ควรเริ่มจากตรงไหนดี

เมื่อได้กินน้ำจนรู้สึกชุ่มคอขึ้นมาหน่อย ตอนนี้นางได้แต่ขอนอนทบทวนสักครู่ ใจมันว้าวุ้นไปหมด ถามว่าดีใจหรือไม่ที่ยังได้หายใจต่อ ก็ต้องยอมรับว่าดีใจ แต่การมาอยู่ในที่ต่างบ้านต่างเมืองนั้น นางก็หวั่นใจไม่น้อย ด้วยยุคสมัยที่เปลี่ยนไป นาง…ควรเริ่มจากจุดใดก่อนดี ในหัวสมองน้อยๆนี้ไม่มีความทรงใจใดของร่างเดิมเหลืออยู่เลย

“ต้องด้นสดสินะ” เรือนร่างบอบบางที่ดูก็รู้ว่าถูกดูแลดีเพียงใด แม้บ้านเก่าซ่อมซ่อแต่เสื้อผ้าที่นางสวมนั้นเนื้อดีไม่น้อย เครื่องประดับยังอยู่ครบ เรียกว่าคงไม่มีใครกล้าแตะต้องกระมัง

“ใครอยู่ข้างนอก เข้ามาหาข้าที” เมื่อไม่มีทางเลือกนางเองต้องรู้ข้อมูลของคนในบ้านเพื่อประกอบการตัดสินใจ

สาวใช้หน้าตาแฉล่มโผล่หัวเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะตอนนี้แม่นมที่มีอายุเยอะที่สุดในบ้าน กำลังเดินทางไปที่อารามเพื่อขอธัญพืชมาต้มให้คุณหนูทั้งหลายของนางประทังชีวิต

“เข้ามาเถอะ ข้าไม่ได้ผีเข้า แต่ว่า…ตอนที่ข้าหลับไหลไป คล้ายกับว่าความจำข้าจะหายไปจนหมด” เลือกที่จะบอกเช่นนี้เพื่อคลายความสงสัย หรืออาจจะสงสัยเพิ่มนางก็สุดจะคาดเดา

“คุณหนูใหญ่เอ่อ มีอะไรให้บ่าวรับใช้หรือเจ้าคะ” นางมองคนตรงหน้านิ่งๆก่อนเอ่ยถาม

“ข้าไม่มีความทรงจำใดหลงเหลืออยู่เลย ไม่รู้ว่า…เป็นเพราะอะไร จะให้ไปตามหมอ ตอนนี้คงลำบากนักได้ยินมาว่าทั้งบ้านมีเงินเหลือเพียง3ตำลึง” นางเอ่ยเช่นนั้นเพราะหากหมอมาตรวจคงได้วุ่นวาย

“เจ้าค่ะตอนนี้เอ่อ ทรัพย์สินเหลือเพียงที่ติดตัวคุณหนูใหญ่ กับคุณหนูรองเท่านั้น” ใบหน้าสวยหวานงงงวย

“คุณหนูรองก็คือน้องของข้าถูกหรือไม่” สาวใช้พยักหน้า

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าบอกมาให้หมด คนในเรือนนี้มีใครบ้าง เกี่ยวพันธ์กับข้าอย่างไร” หากไม่ถามให้แน่ชัดคืนนี้ดูท่าจะตั้งหลักไม่ถูก

“คุณหนูเองมีชื่อว่าชิงมู่หยวนเจ้าค่ะ” อ่า อย่างน้อยก็ชื่อเดิมไม่สับสน

“คุณหนูรองมีอายุเพียง13หนาวชื่อ ชิงหลานตี้ ตอนนี้กำลังสวดขอพรอยู่ที่อารามฉุยเจ้าค่ะ”

“สวดขอพรหรือ ขอพรทำไม!!” มีอะไรให้ต้องขอพรกัน ขอให้กลับมารวยเช่นเดิมงั้นหรือ

“ขอให้คุณหนูใหญ่ฟื้นกลับมาช่วยพวกเราเจ้าค่ะ” นางถึงกับยกมือขึ้นตบอกดังปุๆ เด็กหนอเด็ก

