บทที่ 2-1 ตีกันอีกแล้ว

เมื่อตบตีคนจนสาแก่ใจแล้ว จวีจื่อหลิงก็รู้สึกดีขึ้นมาก ด้านฉินเสวียนนั้นก็เจ็บหนัก เขารีบสั่งให้คนไปตามท่านหมอมาตรวจดูอาการของตนและมารดา ก่อนจะหันมาจ้องจวีจื่อหลิงเขม็ง

จวีจื่อหลิงไม่ได้รับบาดเจ็บส่วนใดเลย นอกจากแก้มที่ถูกฉินเสวียนตบจนบวมแดงเท่านั้น นางยืนเท้าสะเอวมองเขาอย่างเอาเรื่อง ฉินเสวียนที่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่จึงไม่กล้าลงไม้ลงมือกับนางอีก

เหตุใดจู่ๆ สตรีบ้านี่ที่ร่างกายไม่ดีมาโดยตลอดกลับแข็งแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ ได้เล่า

หรือว่าจะมีผีมาเข้าสิงนาง!

ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างหวาดระแวง จวีจื่อหลิงก็ยิ้มเยาะพลางเอ่ยถาม

"มองหน้าข้าทำไม หรือเจ้าคิดว่าข้าถูกผีเข้า เหอะ ผีไม่ได้เข้าข้าหรอก แต่ข้าหมดความอดทนกับคนอย่างเจ้าแล้วต่างหาก ฉินเสวียนไอ้คนไม่รู้จักสำนึกบุญคุณคน ที่เจ้ามีทุกอย่างในยามนี้ล้วนเป็นเพราะข้าที่คอยสนับสนุน ไม่อย่างนั้นเจ้าจะมีหน้ามีตาอย่างเช่นทุกวันนี้หรือ หลอกใช้ข้าไม่พอ ยังหลอกเอาเงินข้าไปเรียนอีก พอข้าหมดประโยชน์ก็คิดจะถีบหัวส่ง เจ้านี่มันบัดซบจริงๆ ได้! ในเมื่อเจ้าอยากหย่าข้าก็จะหย่าให้ แต่ต่อไปเจ้าอย่าได้มาหาเรื่องรังแกข้าอีก ไม่เช่นนั้นข้าจะกระทืบเจ้าให้จมดินเลย!"

พูดจบนางก็เดินกลับเรือนของตนไปทันที ฉินเสวียนกำมือแน่น พลางมองจวีจื่อหลิงด้วยสายตาเคียดแค้น

คิดจะข่มขู่เขาหรือ นางหาเรื่องตายชัดๆ!

………

เมื่อเข้าสู่ช่วงกลางฤดูร้อน เมืองหลวงก็ร้อนอบอ้าวไม่น้อย เหล่าขุนนางที่มีฐานะสักหน่อยก็จะปลีกวิเวกไปใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านสวนนอกเมืองเพื่อหลบลมร้อน บางจวนก็ซื้อน้ำแข็งไปกักตุนเอาไว้ในเรือน ยิ่งอากาศร้อนน้ำแข็งก็ยิ่งมีราคาสูงขึ้น ส่วนเหล่าชาวบ้านที่ไม่มีเงินก็จะอาศัยแช่ตัวในแม่น้ำเพื่อคลายความร้อนเป็นระยะ

ณ ห้องทรงพระอักษรของฮ่องเต้ในเวลานี้ก็มีน้ำแข็งวางเอาไว้ตามจุดต่างๆ ทั่วห้องเช่นเดียวกัน ทำให้อุณหภูมิภายในห้องเย็นสบายขึ้นไม่น้อยเลย

