หนาวนี้ให้ข้าช่วยหาเสบียง3

“จริงด้วย!!” เหยียนปิงขยับเข้ามาช่วยน้องสาวดึงหัวบุกขึ้นมาเอ่ยอย่างตื่นเต้น ก่อนที่คนเป็นพ่อจะช่วยมองหาต้นที่พอจะคุ้นตาบ้างและใช้มีดแซะตามโคนต้น

“นี่หัวเผือก!!” นางฉีกยิ้มดีใจที่อย่างน้อยวันนี้ก็เริ่มต้นด้วยดี

“เช่นนั้นเราก็ลองดูหัวเผือกหัวมันไปสักหน่อย อย่างน้อยๆ เก็บได้นานก็ช่วยให้พายุหนาวนี้เราไม่อดตาย” เกาเฉินดีใจนัก เพราะบ้านหวงนั้นหากินทางทะเลมานานเรื่องพืชผักพอรู้บ้าง แต่ไม่คิดว่าหนาวนี้จะมีอะไรกิน

“เราต้องกดดูดินในส่วนที่ยังชุ่มอยู่เจ้าค่ะ เพราะหัวมันมักมีรากที่ช่วยให้ดินร่วนขึ้น” นางเดินหาพืชแบบเป็นหัวไปเรื่อยๆ ทุกอย่างที่พอจะกินได้ก็เริ่มขุดออกมา

“นี่คือผลอะไรเจ้าคะ“ นางมองดูผลไม้ที่มีลูกคล้ายลิ้นจี่แต่ไม่ใช่ ขึ้นเต็มต้นเหมือนไม่มีใครมาเก็บพร้อมเอ่ยถามบิดา

“หยางเหมยหน่ะ“

”กินได้หรือไม่เจ้าคะ“ นางไม่กล้าเก็บมากินโดยไม่ถามก่อน

”กินได้ แต่เปรี้ยวนัก คนแถวนี้ไม่ค่อยกินกัน“ นางเด็ดลูกที่สีออกแดงฉ่ำมากัดกินก่อนตาโต

”ไม่เปรี้ยวเท่าไหร่ น่านำไปทำขนมเจ้าค่ะ“ นางเก็บลูกที่คิดว่าสุกแก่เต็มที่ใส่ในตะกร้าที่มีช่องเล็กแยกเพราะเกรงว่าหัวผักจะทับจนเละ

”เช่นนั้นเจ้าอยากลองทำก็เก็บไปดูสักนิดก่อน หากได้ผลและอร่อย พ่อจะพาขึ้นมาเก็บอีก“ นางพยักหน้าอย่างยินดี ปล่อยให้พี่ชายกับผู้เป็นพ่อหัวหัวเผือก หัวมัน และบุก ส่วนตัวนางเองมองหาอย่างอื่นที่สามารถนำมาตากแห้งและเก็บเอาไว้ได้

”เห็ดนี่นา“ นางยกขอนไม้ขึ้นพบเห็ดขึ้นเต็มไปหมด เมื่อตรวจดูว่าไม่ใช่เห็ดพิษจึงเก็บมันใส่ห่อใบไม้ใหญ่ที่เอามาทำเป็นกระทง

”ข้าไม่คิดว่าขึ้นป่าเราจะได้ของกินเยอะขนาดนี้“ เหยียนปิงที่ถนัดทางน้ำมากกว่า ยกหัวมันขนาดใหญ่ที่สุดชูให้พ่อและน้องสาวเห็นก่อนพูดอย่างดีใจ

”บางคนมองว่ามันทำอะไรไม่ได้มากจึงมองข้ามเจ้าค่ะ แต่ของพวกนี้เอาไปทำแป้งขาวได้“ นางใช้เสียมเล็กแซะดูต้นที่นางสงสัยว่ามันคือหอมป่า หรือรากชู หรือเปี่ยช่ายเกิน และมันก็ใช่จริงๆ

“แป้งขาวทำยากนัก ต้องมีเครื่องบด บ้านเราไม่มีหรอกหนิงเอ๋อร์” ได้ยินบิดาพูดเช่นนั้นนางก็อมยิ้ม มือแกะลำต้นเปี่ยช่ายเกินเบาๆไม่ให้รากมันขาดพร้อมบอกบิดาอย่างหนักแน่น

“วางใจเถอะเจ้าค่ะ อี้หนิงคนนี้ทำได้แน่นอน” ท่าทางมั่นใจทำพี่ชายฉีกยิ้มกว้าง

“ข้าเชื่อว่าเจ้ารองทำได้ขอรับ”

“อ่าๆ พ่อเองก็เชื่อ แค่เห็นพวกเจ้าร่างกายแข็งแรงก็ดีแล้ว”

“ป๋อเหอนี่นา ข้าจะเอาไปตากแห้งไว้ทำชาเจ้าค่ะ!!“ ตอนนี้เจออะไรนางก็คิดว่ามีค่าดั่งทอง มันไม่เหมือนกับการไปตลาดในโลกเก่าที่เดินไปไม่กี่ก้าวก็เจอของที่ต้องการ ฉะนั้นอะไรที่รู้จักควรเก็บให้ได้มากที่สุด ใบสะระแหน่นั้นหากเพราะปลูกก็คงได้ แต่ว่าเมื่อเจอต้นทั้งทีก็ควรเอาไปเพราะจะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อเมล็ด แถมยังมีประโยชน์ทำได้หลายอย่าง ถูกใจนางยิ่งนัก!!