แต่งตอนนี้อาจจะทัน

ท่าทางคำพูดที่มั่นอกมั่นใจของหลี่อวี๋ถงทำบิดาลังเล

“เหอะ!! เจ้าเป็นแค่สตรีอายุ16หนาว เอาใบค้าเกลือไปให้เสียของทำไมกัน!!” แม่เลี้ยงจ้องนางอย่างจะกินเลือดเนื้อ แต่นางก็หาได้สนใจไม่เมื่อความเป็นอยู่เรื่องปากท้องมันสำคัญกว่า

“เช่นนั้นเอาไว้ที่พวกท่านแล้วมีประโยชน์งั้นหรือ? เวลา10วันมานี้ใช้หนี้ไปทั้งหมด15เจ้ายังเหลืออีก3เจ้า ท่านพ่อคิดหรือยังว่าจะทำเช่นไรต่อ หากจะเอาจวนนี้ไปใช้หนี้คงยากหน่อย เพราะจวนนี้ท่านแม่เขียนไว้ชัดเจน…ว่ายกให้ข้า” นางจ้องตาแม่เลี้ยงและบิดาไม่มีความออดอ้อนเช่นเมื่อช่วงสาย

“ถงเอ๋อร์ เรื่องนั้นพ่อตั้งใจจะคุยกับลูกอยู่พอดี จริงๆแล้ว กรมเจ้าท่าเองก็อยากจะ…” นางไม่ยิ้มไม่แสดงออกถึงอาการกวนอารมณ์ใดให้ขุ่นมัว

“ท่านอยากจะขายเรือนนี้ให้กรมเจ้าท่า…งั้นหรือ” ลมหายใจทอดออกอย่างอ่อนอกอ่อนใจ บิดามักแก้ปัญหาแบบตรงไปตรงมาไม่มีชั้นเชิง

“ท่านพ่อ…การที่จวนสกุลหลี่จะล้มละลายมาจากการทำงานที่ผิดพลาดก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่ง…เพราะท่านทำการค้าให้กับจวนหนานอ๋องหรือเจ้าคะ” เรื่องนี้นางแอบได้ยินแม่เลี้ยงด่าทอบิดา เหมือนจะมีเรื่องบางอย่างที่นางต้องรู้

“หากท่านไม่ช่วยให้ข้าเห็นความกระจ่าง ท่านคิดว่า…ข้าจะช่วยท่านแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร” นางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ มองบิดาอย่างตั้งใจ ท่าทางกระอักกระอ่วน ทำนางมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้อลึกเบื้องหลังแน่นอน

“เรื่องนั้นมันก็ถูกส่วนนึง ถงเอ๋อร์ก่อนหน้านี้ตอนแม่เจ้ายังอยู่ เพราะเป็นสหายร่วมหอศึกษามาพร้อมฮองเฮาที่มีสัญญาหมั้นหมายกับราชวงศ์ ก็ย่อมต้องรู้จักเหล่าท่านอ๋องและฝ่าบาทแน่นอนอยู่แล้ว” นางไม่ขัดแต่คิดตามไปเรื่อยๆ

“เดิมทีตอนจักพรรดิองค์ก่อนอยู่ หนานอ๋องและองค์ฮ่องเต้หยวนซื่อก็เป็นที่โปรดปราน ใบค้าเกลือนี้ก็เพราะความเป็นสหายของมารดาเจ้า ทุ่มเงินก็ส่วนนึง แต่สายสัมพันธ์ที่มีมาช้านานก็ส่วนนึง ยามจักพรรดิสิ้นพระชนม์ ฮ่องเต้หยวนซื่อได้เป็นพ่อของแผ่นดินตามราชโองการที่ฝ่าบาทองค์ก่อนเขียนไว้ แต่เพราะ…พระองค์อาจจะ…ช่างเถอะเรื่องนั้นก็ไม่ควรพูดเท่าไหร่” นางเลิกคิ้วก่อนทดเรื่องนี้ไว้ในใจ

…เหมือนกับว่า…การครองราชของฝ่าบาทจะมีเรื่องไม่ชอบมาพากล…

นางจารึกไว้ในหัวสมองว่าต้องหาคำตอบเรื่องนี้ทีหลัง

“หนานอ๋องใช้เวลาเกือบ10ปีในการเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ ก่อนจะถูกไทเฮาผลักดันให้ทิ้งราชวงศ์ เพียงเพราะ…อ๋องจิ้งที่เป็นพระอนุชาแท้ๆของฝ่าบาทควรดูแลราชวงศ์เองมากกว่า จากนั้นหนานอ๋องก็รับราชโองการให้มาปกครองเจียงหนาน“ แน่นอนว่าเรื่องตรงนี้คงสำคัญมาก เพราะเดิมทีสกุลเดิมของมารดาอยู่เมืองหลวง แต่เลือกจะมาทำการค้าที่เจียงหนาน ก็น่าแปลก

”ตามหนานอ๋องมาหรือเจ้าคะ“ บิดาส่ายหัว

”เพราะ…บ้านเดิมมารดาเจ้าไม่ชอบพ่อ แต่หนานอ๋องกลับสนับสนุนพ่อให้ทำการค้าผ่านการร่องเรือ เงินมารดาเจ้าก็ส่วนนึง หนานอ๋องเห็นใจเจ้าที่ยังเล็กอยู่มากก็ส่วนนึง เจ้าคิดดูสิบุญคุณนี้พ่อมิควรตอบแทนหรือ“ นางพยักหน้า หนานอ๋องเป็นรุ่นน้องของมารดา คงจะเห็นว่ามารดานางเลี้ยงบุตรสาวมาอย่างยากลำบาก ไร้ผู้ใดหนุนหลังจึงออกหน้าช่วย

