียนในสังกัด จบออกมาได้ทุนและทำงานต่อในตำแหน่งที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติ

แต่จู่ๆวันนึงมีคนบุกเข้ามาในบ้านหลังเล็กแต่อบอุ่น พ่อแม่พี่น้องถูกจับตัวไว้ต่อรองให้เธอเข้าร่วมองค์กรสีเทา เด็กในวัย16ยอมทำตาม แม้ผู้เป็นพ่อและผู้เป็นแม่จะบอกว่าไม่เป็นไรให้เธอหนีไปเลย แต่เธอกลับไม่เชื่อคำพูดพวกท่าน ยอมเอาตัวเองเข้าแลกให้พวกท่านปลอดภัย แต่คนพวกนั้นมันนิสัยโจร ไม่มีสัจจะ หลังจากเธอถูกลากมาที่รถ บ้านทั้งหลังระเบิดเละเป็นจุน ไม่มีแม้แต่เสียงร้องขอชีวิต!!

“เจ้าหน้าตาเหมือนน้องข้า” นางมองเด็กน้อยที่พอได้ไออุ่นก็ผลอยหลับพร้อมน้ำตา เหมือนหมด!! ทุกคนในที่นี้เหมือนครอบครัวนางที่โลกก่อนทั้งหมด เพียงแต่ว่าพวกท่านจำนางไม่ได้ต่างหาก!!

เท้าบางที่มีเพียงรองเท้าที่สานด้วยหญ้าคาแห้งสวมไว้ แต่ความบางของมันใส่ไม่สบายสักนิด

“มีแค่เกลืออยู่หยิบมือ น้ำตาลก็ตกพลึก เห้อออ ธัญพืช1จินเท่ากับครึ่งกิโล คน5คนจะอิ่มท้องได้สักกี่มื้อ” นางสำรวจทุกอย่างด้วยความเวทนา ความจำร่างเดิมไหลบ่าจนนางต้องนั่งกุมหัวข้างๆถุงนุ่น

“อึก!!” มันไม่ปวดหัวแต่ดวงตาดับจนมองอะไรไม่เห็นนอกจากภาพแห่งความลำบากที่คนบ้านหวงต้องเผชิญ ที่ดินตรงนี้เป็นความใจดีของผู้นำหมู่บ้านมอบให้พักอาศัย หลังจากพากันอพยพมาจากเมืองกันดาร อาชีพหลักคือหาของทะเลขาย หาที่แปลว่าหาจริงๆ ไม่มีอุปกรณ์ประมงเช่นคนอื่น ไม่มีเรือและแหสำหรับจับปลากลางทะเล มีเพียงร่างกายเท่านั้นที่ต้องสู้กับแรงดันน้ำจนนิ้วเท้าเปื่อยยุ่ยกว่าจะได้ปลาสักตัว

“ไม่ต้องห่วง…ด้วยสมองอันน้อยนิดและน้ำยาวิเศษนี้ ครอบครัวเจ้าจะต้องผ่านพ้น ข้า…จะตอบแทนร่างกายนี้ของเจ้าเอง” เหมือนนางบอกกับสายลมให้ร่างเดิมไม่กังวล หากครอบครัวนี้อพยพมาจากเมืองกันดาน นั่นเท่ากับว่าไม่มีญาติหรือสหายที่ใกล้ชิดในที่แห่งนี้ นอกจากความเมตตาต่อคนในหมู่บ้านด้วยกันเองเท่านั้น

“น้ำยานั่นเป็นยาวิเศษ ทำได้สาระพัดสิ่ง เพียงแค่หยดเดียวให้ผลมหาศาล หยดลงน้ำ1หยดพร้อมอธิฐานจะได้ในสิ่งที่เจ้าต้องการ เวลาที่ขึ้นแสดงบนหน้าจอนี้คือเวลานับถอยหลัง ว่าจะมีพายุหิมะถล่มที่เมืองนี้” ตัวเลขสีแดงขยับถอยหลังไปเรื่อยๆ

“เช่นนั้นหากหนีไปเมืองอื่นเล่า” ตัวเลข240ชั่วโมงที่ถอยหลังไปเรื่อยๆนั่นเท่ากับว่าอีก10วันข้างหน้าจะมีหิมะตกกระหน่ำงั้น…หากพาทุกคนหนีไปที่อื่นหล่ะ!!

“ทุกที่ล้วนมีชะตากรรมต่างกัน อยู่ที่นี่ยังมีมิติคอยช่วยเจ้าไม่มากก็น้อย แต่หากไปที่อื่นจะไม่มีสิ่งใดช่วยเจ้าได้นอกจากน้ำยาวิเศษขวดเดียวก้มดูที่นิ้วเจ้าสิ ดึงมันออกมา!!”