ทะลุมิติมาสยบหัวใจองค์ชายเสเพล

#หมายเหตุ

นิยายเรื่องนี้ไม่มีคนดี100 เปอร์เซ็น ทุกคนไม่เลวน้อยก็เลวมาก ทั้งพระเอก พระรอง พระร้าย ติดป้ายธงแดงและธงดำทั้งหมด!

ใครที่ไม่ชอบแนวนี้สามารถเลื่อนผ่านได้ก่อนนร้า ไรต์ไม่ว่ากันงับ ส่วนใครที่ชอบไรต์ก็ฝากกดหัวใจ+คอมเม้นต์ติชมด้วยนะคะ ช่วยเอ็นดูนักเขียนตัวน้อยๆ ด้วยนร้า

จวนตระกูลฉิน

แคว้นจิ้นอัน

"จือจือ เจ้าอย่าได้กล่าวโทษที่ข้าไร้น้ำใจกับเจ้าเลย ตั้งแต่เจ้าแต่งงานกับข้ามา ตัวเจ้าก็บกพร่องในหน้าที่ของภรรยามาโดยตลอด ซ้ำยังเจ็บป่วยออดๆ แอดๆ สุขภาพไม่สู้ดีจนไม่อาจให้กำเนิดบุตรแก่ตระกูลฉินได้ เรื่องนี้ข้าหารือกับท่านแม่ของข้าแล้ว ข้าจะหย่ากับเจ้า จากนั้นก็จะส่งเจ้ากลับบ้านเดิมไปเสีย ต่อไปเจ้าก็อย่าได้ตามตื้อข้าไม่เลิกอีก!"

ชายหนุ่มนามว่าฉินเสวียนเอ่ยกับหญิงสาวที่นอนป่วยอยู่บนเตียงด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ในแววตาของเขาไม่ได้มีความสงสารเห็นใจในตัวนางเลยแม้แต่น้อย กลับกันยังรังเกียจนางเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวมองชายหนุ่มผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีด้วยความผิดหวัง นัยน์ตาคู่งามแดงก่ำ หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม นางไม่เคยคิดเลยว่าสามีที่นางยอมทุ่มเทความรักให้ทั้งกายและใจ จะเลือดเย็นกับนางได้ถึงเพียงนี้

"ฉินเสวียน ที่ผ่านมาข้าทุ่มเทเพื่อท่านทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่งนำสินเดิมไปขายเพื่อส่งท่านเข้าเรียนที่สำนักศึกษาจนสามารถสอบติดเป็นขุนนาง และเลื่อนขั้นเป็นถึงเสนาบดีกรมโยธา ท่านพี่ แม้ข้าจะไม่มีความดีแต่อย่างไรก็มีความชอบ ท่านไม่สงสารข้าบ้างหรือ ได้โปรดอย่าทอดทิ้งข้าเลยนะเจ้าคะ ข้ายอมลดตัวไปเป็นเมียรองของท่านก็ได้ ขอเพียงได้อยู่ข้างกายท่านก็พอ!”

หญิงสาวเอ่ยอ้อนวอนสามีอย่างไร้ศักดิ์ศรี แต่ฉินเสวียนกลับไม่ไยดีสักนิด มิหนำซ้ำยังกล่าวเย้ยหยัน

“จือจือ ข้าจะบอกเจ้าเอาบุญนะ ที่ผ่านมาข้าไม่เคยรักเจ้าเลย ข้าแต่งกับเจ้าเพราะอยากใช้ฐานะคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีของเจ้าปูทางให้ข้าได้ตามที่หวัง ข้าต้องการใช้เงินของเจ้าเพื่อช่วยให้สิ่งที่ข้าปรารถนาสำเร็จเร็วขึ้น อ้อ ยังมีอีกเรื่อง แท้จริงแล้วข้าไม่เคยหลับนอนกับเจ้าเลย เจ้าจำได้หรือไม่ เมื่อใดที่เราใกล้ชิดกันเจ้าก็จะหมดสติไปทันที นั่นเพราะว่าข้าทำให้เจ้าสลบอย่างไรเล่า ข้าไม่ได้รักเจ้า ย่อมทำใจหลับนอนกับเจ้าไม่ลงอยู่แล้ว”

เมื่อได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้นางก็ถึงกับหมดเรี่ยวแรงจะร้องขอความเห็นใจอีกต่อไป หญิงสาวหลับตาลงช้าๆ พยายามคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาอย่างเจ็บปวด

