เกี้ยวสามี

เช้าวันรุ่งขึ้น

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

“พระชายา...ได้เวลาเปลี่ยนชุดแล้วเพคะ”

เวยเว่ยสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะรีบเรียกสติกลับมา เธอกระแอมเบา ๆ แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบสงบที่สุดเท่าที่คุณหนูใหญ่ควรจะมี

“เข้ามาเถิด”

ประตูถูกเลื่อนเปิดออกอย่างนุ่มนวล สาวใช้ในชุดผ้าฝ้ายสามคนเดินเข้ามาพร้อมเครื่องแต่งกายสีอ่อนละมุน มือเรียวของพวกนางเปลี่ยนชุดให้นายหญิงของตนอย่างคล่องแคล่ว โดยไม่มีคำพูดใดเกินจำเป็น

เวยเว่ยนั่งนิ่ง ยอมให้พวกนางจัดการกับร่างกายของเธออย่างเชี่ยวชาญ ในหัวเต็มไปด้วยความคิดซ้อนทับไม่หยุด

ตอนนี้สิ่งแรกที่เธอต้องทำ ก็คือการผูกมิตรกับ "เฉินอ๋อง" ตัวร้ายจอมเย็นชา ที่มีดวงตาคมราวคมมีดและไม่เคยไว้ใจใคร

เวยเว่ยยิ้มเล็กน้อยให้เงาในกระจก ความงามนี้...ไม่ได้มีไว้ให้นั่งรอความตาย เธอจะใช้มันให้เป็นประโยชน์เพื่อ “ตามเกี้ยว” ตัวร้ายหน้าตายให้ตกหลุมรัก

“รอข้าเถอะ เฉินอ๋อง...”

“ต่อไปนี้ข้าคือ ซินเยว่ซีที่อีโวลูชั่นแล้ว และท่านเจ้าก้อนน้ำแข็ง ท่านกำลังตกอยู่ในแผนของข้า ฮ่าฮ่าฮ่า…”

แน่นอนว่า เธอได้แค่หัวเราะอยู่ในใจเท่านั้น ใบหน้าตอนนี้ยังนิ่ง เพราะภาพลักษณ์ของพระชายาผู้สูงศักดิ์...ต้อง

"งามพร้อมทั้งกิริยาและรอยยิ้มอ่อนโยน" เสมอ

เวยเว่ยลุกขึ้นยืน วันใหม่...การต่อสู้ใหม่...เริ่มขึ้นแล้ว

แสงแดดอ่อนของยามสายส่องลอดหน้าต่างลงมากระทบพื้นไม้ในห้องตำรา กลิ่นกระดาษเก่าผสมกลิ่นหมึกจีนลอยอวลในอากาศ เฉินอ๋องนั่งหลังตรงอยู่ที่โต๊ะไม้สลักลาย ม่านบางไหวเบา ๆ ตามแรงลมพัด ใบหน้าคมคายเย็นชาไร้ความรู้สึก

ทันใดนั้น เสียงประตูไม้ดังแอ๊ดเบา ๆ ตามด้วยเสียงฝีเท้าเบาสม่ำเสมอ เยว่ซีในชุดสีอ่อนก้าวเข้ามาพร้อมกล่องขนมในมือ สีหน้ายิ้มแย้มเต็มไปด้วยความพยายาม ดวงตาทอประกายระยิบระยับ

“ท่านอ๋อง ข้าเอาขนมมาให้” นางกล่าวเสียงหวาน พร้อมคลี่ยิ้มอ่อนโยนที่ฝึกซ้อมมาทั้งเช้า

เฉินอ๋องเพียงปรายตามอง ไม่แม้แต่จะละมือจากพู่กัน แล้วเสียงทุ้มเย็นก็เอ่ยขึ้นโดยไม่มองหน้า

“ใครสั่งให้เจ้าเข้ามา”

เสียงเรียบไร้อารมณ์ของเขาทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงในพริบตา ก่อนที่เขาจะตวัดสายตาไปทางประตู

“จิ่นอวี้!”

องครักษ์หนุ่มในชุดสีกรมเข้มปรากฏตัวแทบจะในทันที “พ่ะย่ะค่ะ”

เฉินอ๋องเอ่ยเสียงเข้ม ไม่เร่งไม่ช้า หากหนักแน่นดั่งมีดเฉือน

“ห้ามให้นางเข้ามาในห้องตำราอีก”

จิ่นอวี้โค้งรับคำก่อนจะผายมือสุภาพ “เชิญพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเยว่ซีแข็งค้างเล็กน้อย ก่อนจะหุบลงอย่างรวดเร็ว นางสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ กลบเกลื่อนความรู้สึก ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างสง่างาม แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องโดยไม่เอ่ยอะไรอีก

ประตูไม้ปิดลงช้า ๆ เสียงฝีเท้าของนางห่างออกไปทีละนิด

เวยเว่ยถอนหายใจพรืดทันทีที่พ้นระยะหูของเขา ก่อนจะพึมพำเบา ๆ

“เอาใจยากเย็นจัง… ไอ้ตัวร้ายนี่...ถ้าไม่ได้หล่อ ข้าจะไม่ทนเลยจริง ๆ เฮ้อ”

