ถูกกล่าวหาว่าเลอะเลือน

สามคนพ่อลูกบ้านหวงตั้งใจหาพืชผักอย่างขมักเขม้นก่อนจะกลับพบว่าเสียงบางอย่างทำทุกคนหยุดเดิน

“นั่นข้าวโพดหนิเจ้าคะ” นางมองดูไก่ป่าจิกกินข้าวโพดอย่างเอร็ดอร่อย

“ดูท่าทางตรงนี้จะเป็นแหล่งอาหาร” นางตาวาวก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงค่อยๆย่องเข้าไป

“เราไม่มีอาวุธเอาไว้ล่าสัตว์” เหยียนปิงจับแขนน้องสาวเอาไว้พร้อมส่ายหน้า อี้หนิงมองบิดาและพี่ชายก่อนหยุดคิดเพียงนิด

“แต่ข้าวโพดนั่น เก็บเมล็ดไปตากแล้วเอามาปลูกได้เจ้าค่ะ” นางรู้อยู่แล้วว่าการจับไก่ป่านั้นยากนัก แต่นางมีแผนบางอย่างจึงแสร้งว่าสิ่งที่อยากได้คือข้าวโพด

“เช่นนั่นก็ไปเก็บมาสักหน่อยเถิด” เกาเฉิงเห็นน่าตาแสนเสียดายของบุตรสาวก็เอ่ยบอก ก่อนนางจะฉีกยิ้มรีบเดินเข้าไปช้าๆค่อยๆขยับเข้าไป มองไก่ป่าที่จิกข้าวโพดต้นเตี้ยกินอย่างเพลิดเพลิน จากนั้นนางจึงใช้มือหักข้าวโพดออกมาแกะเปลือกพร้อมหยดน้ำยาลงไปบริเวณที่แม่ไก่กำลังจิกกิน ก่อนจะหว่านเมล็ดลงที่พื้น

“เรียกพวกเจ้าออกมาให้พี่ชายกับบิดาข้าจับได้ง่ายๆหน่อย ข้าจำเป็นต้องใช้เงิน!!” แม่ไก่ที่เห็นรีบตรงปรี่เข้ามาจิกนางอย่างบ้าคลั่ง แต่ปีกที่กระพือบินใส่กลับคล้ายอ่อนแรง แต่ปากยังจิกมือนางอย่างตั่งใจแต่เบาแรงนัก

“โอ้ยยย พี่ใหญ่แม่ไก่นี้หวงของกินเจ้าค่ะ!!” นางรีบตะโกนบอกพี่ชายที่ยืนตะลึงอยู่กับบิดา แต่ต่อสู้กับมนุษย์ไม่นาน ฝ่ามือใหญ่ที่ตกใจเพราะบุตรสาวถูกโจมตี วิ่งมาจับลำคอแม่ไก่แน่น ก่อนจะรวบเท้าไก่เอาไว้ อี้หนิงที่ล้มลงไปด้วยความตกใจตาโตเมื่อไก่อีกนับสิบวิ่งออกมาโจมตีพวกนาง

“บ้าไปแล้ว เจ้าไก่นี่มันคลั่ง” เหยียนปิงใช้จังหวะที่พวกมันโจมตีน้องสาวจับไก่ได้หลายตัว อี้หนิงเองก็ปัดป้องไปขำไปเพราะนางเห็นบิดาและพี่ชายทั้งช่วยทั้งจับอย่างมันส์มือ

“ฮ่า ฮ่า พวกมันเป็นไก่อ้วนที่บินไม่ขึ้น!!” ความสนุกสนานเริ่มขึ้นก่อนที่ไก่ทั้งหมดจะโดนจับพร้อมมัดด้วยหญ้าแห้ง

“เอ๊ หญ้านี้สามารถทำบ้านได้เจ้าค่ะ!!“ นางนึกถึงบ้านที่มุงด้วยหญ้าแฝก หรือหญ้าคาก็สนใจทันที

”ใบไม้นี้ก็ทำได้เช่นกัน!!“ นางมองไปรอบๆนี่เป็นทางกลับบ้านพบว่าหญ้าที่เริ่มเหลืองนี้แม้จะชื้นเพราะความเย็นแต่ไม่นานจะเริ่มแห้งหากลมหนาวยังแรงแบบนี้ อีก10วันนางคิดว่าเหมาะสมพอดี

”เช่นนั้นพรุ่งนี้เราขึ้นมาเก็บหญ้ากันวีนนี้เราได้ไก่เยอะเกินไป ต้องนำไปจัดการก่อน“

สามคนพ่อลูกสกุลหวงกลับบ้านหลังน้อยอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะต้องขมวดคิ้วเมื่อเดินเข้ามาในหมู่บ้่นเห็นชาวบ้าน4-5คนมายืนลุมมารดานางโดยมีน้องชายคนเล็กยืนเกาแขนมารดาเอาไว้

“มีอะไรกัน” เกาเฉินรีบจ้ำเท้าเข้าไปหาภรรยาและบุตรชายก่อนถามเสียงราบ พร้อมบุตรชายคนโตและบุตรสาว

“นั่นไงนางมาแล้ว!!”