"ฝ่าบาท กระหม่อมได้สั่งให้นางกำนัลนำน้ำแข็งส่งไปที่ตำหนักของโจวฮองเฮาและไป๋กุ้ยเฟยเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หม่ากงกงขันทีคนสนิทของเซี่ยฮ่องเต้เอ่ยรายงานความเป็นไปทุกอย่างให้เจ้านายฟังอย่างไม่มีตกหล่นแม้สักประโยคเดียว เซี่ยฮ่องเต้ละสายตาจากฎีกาตรงหน้า ก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วตนเองคราหนึ่ง ยามนี้เขามีอายุหกสิบปีเต็มแล้ว ร่างกายที่เคยแข็งแรงก็เริ่มจะชราภาพลงไปมาก คาดว่าอีกไม่นานคงจะต้องสละราชบัลลังก์แล้ว แต่กลับจนใจยิ่งนักเพราะยามนี้แคว้นจิ้นอันยังไม่มีการแต่งตั้งองค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการเสียที เหล่าขุนนางต่างพากันกดดันเขาทางอ้อมให้จัดการเรื่องนี้โดยเร็ว ด้านตระกูลโจวและตระกูลไป๋ต่างก็เล่นสงครามประสาทกันอย่างลับๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งเซี่ยหลีองค์ชายใหญ่และเซี่ยหลิงองค์ชายสามก็ยังลอบทำสงครามเย็นใส่กันอยู่เนืองๆ

ราชสำนักต้าจิ้นยามนี้ภายนอกดูเงียบสงบแต่แท้จริงกลับมีคลื่นใต้น้ำโหมกระหน่ำอย่างไม่ลดละ เซี่ยฮ่องเต้รู้ดีว่าที่เหล่าขุนนางและสองตระกูลใหญ่ฟาดฟันกันไปมาเช่นนี้เพราะต้องการได้ในสิ่งที่ตนปรารถนา เขาพยายามหลับตาข้างหนึ่งทำเป็นมองไม่เห็นการแก่งแย่งชิงดีนี้ เพราะอยากจะดูว่าคนเหล่านี้จะทำเช่นไรต่อไป

"ทูลฝ่าบาท องค์ชายใหญ่และองค์ชายสามมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หม่ากงกงกล่าวรายงานอย่างนอบน้อม เซี่ยฮ่องเต้เมื่อได้ยินดังนั้นก็เพียงตอบรับเสียงเรียบ

"ให้พวกเขาเข้ามาได้"

หม่ากงกงค้อมกายรับคำ ก่อนจะรีบไปเชิญองค์ชายทั้งสองเข้ามาในห้องทรงพระอักษรอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักองค์ชายทั้งสองก็เข้ามาด้านใน องค์ชายใหญ่เซี่ยหลีนั้นเมื่อเข้ามาแล้วก็ยืนนิ่งๆ อย่างรู้ความ ส่วนองค์ชายสามเซี่ยหลิงกลับเดินไปนั่งบนเก้าอี้พลางยกขาขึ้นพาดโต๊ะอย่างสบายอารมณ์โดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น

บุตรชายคนโตของเซี่ยฮ่องเต้มีนามว่าเซี่ยหลีเกิดจากโจวฮองเฮา ปีนี้อายุยี่สิบสองแล้ว ผู้คนต่างเรียกขานเขาว่าองค์ชายใหญ่ เซี่ยหลีมีหน้าตาหล่อเหลาชวนมองเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังมีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ นิสัยก็อ่อนโยนมีเมตตา เหล่าขุนนางต่างก็ชื่นชมเขาไม่ขาดปาก

เพราะเกิดมาจากท้องของฮองเฮา เหล่าขุนนางไม่น้อยจึงสนับสนุนให้เซี่ยฮ่องเต้เลือกเซี่ยหลีขึ้นเป็นองค์รัชทายาท นอกจากชาติกำเนิดและความสามารถจะเหมาะสมแล้ว ยังมีตระกูลโจวที่เป็นถึงตระกูลใหญ่คอยสนับสนุน ท่านลุงของเซี่ยหลีนามว่าโจวฉัวยามนี้รั้งตำแหน่งแม่ทัพปราบแคว้น ปกป้องชายแดนให้สงบสุขมาหลายสิบปีแล้ว เซี่ยฮ่องเต้เองก็ให้ความสำคัญกับแม่ทัพโจวเป็นอย่างมาก เพราะเขามีความดีความชอบด้านการทหาร กล่าวได้ว่าตระกูลโจวนั้นมีอำนาจในราชสำนักไม่น้อยเลย

