จะได้ใช้จริงๆหรือ

หลี่อวี๋ถงเห็นท่าทางลังเลบิดา นางเบะปากออกก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร

“ชีวิตนี้ข้าขาดมารดาไปตั้งแต่7ขวบปี สมบัติพัสถานของมารดาทิ้งไว้ให้ข้า ข้าก็ช่วยท่านพ่อใช้หนี้จนหมด จวนหลังนี้ก็เป็นสินเดิมของแม่ข้า ข้ากลับต้องระเห็จออกเพราะท่านน้าเว่ยอิงไม่ชอบข้า ฮึก!! แม้แต่คู่ครองข้าเองก็ยังเลือกไม่ได้!!“ ท่าทางร้องไห้น่าสงสารนั้น ทำชาวบ้านใกล้เคียงเริ่มด่าทอแม่เลี้ยงและบิดา

เว่ยอิงคาดไม่ถึงว่านางจะใช้ไม้นี้ เพราะโดยปกติ หลี่อวี๋ถงมักเก็บอารมณ์ และไม่ค่อยพูดจาเช่นนี้ นางอยู่ในการควบคุมของแม่เลี้ยงมาตลอด แต่วันนี้กลับแปลกไป นางพูดทุกอย่างจนความลับที่เก็บซ่อนเรื่องแต่งงานแตก!!

“ท่านพ่อ ท่านจะรักครอบครัวใหม่ของท่าน ข้าเคยเข้าไปยุ่งวุ่นวายหรือเจ้าคะ แต่การที่ภรรยาใหม่ท่านจะส่งข้าไปเป็นอนุนั้น…หากท่านเห็นด้วยกับนางก็มิต่างจากการผลักไสข้าลงนรกนะเจ้าคะ!!“ มือเล็กยังกอดขาและเขย่าขาบิดาร้องไห้สะอึกสะอื้น

พ่อค้าหลี่มีสีหน้าสงสารลูกสาวคนโตไม่น้อย เขาเคยรับปากแม่ของลูกไว้จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก หลังภรรยาเอกยอมให้เขาพาอนุที่แอบซ่อนไว้นอกเมืองเข้ามาอยู่ในบ้านพร้อมบุตรสาว ทำให้ภรรยาเอกตรอมใจหนัก บัดนี้เขากลับทำไม่ได้ตามสัญญาอีก เท่านี้ยังไม่น่าตายหรือ!!

“เว่ยอิง บุตรสาวข้าหน่ะต่อให้จะยังไม่มีชายใดมาสู่ขอ ก็ช่างเถอะ อย่างน้อย…ข้าก็ไม่ผิดคำสัญญาต่อแม่ของเขา!!” หลี่หม่ากวงพูดเสียงดังฟังชัด ชาวบ้านที่อยู่ในระแวกนี้ต่างโล่งใจที่เขาไม่เชื่อเมียใหม่ไปเสียหมด!!

“ท่านพี่!! นั่นเงิน50ตำลึงนะเจ้าคะ เงินตั้ง50ตำลึง!! นางมีปัญญาหาได้มากกว่านี้งั้นหรือ!!” เสียงตวาดนั้นดังลั่น หลี่หม่ากวงพยายามจับแขนนางให้ใจเย็นลง

“เงิน50ตำลึงนั่น หากได้มาท่านน้าจะได้ใช้จริงๆหรือเจ้าคะ” ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตามองจ้องไปยังแม่เลี้ยงแน่วแน่

“เดิน ไม่ ได้!! จะใช้ได้ยังไง”

พรึบ

“โอ้ยยย!!” สิ้นสุดคำพูดของนาง แม่เลี้ยงอย่างเว่ยอิงใช้มือกุมหัว ก่อนจะล้มลงกับพื้น

“ปวด!! ข้าปวดหัว ชะ ช่วย ช่วยข้าด้วย ท่านพี่!!” นางสลบไปจริงๆ หลี่หม่ากวงรีบเข้าไปประคองก่อนหันซ้ายแลขวา

“ปะ ไปๆ ไปตามหมอสิ!! พวกเจ้าไปตามหมอมา!!“

ไม่มีใครสงสัย ว่าคำพูดของนางทำคนล้มป่วยลงได้ หลี่อวี๋ถงถอยออกมาจากความวุ่นวาย เดินกลับเข้าห้องนอน จากความทรงจำของร่างเดิม รู้ดีว่าโฉนดจวนหลังนี้อยู่ใต้ที่นอน นางรีบหยิบออกมาและพับมันใส่ข้างเอวทันที

จากนั้นจึงเดินไปที่ครัว เปิดดูทุกอย่างแล้วถอนใจดึงปิ่นทองที่อยู่บนหัวออกมา

“สมบัติเป็นของนอกกายไม่ตายหาได้ใหม่อยู่แล้ว!!” นางเดินไปยื่นของให้สาวใช้

“เอาไปขาย แล้วซื้อข้าว กับเนื้อ ไปไว้ที่บ้านเก่าของมารดาข้า เครื่องครัวพวกนี้ทะยอยขนไปด้วย!!”