นางคือจวีจื่อหลิง เป็นบุตรสาวของใต้เท้าจวี เสนาบดีกรมพระคลัง มารดาของนางมาจากตระกูลคหบดี หลังจากคลอดนางออกมาได้เพียงหนึ่งเดือนก็ล้มป่วยและตายจากไป ท่านพ่อของนางจึงแต่งฮูหยินคนใหม่เข้าจวน ไม่นานฮูหยินคนใหม่ก็ตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชายหญิงฝาแฝดคู่หนึ่ง นับแต่นั้นมาบิดาก็ไม่เคยสนใจไยดีนางอีก นางถูกมารดาเลี้ยงและน้องสาวน้องชายฝาแฝดรังแกอยู่บ่อยครั้งแต่กลับไม่กล้าปริปากบ่นต่อว่าแม้แต่คำเดียว

เมื่อสามปีก่อนนางได้พบกับฉินเสวียน ยามนั้นเขายังเป็นเพียงบัณฑิตฐานะยากจน นางหลงรักเขาจนหมดหัวใจ เขาเองก็พึงพอใจในตัวนางจึงตัดสินใจมาสู่ขอนางเป็นภรรยาเอก ท่านพ่อไม่สนใจอยู่แล้วว่านางจะใช้ชีวิตเช่นไร เรื่องนี้จึงปล่อยให้มารดาเลี้ยงเป็นคนจัดการ

เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมเข้าทางมารดาเลี้ยงทันที แม่เลี้ยงที่ไหนบ้างจะอยากให้ลูกเลี้ยงได้ดีกว่าบุตรสาวของตนเอง จึงตกปากรับคำยกนางให้กับฉินเสวียน โดยจัดงานเล็กๆ มีแขกเหรื่อมาร่วมงานไม่มาก นางมีสินเดิมที่ท่านแม่มอบให้ก่อนตายอยู่ส่วนหนึ่ง จึงนำติดตัวไปที่ตระกูลฉินด้วย

แรกเริ่มเดิมทีฉินเสวียนดีต่อนางมาก เขาแสดงออกว่ารักนางจากใจจริง แม้นางจะสุขภาพไม่ดีแต่เขาก็ไม่เคยต่อว่า อีกทั้งยังบอกกับนางว่าหากไม่มีบุตรก็ไม่เป็นอันใด ขอเพียงได้ใช้ชีวิตอยู่กับนางก็พอแล้ว ยามนั้นนางซาบซึ้งใจมาก หลงคิดว่าเขารักนางจากใจจริง จึงทุ่มเททุกอย่างให้เขา มีสินเดิมติดตัวมาเท่าใดนางก็เอาไปขายจนหมด นำเงินส่วนนั้นมาเป็นค่าเล่าเรียนให้เขา จนกระทั่งเขาได้สมดั่งใจหวัง สอบติดเป็นขุนนาง เขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

ยามนี้นางกระจ่างแจ้งแก่ใจแล้ว แท้จริงเขาวางแผนหลอกใช้นางมาโดยตลอด เขาอาศัยฐานะของนางเพื่อปูทางให้ตนเดินขึ้นไปสู่อำนาจ เขามีฐานะต่ำต้อยแต่กลับได้แต่งงานกับบุตรสาวขุนนางผู้คนย่อมให้ความสนใจเขามากขึ้น อย่างไรเสียเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นบุตรเขยของใต้เท้าจวีเสนาบดีกรมพระคลัง บิดานางแม้จะไม่สนใจนางแต่อย่างไรก็ไม่อาจละเลยให้เสียหน้าได้ อย่างไรเสียฉินเสวียนก็ได้ชื่อว่าเป็นบุตรเขย ท่านพ่อจึงช่วยเบิกทางให้ฉินเสวียนอยู่หลายครั้ง แนะนำเขาให้รู้จักกับขุนนางมีอำนาจอยู่หลายคน แต่สุดท้ายเขากลับใช้นางเป็นหินเหยียบขึ้นไปสู่ตำแหน่งที่เขาปรารถนา ซ้ำร้ายยังเอาเรื่องที่นางไม่อาจตั้งครรภ์มาหาเรื่องหย่ากับนาง ทั้งที่ความจริงแล้วเป็นเขาต่างหากที่ไม่เคยหลับนอนกับนางจริงๆ เลยสักหน แล้วนางจะตั้งครรภ์ได้อย่างไรกัน!

จวีจื่อหลิงลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะเอ่ยกับฉินเสวียนอย่างเหม่อลอย

“หลังจากหย่ากับข้า ท่านก็จะแต่งม่านซุนหลันเข้ามาเป็นฮูหยินคนใหม่ใช่หรือไม่?”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

“คนสารเลว พวกท่านลอบคบชู้กันมาตั้งนานคิดว่าข้าไม่รู้หรือ!”