สตรีที่ฟื้นจากความตาย2

หวงเกาเฉินขยับเข้ามาใกล้บุตรสาว

“คนที่รอดพ้นจากความตายมักได้พรติดตัวมาเจ้าค่ะ” รอยยิ้มอ่อนปรากฏบนใบหน้าหวานสวย

“อี้หนิงพี่ใหญ่ว่าเจ้าพักผ่อนก่อนเถิด พี่จะออกไปหาซื้อธัญพืชมาต้มให้เจ้าบำรุงร่างกาย” ทั้งเสื้อผ้าที่เก่าโทรม รวมถึงสภาพบ้านที่พอได้คุ้มแดด แต่คงไม่คุ้มฝนและความหนาว นางพยักหน้านิ่งๆก่อนหลับตาลง ผ้าห่มทั้งหมดที่มีในบ้านถูกผู้เป็นแม่นำมาห่มให้บุตรสาวคนเดียวอย่างแสนรักก่อนทุกคนจะเดินออกไปข้างนอกเพื่อปรึกษากัน

“เรื่องที่นางพูดบางอย่างออกมา ให้คิดเสียว่ารับรู้กันเพียงเท่านี้พอ อย่าได้แพร่งพายออกไปให้คนอื่นเขาสงสัย เอาไว้…รอนางอาการดีขึ้นหน่อยค่อยว่ากัน” หวงเกาเฉินเอ่ยด้วยใบหน้าหนักใจ แต่อย่างไรเขาก็คิดว่าอี้หนิงเป็นลูกเป็นบุตรสาวที่รอดพ้นจากความตาย นั่นถือว่าสวรรค์เมตตาแล้ว

“เจ้าใหญ่เจ้าไปซื้อธัญพืชมาสัก1จิน วันนี้พวกเราก็หยุดไปที่แม่น้ำก่อน มวลอากาศเย็นลงมาโดยไม่มีลมหนาวส่งมาเตือนคาดว่าการเช่นนี้ไม่ปกตินัก” หวงอี้เฟยยืนแผ่นเงินให้บุตรชายคนโต ก่อนจะพยักหน้าให้คนเป็นสามีที่ตัดฟืนเอาไว้ที่ชายป่าไปช่วยกันขน เพราะไม่อยากทิ้งบุตรสาวให้อยู่คนเดียว ผู้เป็นมารดาจึงค่อนข้างลังเล

“เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ ข้าไปได้” คนเป็นพ่อแม่แน่นอนว่าต้องห่วงลูกมากกว่าสิ่งอื่นใดเพียงแค่มองตาก็พอรู้

“ข้าไปกับท่านพ่อเองของรับ” หวงจือเทาบุตรชายวัย7หนาวอาสา แม้สายตาเขาจะเอาแต่มองไปด้านในเพราะห่วงพี่หญิงนัก

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ให้น้องสามอยู่กับข้าเถิดเจ้าค่ะ หากข้าเจ็บป่วยที่ใดจะให้เขาวิ่งไปตาม” บ้านไม่ได้มิดชิดอะไรนางย่อมได้ยินทุกอย่าง

“หนิงเอ๋อร์ แม่ไปเพียงครู่เจ้าอย่าได้เดินเพ่นพ่าน หากเจ้าอยากหลับบอกให้เจ้าสามไปตามแม่” คนที่นอนอยู่บนเตียงยกยิ้มเมื่อสัมผัสได้กับความห่วงใยที่โลกก่อนนสงก็เคยได้รับมา แต่ไม่มีมานานแล้ว

“เจ้าค่ะ ข้าจะรักษาตัวโดยการนอนพักให้มากขึ้นหน่อย” ทันทีที่คนเป็นพ่อแม่เดินออกไปจนลับตา นางหันมามองน้องชายที่ตัวผอมแห้งก่อนจะคิดอะไรบางอย่างออก

“หนาวแบบนี้เจ้าขึ้นมานอนกับพี่” กล่อมให้เด็กน้อยหลับเสียจะได้ทำอะไรสะดวก มือเล็กกำขวดน้ำยาเอาไว้มั่น มันมาอยู่ในมือเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แค่ว่า…ต้องหาวิธีใช้!!