”อือ ว่าต่อไปเถอะ“

”นายท่านเดิมทีเป็นท่านโหวช่วยงานฮ่องเต้น้อย แต่จู่ๆกลับถูกจับโดยกรมอาญา โทษฐานปล่อยผ่านให้คนเดินเรือนำสินค้ามาขายโดยไม่เก็บค่าภาษีเจ้าค่ะ จากนั้น สกุลชิงจึงถูกลดลำดับลงไปเหลือเพียงคนธรรมดา ทรัพย์สินถูกยึดเข้ากรมคลัง เอ่อ ฮูหยินใหญ่ขอหย่าขาด ก่อนแต่งานใหม่กับใต้เท้าเฉิง“ นางพยักหน้ารับเพื่อให้สาวใช้ได้เล่าต่อ ส่วนตัวนางนั้นเก็บข้อมูลต่อไป

“บุรุษทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่ท่านราชครูที่อายุราวๆ70หนาวก็ยังถูกเกณฑ์ไปเป็นเพียงคนเลี้ยงม้า เหลือไว้เพียงสตรีที่ไร้ที่พึ่ง ทาสบางคนยอมขายตนเองเพื่อให้คุณหนูได้เดินทางมาที่บ้านเกิดท่านโหว แคว้นเหยาเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้าคิดว่า…พ่อข้ามีความผิดหรือไม่” หากบิดาเป็นท่านโหว ปู่ของนางเป็นราชครู ความผิดเพียงเงินน้อยนิด แค่นี้คุ้มที่จะแลกหรือ“ สาวใช้รีบเกาะขานางก่อนส่ายหน้า

”ท่านทำราชการด้วยความตงฉิน ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ตนเองเสมอมา แต่จู่ๆ หลักฐานที่ใต้เท้าเฉิงนำไปมอบให้ฮ่องเต้กลับมัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด“ นางพยักหน้ากับระบบราชการ ไม่แน่ว่าอาจถูกใส่ร้าย สักวันนางต้องหาทางติดต่อกับบิดาแน่นอน

”ที่เรือนนี้มีคนรับใช้อยู่มากน้อยเพียงใด“ หากแม่ไม่มี ก็คงเหลือเพียงคนรับใช้

”มีแม่นมจาง แม่บ้านหลี่ บ่าวเองแล้วก็สาวใช้ประจำตัวคุณหนูรองด้วยเจ้าค่ะ นอกจากนี้ยังมีฮูหยินรองชิงลี่อิงที่สามีถูกเกณฑ์ไปด้วย รวมถึงบุตรสาวของนาง ชิงอี้ฝานไปสวดภาวนาที่อารามเช่นกัน ส่วนฮูหยินผู้เฒ่า…เอ่อ….“ ฮูหยินผู้เฒ่านั่นแปลว่าย่า หากมีผู้ใหญ่สูงอายุอยู่ด้วยย่อมอุ่นใจเป็นไหนๆ

”ท่านย่าข้าหรือ อยู่ที่ใด ว่าแต่ชื่อเจ้าหล่ะชื่ออะไร”

“ข้าชื่อป๋ายเจี๋ยนเจี้ยนเจ้าค่ะ ตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเสียได้สองวันแล้ว คุณชายเสิ่นรับดูแลเรื่องฝังศพเจ้าค่ะ” เพราะการเดินทางที่ยากลำบากทำคนแก่ที่ไม่ค่อยแข็งแรงทานทนไม่ไหว ไหนจะเสียใจเรื่องสามีและลูกชาย หลานสาวคนโตก็นอนไม่ได้สติ จะตรอมใจก็ไม่แปลกนัก!! ในอกของนางวูบโหวง นี่สินะที่เรียกว่าบ้านแตกสาแหรกขาด

“คุณชายเสิ่นเป็นใคร” หากรู้จักแล้วก็ต้องรู้ชื่อให้หมด

“เป็นบุตรชายของสหายท่านโหว นามว่า เสิ่นหยางเยี่ยน เปิดร้านขายอัญมณีหายากอยู่ในตรอกกลางตลาด ท่านเห็นใจคนสกุลชิงไม่น้อย จึงช่วยได้เท่าที่ไหวเจ้าค่ะ“ นางพยักหน้าพร้อมถอยหายใจ กวาดตามองไปรอบๆ

”ข้าควรเริ่มต้นจากตรงไหนดี…“