หาคนมาแต่งเองได้

เมื่อเดินผ่านเรือนนอนบิดา นางปลายสายตามองเพียงแวบเดียว ภาพที่หมอวิ่งเข้าวิ่งออก สาวใช้ในบ้านก็ปั่นป่วน ความวุ่นวายตรงหน้านั้นนางปล่อยให้จัดการกันเอง ส่วนตัวของนางนั้นเดินกลับมายังห้องส่วนตัว ก่อนจะลื้อของออกมาจากทุกที่ มองดูสิ่งของเหล่านั้นแล้วถอนหายใจ

“เอาไปขายให้หมด ผ้าไหมที่มีราคาทั้งของท่านน้าและชินอวี๋ก็ขายด้วย ส่วนเจ้าไปตามบ่าวคนอื่นๆมา” นางต้องรีบทำอะไรสักอย่างก่อนที่จวนนี้จะไม่มีราคาอีกต่อไป เพราะถ้าหากถูกเจ้าหนี้ยึดได้จบสิ้นกันแน่ๆ

หลี่หม่ากวงเป็นพ่อค้าที่จิตใจดีเกินไป ทุกสิ่งล้วนได้มาจากการที่มารดานางหนุนหลังทั้งสิ้น บัดนี้สิ้นมารดา ก็เหมือนทั้งจวนเสียเสาหลัก หนี้สินเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆจนวันนี้ วันที่ถึงทางตัน!!

”คุณหนู…“ นางถอนหายใจก่อนจะมองออกไปด้านนอก

”เป็นข้ามันไม่ง่ายหรอก ไม่ว่าจะที่นี่หรือที่ไหน ข้าล้วนต้องดิ้นรนทั้งสิ้น“ นางหลับตาลงหวนนึกถึงอดีต นางไร้ที่พึ่งพิงเช่นนี้ ครอบครัวของป้าก็บังคับให้แต่งงานแทนลูกพี่ลูกน้อง สุดท้ายหลังการผ่าตัดผิดพลาดก็ยังต้องมาเจอคนเห็นแก่ตัวอีก!!

”แต่ถ้าหากแต่งงาน คุณหนูจะมีสามีคอยคุ้มครอง อย่างน้อย…ฮูหยินใหญ่เคยสั่งข้าเอาไว้ว่า…“ มือเหี่ยวย่นหยิบกล่องไม้จันทร์หอมออกมาจากช่องเล็กๆใต้เตียง

”หากวันนึงจำเป็นต้องออกเรือน ให้คุณหนูไปหาฮองเฮา แค่บอกไปว่าคุณหนูหมายใจจะแต่งกับใคร ฮองเฮาจะจัดการให้ไม่น้อยหน้าเจ้าค่ะ“ นางรับกล่องไม้นั้นมาเปิดดูก่อนพบว่าด้านในเป็นหยกขาวรูปดอกบ๊วยแกะสลักอย่างดี ใต้หยกยังมีจดหมายฉบับนึง นางเปิดดูก็พบว่า…

”ถงเอ๋อร์ เรื่องคู่ครองแม่ไม่อาจวางใจให้พ่อของลูกจัดหามาให้ได้ การมีคู่ครองหมายถึงชีวิตที่เหลือของลูกต้องผูกติดกับเขาไปตลอดชีวิต เช่นนั้นแล้ว…แม่อยากให้ลูกใช้ใจและหลักความเป็นจริงนำทาง มีสามีดีเหมือนมีหลังคาแข็งแกร่งได้คุ้มแดดคุ้มฝน มีสามีไม่ดี ยิ่งส่งผลให้บ้านทั้งหลังผุพัง“

ความจำในร่างเดิมจำได้รางๆว่า ฮองเฮาและมารดาของนางเคยเป็นสหายร่วมเรียนที่เดียวกัน มีสัมพันธุ์อันดีมาโดยตลอด แต่มารดาไม่เคยใช้อำนาจที่พึงมีมาแสดงต่อคนอื่น…นางกำหยกไว้แน่น

”ขอบคุณแม่นมที่รักษาของท่านแม่ข้าไว้ ไม่เช่นนั้นป่านนี้แม่เลี้ยงข้าคงทำลายไปแล้ว เรื่องต่อจากนี้ท่านวางใจข้าจะจัดการเอง“

เสียงร้องไห้โวยวายยังคงดังต่อเนื่องมาจากจวนหลักที่บิดาและแม่เลี้ยงอาศัยอยู่ นางมองคนที่ขยับไม่ได้ที่ส่วนล่างแล้วยกยิ้มชอบใจ

”ข้า…ข้าจะเดินไม่ได้เช่นนั้นหรือ ฮึก ท่านพี่ ที่เมืองหลวงแห่งนี้มีหมอเก่งๆมากมาย ท่านต้องช่วยข้า!!“ สีหน้าบิดาดูห่วงใยแม่เลี้ยงไม่น้อย สายตาฟ่าฟางมองนางหลายหน

”เอ่อ ถงเอ๋อร์ เรื่องรักษาแม่เลี้ยงของเจ้า หากเจ้าเป็นคนไปเชิญท่านหมอหยวนเอง เขาต้องมาแน่ๆ“ นางเดินเข้าไปช้าๆ ก่อนจะถอนหายใจ

”การจะเชิญหมอมาต้องมีเงินเจ้าค่ะ ต่อให้ท่านลุงหยวนเป็นญาติของท่านแม่ก็ใช่ว่าจะเรียกใช้ได้ง่ายๆ และเผื่อท่านพ่อลืม บ้านเดิมท่านแม่ไม่ใยดีเราตั้งแต่ท่านแม่ตายเพราะตรอมใจแล้วเจ้าค่ะ“ ความจริงตีเข้าแสกหน้าหลี่หม่ากวงเต็มๆ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองบุตรสาว

”เรื่องแต่งงานต่อจากนี้อย่าให้คนของท่านพ่อมาวุ่นวายกับข้าอีก และเรื่องหนี้สินข้าจะจัดการให้เอง“ นางมองพระอาทิตย์ที่เริ่มคล้อยลงก็รีบตัดสินใจ

”เจ้าหมายความว่าเช่นไร?” หลี่หม่ากวงดีใจไม่น้อยที่บุตรสาวจะมีทางช่วยเรื่องหนี้สิน

“ข้าต้องการใบค้าเกลือเจ้าค่ะ แล้วข้าจะจัดการเรื่องหนี้สินให้เอง ส่วนเรื่องออกเรือน ข้าหาคนมาแต่งเองได้ เรื่องนั้น… ท่านพ่อแค่จัดการชีวิตท่านน้าให้ดีก็พอ อย่าได้มาวุ่นวายกับข้าอีก!!”