ด้านบุตรชายคนรองมีนามว่าเซี่ยอวิ๋นเกิดจากไป๋กุ้ยเฟย แต่กลับอายุสั้นด่วนจากไปตั้งแต่อายุได้เพียงแปดขวบ เซี่ยอวิ๋นกับเซี่ยหลีนั้นเกิดปีเดียวกัน แต่เซี่ยอวิ๋นเกิดช้ากว่าเซี่ยหลีสองเดือน เซี่ยอวิ๋นเป็นเด็กที่รู้ความมากความสามารถ แต่น่าเสียดายที่สวรรค์พรากเขาจากไปก่อนวัยอันควร

ส่วนบุตรชายคนที่สามมีนามว่าเซี่ยหลิง เกิดจากไป๋กุ้ยเฟยเช่นเดียวกัน ผู้คนเรียกเขาว่าองค์ชายสาม ปีนี้อายุยี่สิบปี เซี่ยหลิงหน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้เซี่ยหลี อีกทั้งยังมีความรู้ทั้งบุ๋นและบู๊ไม่ต่างกัน แต่ถึงแม้จะมีความสามารถเพียงใด เขากลับชอบทำตัวเสเพลจนติดเป็นนิสัย ชอบกินดื่มเที่ยวเล่น ทำตัวไม่อยู่ในกฎระเบียบ คอยทำเรื่องให้เซี่ยฮ่องเต้ปวดหัวได้ไม่เว้นแต่ละวัน งานราชงานหลวงไม่เคยช่วย เอาแต่เข้าออกหอนางโลมทุกวี่ทุกวัน

ไป๋กุ้ยเฟยนั้นมาจากตระกูลทหารเลื่องชื่อเช่นเดียวกัน ท่านปู่และบิดาของนางเป็นถึงแม่ทัพใหญ่มาสองรุ่น พอมาถึงรุ่นของนาง พี่ชายคนโตของนางนามว่าไป๋หลงก็ยังรั้งตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ตามรอยบรรพบุรุษ แม่ทัพไป๋หลงยังมีบุตรชายหนึ่งคนนามว่าไป๋รุ่ย อายุรุ่นเดียวกับเซี่ยหลิง ไป๋รุ่ยนั้นมีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊เช่นกัน ยามนี้เขารั้งตำแหน่งหัวหน้าองค์รักษ์รักษาพระองค์อยู่ในวังหลวง หากว่าโจวฮองเฮามีอำนาจทางทหารของโจวฉัวคอยหนุนหลัง ไป๋กุ้ยเฟยก็มีอำนาจทางทหารของพี่ชายและหลานชายคอยค้ำจุนไว้เช่นเดียวกัน เรียกได้ว่าทั้งโจวฮองเฮาและไป๋กุ้ยเฟยต่างมีขั้วอำนาจคอยสนับสนุนกันทั้งสองฝั่ง ทำให้ต่างฝ่ายต่างไม่อาจเล่นงานกันอย่างซึ่งๆ หน้าได้

ส่วนบุตรสาวคนเล็กของเซี่ยฮ่องเต้มีนามว่าเซี่ยเหยา อายุสิบหกปี นางเป็นองค์หญิงน้อยเพียงคนเดียวในวังหลวง เกิดจากไป๋กุ้ยเฟยอีกเช่นกัน เซี่ยเหยานั้นมีนิสัยน่ารักน่าเอ็นดู แต่สุขภาพไม่สู้ดีเท่าใดนัก เซี่ยฮ่องเต้จึงรักใคร่และเอ็นดูบุตรสาวผู้นี้มาก

บุตรทั้งสามคนล้วนมีนิสัยต่างกันไปคนละทิศละทาง