”แล้วเหตุใด คนทั้งเมืองถึงตกต่ำลงเช่นนี้“ ดูท่าว่าหนาอ๋องก็เป็นคนมีคุณธรรม แต่เท่าที่นางจำได้จากร่างเดิม ที่นี่ถดถอยลงไปทุกวัน

”หนานอ๋องต้องพิษ จนตอนนี้ตาบอดสนิททั้ง2ข้าง มีหนังสือลับส่งให้คนทั้งเมืองห้ามผู้ใดค้าขายกับจวนหนานอ๋อง ตอนที่อ๋องจิ้งขึ้นมาเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน ก็ทำการลดเบี้ยหวัด ลดเสบียงจนจวนหนานอ๋องที่เคยรุ่งเรืองลำบากนัก ข้าจึง…แอบส่งเสบียงให้ ำม่คาดคิดจริงๆ ว่าจะมีคนจับได้ จนถูกรังแกเช่นนี้” ใบหน้าเศร้าสร้อยนั้นปกปิดความรู้สึกผิดไม่มิด นางถอนหายใจก่อนลุกขึ้นยืน

”ใบค้าเกลือนี้หากจะต้องคืนให้ใคร ก็คงต้องเป้นหนานอ๋อง แต่ท่านพ่อเชื่อใจข้า ข้ามีวิธีจะทำให้จวนหลี่กลับมารุ่งเรือง ส่วนเจียงหนาน…แม้จะฟังดูยากเข็นแต่ข้ามั่นใจ ข้าก็จะทำให้รุ่งเรืองและขับไล่คนชั่วออกให้หมด“ บิดาที่ได้ยินเช่นนั้นรีบส่ายหน้า

”ถงเอ๋อร์ เจ้าเป็นสตรีจะกระทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน เห้อ หากพ่อตกลงรับหมั้นหนานอ๋องตามที่ไท่เฟยเคยเอ่ยวาจากับแม่เจ้า เจ้าคงไม่ลำบากเช่นนี้!!“ สิ่งที่บิดารำพันออกมาทำนางจุดประกายบางอย่างในหัวสมอง

”แต่งตอนนี้ก็อาจทัน!!“ แต่บิดากลับไม่เห็นด้วย ลุกขึ้นตอบกลับเสียงแข็ง

”แต่งตอนนี้ไม่ได้!! เจ้ากับเขาห่างกันพอดู ทั้งยังมีอันตรายรอบตัว แต่งเข้าไปเจ้ามีแต่ตายกับตาย! สู้ขายจวนใช้หนี้แล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่นจะดีกว่า!!” ข้อนี้นางไม่เห็นด้วย จึงลุกขึ้นยืนและเดินไปตรงหน้าบิดา

“เช่นนั้นหากขายแล้วคิดหรือไม่ว่าจะไปอยู่ที่ใด หนี้สินยังเหลืออีก900ตำลึง จวนนี้หากข้าคาดคะเนแล้ว ได้เพียง700ตำลึงเท่านั้น อีก200ตำลึงจะขายข้างั้นหรือ” นี่สินะที่เขาเรียกว่ามองตาก็เห็นลิ้นไก่ นางรู้เท่าทันความคิดคนทั้งคู่หมด

“เมื่อครู่ค่าจ่ายค่าหมอให้3ตำลึง เป็นเงินส่วนตัวของข้าเอง ของมีค่าในจวนนี้ล้วนเป็นสินเดิมของแม่ข้ากว่าครึ่ง จวนนี้ท่านตาข้าแอบยกให้ท่านแม่ในวันแต่งงาน ส่วนข้าเป็นบุตรสาวคนเดียวของท่านแม่ ตั้งแต่ท่านมีนาง นางสร้างอะไรดีๆให้ท่านบ้าง ผลาญทุกอย่างจนไม่เหลือ คำพูดท่านเองก็ล้วนเชื่อแต่นาง” ความเจ็บปวดของร่างเดิมนางรับมันมาทั้งหมด และนางจะแก้ไขไม่ให้ลุกลาม!!

“ตอนข้าอายุ5หนาว ท่านบอกท่านแม่ว่ามีสตรีที่รักเลี้ยงลูกคนเดียวอยู่นอกเมือง ท่านแม่เห็นใจยอมให้พานางกลับมา สุดท้ายแล้วอย่างไร ท่านแม่ข้าเลี้ยงบุตรสาวของนางเพื่อให้นางตามท่านออกไปทำการค้า โดยที่เงินทั้งหมดที่ได้จากการค้าไม่เคยถึงมือมารดาข้าแม่แต่เหรียญเดียว!! ท่านพ่อ…จริงๆแล้วที่ท่านยังอยู่ตรงนี้ เพราะยังต้องอาศัยสกุลเดิมแม่ข้าเป็นใบเบิกทางทำการค้ามิใช่หรือ!! แล้วเหตุใด…ท่านมิลองเชื่อใจข้าดูสักครั้ง!!”