นางส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเดินทอดน่องไปยังศาลากลางสวน กลิ่นดอกไม้ฤดูวสันต์โชยผ่านจมูก ราวกับปลอบประโลมใจคนที่พยายามเท่าไรก็ยังถูกเมินเฉยอยู่ร่ำไป

วันคืนล่วงเลยไป เวยเว่ย หรือในตอนนี้คือ “ซินเยว่ซี” ไม่เคยยอมละความพยายาม นางยืนหยัดในแผนการอันยิ่งใหญ่ของตนเองทุกวัน แม้จะโดนเฉินอ๋องไล่ ดุ หรือเมินเฉยใส่แค่ไหน นางก็ไม่มีวันถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว

จากเดิมที่สายตาของเขาเย็นชา ถึงขั้นที่นางรู้สึกราวกับลมหนาวพัดผ่านทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน ตอนนี้แววตานั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้จะยังไม่อ่อนโยน แต่ก็ไม่คมกริบราวกับจะปลิดชีวิตอีกแล้วมันเปลี่ยนเป็น…ความรำคาญแทน

และสำหรับเยว่ซีแล้ว นี่คือ สัญญาณที่ดี!

"อย่างน้อยตัวร้ายนี่ก็ไม่คิดจะฆ่าข้าแล้ว!" นางเคยกระซิบกับตัวเองเบาๆ

เย็นวันหนึ่ง

ขณะที่แสงอาทิตย์กำลังโรยตัวลง เฉินอ๋องในชุดคลุมดำเข้มเดินผ่านประตู เข้ามาอย่างสง่างาม ท่ามกลางเสียงฝีเท้าขององครักษ์ เวยเว่ยก็รีบกุลีกุจอวิ่งเข้าไปหา

"ท่านอ๋อง~!!!!" เสียงใสๆ ดังขึ้นก่อนที่ร่างบางจะเข้ามาถึงตัว มือเรียวเอื้อมไปถอดชุดคลุมออกจากบ่าแกร่งด้วยความชำนาญ

เฉินอ๋องขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่กลับไม่เอ่ยปากห้ามเช่นทุกครั้ง มีเพียงเสียงถอนหายใจเบาๆ

"เจ้านี่ช่างน่ารำคาญ" เฉินอ๋องบ่นเสียงต่ำอย่างหงุดหงิด ขณะมองดูชุดคลุมที่ถูกถอดออกด้วยสีหน้าไม่พอใจ

เยว่ซีเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที นางแสร้งทำสีหน้าเศร้าอย่างแนบเนียน พร้อมกับกล่าวเสียงอ่อน

"ท่านอย่าได้ตำหนิข้าเลย...”

“ข้าทำทุกอย่างก็เพราะข้ารักท่าน ขอแค่ข้าได้อยู่ใกล้ๆ ...ท่าน"

เยว่ซีเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่งามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มของบุรุษตรงหน้า บุรุษผู้เป็นดั่งจุดเยือกแข็งของโลก ความนิ่งเฉยของเขาเย็นเยียบยิ่งกว่าหิมะบนยอดเขา แต่ถึงกระนั้น นางก็ไม่ยอมลดสายตาลงแม้แต่น้อย

เฉินอ๋องทอดมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ ด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายอย่างระอา ไม่มีคำใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา…เงียบงันจนน่าอึดอัด แต่เยว่ซีกลับเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ บนริมฝีปากอย่างไม่ยอมแพ้ เพราะนางรู้ดี…สำหรับเฉินอ๋องแล้ว การไม่ผลักไส ก็คือการเปิดทาง

ร่างบางของเยว่ซีเอนซบลงบนอกกว้างของเขาอย่างเคยชิน กลิ่นบุรุษอ่อนๆ ที่ติดอยู่กับเนื้อผ้าทำให้นางเผลอสูดลมหายใจเข้าเบาๆ

เฉินอ๋องชะงักเล็กน้อย แต่เพียงครู่ก็ถอนหายใจยาวอย่างคนที่เริ่มหมดแรงจะต่อต้าน มือหนายกขึ้นดันใบหน้าหวานของนางออกห่างจากอก ก่อนจะพึมพำเบาๆ คล้ายรำพึงกับตัวเอง

"สตรีประหลาด..."

เฉินอ๋องหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะมองกลับมา ขายาวก้าวมั่นคงกลับไปยังเรือนของตน ทิ้งให้เยว่ซียืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า

“ข้าจะเกี้ยวท่านทุกวันจนกว่าท่านจะใจอ่อน!” นางคิดในใจอย่างพอใจ แม้ตอนนี้ในใจเขาจะยังไม่มีนาง แต่เยว่ซีมั่นใจว่าตอนนี้นางเริ่มเข้าใกล้มันทีละก้าวแล้ว